– Zabiorę twoją córeczkę do swojej klasy, jeśli nie masz nic przeciwko – powiedziała nauczycielka, która usłyszała rozmowę mojej mamy, dyrektora i jeszcze jednej nauczycielki.

Zabiorę waszą dziewczynkę do mojej klasy, jeśli nie macie nic przeciwko powiedziała nauczycielka, która przypadkiem usłyszała rozmowę mojej mamy, dyrektorki i jeszcze jednej nauczycielki.

Ta druga nauczycielka, do której klasy mama próbowała mnie zapisać, kategorycznie nie chciała mnie przyjąć.

Przecież u was będzie miała same dwóje, czytać nie umie, nawet liter nie potrafi złożyć w sylaby oto jej główny argument. Gdzie to słyszane, żeby w klasie „A” były dzieciaki ledwo ledwo ciągnące?

Miała rację. Ani czytać, ani pisać nie potrafiłam, mama nie miała ze mną czasu na naukę, bo latem jedyne, na co miałam ochotę, to wariować na podwórku. „Od rana do nocy biegasz jak szalona” mawiała zawsze. A ja tylko chciałam poznać każdy zakamarek naszego podwórza, a potem i sąsiednich, wspiąć się na każde drzewo. Z takimi ambicjami nawet od świtu do zmroku to za mało.

Ale pani Zofia Michałowska chyba coś we mnie wtedy dostrzegła. Tak trafiłam do klasy „B”. Zachowanie miałam koszmarne, ale uczyłam się świetnie. Było mi lekko i przyjemnie ona umiała znaleźć klucz do każdego dziecka.

Jak my ją kochałyśmy! W naszej klasie do piątej klasy nie było nie tylko dwójek, ale nawet trójek same piątki. U pani Zofii inaczej się nie dało.

Pani Michałowska była już na emeryturze, kiedy nasz rocznik kończył podstawówkę. Nie miała własnych dzieci, nigdy też nie wyszła za mąż. Całe życie poświęciła nauczaniu.

Często w weekendy zbieraliśmy się u niej w domu to były nasze małe święta. W jej mieszkaniu zawsze stały świeże kwiaty, a na stole czekały stosy cukierków, choć w tamtych czasach to był prawdziwy rarytas.

Często zastawaliśmy u niej dawnych uczniów. Czasem zostawali i opowiadali nam różne historie z czasów szkolnych, o wycieczkach, przygodach. A my marzyłyśmy, że kiedyś też będziemy tak przychodzić, przynosić słodycze i opowiadać nowym dzieciom, jak to kiedyś byłyśmy takie same.

Pani Zofia mieszkała sama w trzypokojowym mieszkaniu, które dostała jeszcze od rodziców. Urządzone skromnie, ale z klasą. Można było godzinami oglądać rzeczy na półkach prezenty od uczniów albo ich własnoręczne dzieła. W jednym pokoju same regały z książkami morze lektur, a obok wygodny fotel.

W nim właśnie siadała, a my jak pisklęta rozsiadałyśmy się na miękkim dywanie u jej stóp. Wyciągała jakąś książkę i czytała, a potem żywo dyskutowałyśmy. Rozmawiałyśmy też o sztuce, słuchałyśmy płyt, zagłębiałyśmy się w świat artystów.

Każdą nową porę roku witłyśmy w parku niedaleko jej domu, z plenerowymi sztalugami. Przenosiłyśmy na papier to, jak widziałyśmy świat. Tylko zimą malowałyśmy u niej, patrząc przez okno. Jej obrazy były cudowne potem rozdawała je nam na pamiątkę. Grałyśmy też w warcaby, a zwycięzca dostawał nagrodę.

Po skończeniu szkoły często ją odwiedzałyśmy. Później miała jeszcze jeden rocznik, zanim odeszła z pracy. Ale nie na emeryturę zaczęła uczyć dzieci w domu.

Odeszła w wieku osiemdziesięciu lat. Siedząc w swoim ulubionym fotelu, z książką w rękach, zamknęła oczy, jakby zasnęła. Obok była jedna z jej uczennic, Kasia. Mając już ponad czterdzieści lat, pracowała jako lekarz i zawsze po dyżurze wpadała do pani Zofii.

Tyle płaczących ludzi na pogrzebie nie widziałam nigdy. I kwiatów! I tyle ciepłych słów…

Taka była pani Zofia Michałowska. Jej rodzina to nie kilkoro ludzi, ale dziesiątki osób, które ją kochały. Pamiętała każdego ucznia, dla każdego miała dobre słowo. Nigdy nie musiała podkreślać swojego autorytetu to było oczywiste. Jak powiedział jeden z jej uczniów: „Nie była tylko nauczycielką. Była naszym pierwszym przewodnikiem po świecie wiedzy i dobra. Pokazała nam, jak piękny i ciekawy może być ten świat”.