Zabieram klucze do swojego mieszkania. Już nic ode mnie nie dostaniesz…

Klucze do swojego mieszkania zabieram. Nie dostaniesz już ode mnie ani grosza, mamo…

Zofia poznała Krzysztofa na ulicy. Spieszyła się na zajęcia syna do klubu sportowego, ale światła na przejściu dla pieszych wcale się nie zmieniały. Rozejrzała się nerwowo. Między samochodami pojawiła się luka, więc pomyślała, że zdąży przebiec. Ruszyła w stronę drugiej strony ulicy.

W tym momencie zza zakrętu wyłonił się samochód, którego kierowca też się spieszył. Gdy zapaliło się żółte światło, dodał gazu. Wydawało się, że auto i kobieta biegnąca mu przez drogę muszą się zderzyć. Na szczęście kierowca zdążył zahamować i skręcić. Nikomu nic się nie stało. Światło znów zgasło, a ruch zamarł.

Z huku hamulców Zofia zastygła na środku jezdni, zamykając oczy i czekając na uderzenie. Zamiast niego usłyszała jednak krzyk mężczyzny, który wysiadł z samochodu.

— Masz życie za nic?! Możesz nie dbać o siebie, ale pomyśl o innych! Po co rzucasz się pod koła? Nie mogłaś czekać? Jak ci się chciało…

Zofia otworzyła oczy i zobaczyła przed sobą mężczyznę po czterdziestce, którego twarz wykrzywił gniew.

— Na litość boską, przepraszam! — Zofia złożyła ręce jak do modlitwy. — Proszę pana, mój syn ma zawody, byłby na mnie zły, gdybym nie zdążyła… Tak się starał… I tak już się spóźniam. Szef nie pozwolił mi wyjść wcześniej. Muszę być na jego występ! Każda minuta się liczy! — zaszeptała gorączkowo, aż w końcu urwała.

Kierowca słuchał jej uważnie. Przestał krzyczeć i nagle wydał się całkiem przystojnym, sympatycznym mężczyzną. Zofia się zmieszała.

Światła znów się zmieniły, a samochody ruszyły. Mężczyzna chwycił Zofię i odciągnął na chodnik.

— Do klubu sportowego? — zapytał już spokojniej.

— Tak. Skąd pan wie? — odparła Zofia, powoli dochodząc do siebie.

— Sami mówiliście, że na zawody. Wsiadajcie, podwiozę.

— Ojej, nie trzeba… — zaczęła protestować.

— Wsiadajcie! — rzucił stanowczo.

Zofia posłusznie wsunęła się do auta. W trzy minuty byli przed klubem. Kierowca też wysiadł.

— Ja sama dam radę, naprawdę… — zaczęła Zofia.

— O co chodzi?

— Tato! — do mężczyzny podbiegła nastolatka z plecakiem.

Obejrzeli się, po czym wrócili do samochodu. Zofia stała jak zahipnotyzowana, aż w końcu otrząsnęła się i wbiegła do klubu.

Tak poznała Krzysztofa. Czasem z przypadkowego spotkania i drobnego wypadku rodzi się coś więcej.

Zofia zdążyła na występ syna. Wszedł na salę, gdy ogłaszano jego wejście z partnerem. Zajął trzecie miejsce.

— No to co, może do kawiarni? Świętujemy? — zapytała, gdy Adaś wyszedł z szatni.

— Ale ja nie wygrałam. Tylko trzecie miejsce — mruknął niechętnie.

— Tylko trzecie! — przedrzeźniła go Zofia. — Żartujesz? Ilu chłopaków startowało? A wygrali tylko trzej, i ty wśród nich. Jestem z ciebie dumna. Następnym razem będziesz pierwszy! — dodała zachęcająco. — Stresowałeś się?

— Trochę… Jedźmy do domu. Jestem zmęczony. Myślałem, że nie przyjdziesz.

Trzy dni później Zofia znów spotkała Krzysztofa przed klubem.

— Pan? Znowu po córkę?

— Krzysztof. Nie. Jej zajęcia skończyły się dwie godziny temu. Czekałem na panią — zawahał się. — Chciałem spytać, jak syn? Udało mu się?

— Tak, dzięki panu. Był trzeci.

— Świetnie! Więc nie na darmo ryzykowała pani życiem — roześmiali się razem.

Podbiegł do nich chłopiec.

— To pani syn? — spytał Krzysztof.

— Tak, Adaś. A to Krzysztof…

— Bez „pan”. Po prostu Krzysztof — podał rękę.

Adaś uścisnął ją mocno. Pod domem Zofii Krzysztof zaproponował wspólny wyjazd na zawody w weekend.

— Naprawdę? Mamo, chodźmy! — ucieszył się Adaś.

— Zgoda? — Krzysztof spojrzał na Zofię z nadzieją.

— Nie jestem wielkim fanem zapasów… — wzruszyła ramionami.

— Oto moja wizytówka. Proszę zapisać numer, żeby wiedziała pani, że to ja dzwonię.

— U mnie to nie wypisałam — Zofia wyjęła telefon i wybrała numer z wizytówki.

— Dzięki, zapiszę — odrzekł Krzysztof, odrzucając połączenie.

— Kto to, mamo? — spytał Adaś, gdy wchodzili pod górę po schodach.

— Pamiętasz, że spóźniłam się na twoje zawody? On mnie podwiózł… choć wcześniej prawie mnie przejechał — odparła.

— Nic nie mówiłaś.

— No bo nie przejechał. Ale zdążyłam i widziałam, jak wygrywasz! — zaśmiała się.

Zaczęli się spotykać. Zofia coraz częściej zostawała po pracy, a w dni treningów razem z Krzysztofem odbierali Adasia z klubu.

— Mamo, on się w tobie zakochał? — spytał kiedyś chłopiec.

— A co, we mnie nie można? Jestem stara czy brzydka?

— Nie. Jesteś ładna.

— Dobrze, że to widzisz. Mam trzydzieści dwa. Dla ciebie jestem mamą, ale dla innych całkiem sympatyczną kobietą. Masz coś przeciwko?

— Nie. A on tobie też się podoba?

— No… tak — Zofia lekko się zaczerwieniła.

— A jego córka będzie moją siostrą? — doprecyzował Adaś.

— Jeszcze za wcześnie, żeby o tym mówić. Nie wybiegajmy w przyszłość. A nie chciałbyś mieć siostry? — Zofia zmięszała się.

— Nie wiem — odparł szczerze.

Nie pamiętał ojca. Odszedł, gdy miał dwa i pół roku. Zawsze marzył, żeby tata był. Najgorsze było, gdy koledzy chwalili się nowymi telefonami. „Tata kupił” — mówili z dumą. Nie zazdrościł im prezentów, tylko tego, że mieli ojców.

Gdy na urodziny dostał od Krzysztofa nowy telefon, przestał być nieufny. Zaprzyjaźnili się.

Po trzech miesiącach Krzysztof oświadczył się i zaproponował wspólne mieszkanie.

— Dość ukrywania. Jesteśmy dorośli.

— A nie za wcześnie? Syn rozumie. SpotykaZ czasem matka Krzysztofa zrozumiała swój błąd, przeprosiła ich wszystkich, a rodzina znalazła w końcu prawdziwe szczęście w swoim nowym domu.