Za późno zrozumiał swój błąd

Zbyt późno zrozumiał swój błąd

Kinga ściskała w dłoni wyniki badań. Papier był wilgotny od potu. W korytarzu poradni ginekologicznej nie sposób było się przecisnąć.

— Kowalska Kinga Marcinówna! — zawołała pielęgniarka.

Kinga wstała, przeszła do gabinetu. Lekarka — postawna kobieta o zmęczonych oczach — wzięła od niej teczkę, przejrzała dokumenty.

— Proszę usiąść. — Rzuciła okiem na wyniki z obojętnością. — Wszystko w normie. Niech mąż się zbada.

Kinga zdrętwiała. Mariusz? Ale przecież on…

* * *

W domu teściowa siekała kapustę na barszcz. Nóż poruszał się z furią, jakby kładła trupem wrogów.

— No cóż, córeczko, jakie wieści? — nie podnosząc głowy, zapytała Bronisława Kazimierzówna.

— Ze mną wszystko w porządku — szepnęła Kinga, zdejmując kurtkę.

— To dlaczego… — Teściowa w końcu podniosła wzrok. W jej oczach przemknął niepokój.

— Mariusz musi się przebadać.

Nóż znieruchomiał nad deską. Bronisława wyprostowała się jak struna.

— Co za bzdury? Mój syn jest zdrowy! To wasi lekarze nic nie rozumieją. Za moich czasów baby rodziły bez żadnych badań.

Kinga przeszła do pokoju. Na kanapie leżały skarpetki — jedna niebieska, druga czarna. Mechanicznie je podniosła, wrzuciła do kosza na bieliznę.

Przez trzy lata małżeństwa te skarpetki stały się symbolem ich życia — rozrzucone, niepasujące do siebie.

Mariusz wrócił późno.

— Co za mina pogrzebowa? — burknął, waląc się w fotel.

— Mariuszu, musimy porozmawiać.

— O czym?

Podsunęła mu papiery. Przejrzał je, odrzucił na stolik.

— I co z tego?

— Musisz się zbadać.

— Z jakiej racji? — Mariusz zerwał się, zaczął chodzić po pokoju. — Jestem zdrowy jak koń! Spójrz na mnie!

Rzeczywiście wyglądał zdrowo — barczysty, z gęstymi ciemnymi włosami. Ale zdrowie nie zawsze widać na zewnątrz.

— Mariuszu, proszę cię…

— Dość! — warknął. — Nie chcesz dzieci, to mów wprost! Po co te cyrki z lekarzami?

Z kuchni dobiegło szuranie kapci. Bronisława czaiła się za drzwiami, ale oddychała tak głośno, że słychać było każdy oddech.

— Pragnę dzieci bardziej niż czegokolwiek — cicho powiedziała Kinga.

— To dlaczego ich nie ma? Może coś ukrywasz? Robiłaś aborcje, a teraz nie możesz?

Cios był bolesny. Kinga cofnęła się.

— Jak ty…

— A jak mam myśleć? Trzy lata razem — zero efektu! A tu jakiś lekarze mówią, że ja… — Urwał, zaciął pięści.

Drzwi się otwarły. Bronisława wpadła do pokoju jak czołg.

— Mariuszek, nie słuchaj jej! To wszystko przez nudę. Gdyby więcej pracowała, nie latałaby po lekarzach.

Kinga spojrzała na męża. Odwrócił się do okna.

— Mariusz, naprawdę myślisz, że ja…

— Nie wiem, co myśleć — syknął przez zęby. — Wiem tylko: zdrowy facet do lekarza nie chodzi.

Bronisława triumfalnie kiwnęła głową.

— Słusznie syn mówi. Nie męska to rzecz — po szpitalach się włóczyć.

Kinga poczuła, jak coś w niej pęka. Jak napięta struna.

— Dobrze — powiedziała spokojnym głosem.

Nazajutrz rozpoczęła się wojna. Bronisława czepiała się każdego drobiazgu. Sól przesypana. Garnek niedomyty. Kurz na komodzie. Kinga milczała, zaciskając zęby.

— Może w ogóle nie powinnaś w domu siedzieć? — jadowicie zapytała teściowa przy kolacji. — Poszłabyś do pracy, zamiast po lekarzach się włóczyć.

Mariusz jadł kotleta, nie podnosząc głowy.

— Pracuję — przypomniała Kinga.

— Trzy dni w tygodniu — to nie praca, tylko fanaberie.

— Co ma moja praca do…

— Wszystko! Mój syn jest zdrowy, a ty go chcesz przedstawić jako chorego! Gdy nie ma dzieci — wina zawsze po stronie kobiety! Tak zawsze było!

Kinga wstała od stołu. Nogi się pod nią uginały.

— Co z tobą? — zdziwiła się teściowa. — Zjadłaś i od razu uciekasz?

— Jestem zmęczona — cicho odpowiedziała Kinga.

— Zmęczona! A od czego? Trzy dni w tygodniu pracujesz — nie jakaś wielka harówka!

Mariusz w końcu podniósł wzrok. Mignęło w nim coś jakby współczucie. Ale milczał.

W nocy Kinga leżała i słuchała chrapania męża. Kiedyś ten dźwięk ją uspokajał — oznaczał, że bliski jest obok. Teraz drażnił. Jak mogła nie zauważyć, że jest taki uparty?

Rano spakowała rzeczy do starego plecaka sportowego. Niewiele wzięła — parę sukienek, bieliznę, kosmetyczkę.

— Gdzie to? — Bronisława stała w drzwiach kuchni z filiżanką w ręce.

— Do babci.

— Na długo?

— Nie wiem.

Mariusz wyszedł z łazienki, zobaczył plecak.

— Kinga, co to ma znaczyć?

— To, co widzisz.

— Na serio?

— A jak inaczej? Nie chcesz się badać, twoja mama uważa, że to moja wina. Po co mam tu być?

Podszedł bliżej, zniżył głos:

— Nie bądź głupia. Gdzie pójdziesz?

— Do babci Władzi.

— Do tej klitki? Tam ledwie dwadzieścia metrów!

— W ciasnocie, ale nie w przykrości.

Bronisława prychnęła:

— Słusznie! Niech idzie. Niech pobyBronisława syknęła przez zęby: „To wracaj do tej swojej rudery, może tam będziesz miała więcej szczęścia”, ale w głębi serca wiedziała, że właśnie straciła synową — i nigdy już nie zobaczy wnuka.