Za murem — słychać życie

**Za ścianą — nie cisza**

— Włącz wreszcie ten cholerny telewizer ciszej! — krzyknęła Halina Kowalska, uderzając pięścią w ścianę. — Ludzie śpią, noc jest!

W odpowiedzi rozbrzmiała muzyka jeszcze głośniej, jakby mieszkanie obok zamieniło się w salę koncertową, gdzie grały wszystkie orkiestry naraz.

— Mamo, nie denerwuj się — powiedziała zmęczonym głosem Kinga, wychylając się z kuchni z filiżanką herbaty. — Porozmawiaj z nimi jutro, spokojnie.

— Spokojnie? — Halina odwróciła się do córki, jej oczy błyszczały ze złości. — Już miesiąc rozmawiam „spokojnie”! A oni jakby głusi! Albo udają!

Za ścianą znów coś huknęło, rozległy się męskie głosy, śmiech, tupot butów. Halina złapała się za serce.

— Jezu, co to ma być! Wcześniej mieszkała tu pani Barbara, niech jej ziemia lekką będzie, cisza była, błogosławieństwo. A teraz…

Kinga odstawiła filiżankę na parapet, podeszła do matki.

— Mamo, no po co się tak przejmujesz? Młodzi, chcą się zabawić. Przecież pamiętaj, jak ja i Tomek biegaliśmy po mieszkaniu.

— Ale za dnia! I byliście dziećmi! A ci… — Halina machnęła ręką w stronę ściany. — Dorośli faceci, a zachowują się gorzej niż smarkacze.

Muzyka nagle ucichła. W zaległej ciszy słychać było tylko tykanie starego zegara w kuchni i ledwo słyszalne szepty za ścianą.

— No widzisz — Kinga odetchnęła z ulgą. — Może sami zrozumieli, że przesadzają.

Ale radowała się za wcześnie. Po kilku minutach rozległ się przeciągły, żałosny głos. Nie ludzki — zwierzęcy.

— Co to?! — Kinga zbladła.

— Pies — mruknęła Halina. — Teraz jeszcze i psa sobie sprawili. Ogromny, sądząc po głosie.

Pies wył, jakby jego dusza rozpadała się z tęsknoty. Wycie przechodziło w skomlenie, by znów wznieść się do nieznoszonych wyżyn.

— Mamo, może mu coś jest? Może trzeba pomóc?

— Jaka pomoc? Im na nikogo nie zależy! — Halina znów zaczęła stukać w ścianę. — Cicho tam! Słyszycie? Uspokójcie tego psa!

Zamiast odpowiedzi dobiegły tylko męskie głosy, ale słów nie dało się rozpoznać. Pies na chwilę zamilkł, po czym zawył z nową siłą.

Halina opadła na fotel, oparła dłonie na kolanach.

— Kinga, ja już nie dam rady. Nie mam sił. Co noc to samo. Albo muzyka, albo telewizor, albo ten przeklęty pies. Nie śpię już od tygodni.

Córka podeszła, przysiadła na podłokietniku.

— Wzywałaś policję?

— Wzywałam. Przyszedł. Porozmawiał. Na jeden dzień się uciszyli, potem znów zaczęli. Mówi, że dowodów nie ma. Jak udowodnisz hałas? Jak przychodzi, milkną, a jak odejdzie…

Za ścianą znów zagrzmiało. Tym razem jakby ktoś przesuwał meble. Ciężkie, masywne. Skrzyp, huk, znów skrzyp.

— Po północy meble przestawiają — mruknęła Halina. — Normalni ludzie tak nie robią.

— Mamo, a może naprawdę coś się dzieje? Może nie robią tego specjalnie?

— Kinga, ty co, ich bronisz?

— Nie, tylko… pamiętasz, co babcia Krystyna opowiadała o wujku Janie? On też w nocy hałasował, a okazało się, że chorował. Na to… alzheimera. Nie zdawał sobie sprawy.

Halina zamyśliła się. Rzeczywiście, hałas za ścianą był dziwny. Nie taki, jak u zwykłych hałaśliwych sąsiadów. Działo się tam coś niepokojącego, niemal nieziemskiego.

— Dobra — wstała zdecydowanie z fotela. — Pójdę do nich. Porozmawiam. Dowiem się, o co chodzi.

— Mamo, jest pierwsza w nocy!

— No i co? Oni nie śpią! Skoro hałasują, to znaczy, że nie śpią.

Halina narzuciła szlafrok, wsunęła nogi w kapcie i wyszła na klatkę. Drzwi do sąsiedniego mieszkania były zwyczajne, niewyróżniające się. Tylko numer — osiemnaście — był zaklejony taśmą, jakby ktoś chciał go ukryć.

Nacisnęła dzwonek. W środku odezwała się melodia, ale nikt nie odpowiadał. Hałas nie ustawał, pies zawył ponownie.

— Otwórzcie! — powiedziała głośno Halina. — Jestem wasza sąsiadka!

Cisza. Potem kroki. Powolne, ostrożne.

Drzwi uchyliły się na łańcuch. W szparze pojawiło się oko — szare, zmęczone.

— Czego pani chce? — zapytał męski głos.

— Mieszkam obok. Strasznie hałasujecie… Muzyka, pies wyje. Ludzie nie mogą spać.

— Jaka muzyka? — Głos zdawał się szczerze zdziwiony.

— Jaka? No słyszy pan?!

Za ścianą faktycznie grała muzyka. Cicha, smutna melodia, ale o tej porze i tak zbyt głośna.

— Nie słyszę żadnej muzyki — odparł mężczyzna.

Halina zmieszała się.

— Ale… jak to? Przecież tu gra!

— Proszę pani, może się pani źle czuje? Wezwać lekarza?

— Ależ skąd! Jestem zupełnie zdrowa! I słyszę doskonale!

Drzwi się zamknęły. Halina stała na korytarzu, nasłuchując. Muzyka nie ustawała, ale teraz wydawała się jeszcze dziwniejsza. Jakby dobiegała z daleka, z innego czasu.

Wróciwszy do mieszkania, zastała Kingę przylepioną uchem do ściany.

— No i? — spytała.

— Dziwne, mamo. Słyszę muzykę, ale jakaś… nierzeczywista. Jakby gramofon grał.

— Gramofon? Kto dziś ma gramofon?

— Nie wiem. I jeszcze… wydaje mi się, że słyszę głosy. Kobiecy i męski. Rozmawiają, ale nie rozumiem o czym.

Halina też przyłożyła ucho do ściany. Rzeczywiście, słychać było starą piosenkę, taką, jaką śpiewano za jej młodości. A między zwrotkami — głosy. Czułe, kochające.

— Może oglądają jakiś film? — wyszeptała Kinga.

— O pierwszej w nocy? I czemu ten facet udawał, że nic nie słyszy?

— Nie wiem, mamo. Może naprawdę głuchy?

Stały tak, nasłuchując. Piosenka się skończyła, zaczęła się inna.A kiedy następnego dnia młody lokator wprowadził się do pustego od miesięcy mieszkania, Halina już wiedziała, że za ścianą nie ma ciszy — tylko echo miłości, która przetrwała nawet śmierć.