Za murami czeka hałas

**Za ścianą — nie cisza**

— Włącz wreszcie ten przeklęty telewizor ciszej! — krzyknęła Wanda Kazimierzowa, uderzając pięścią w ścianę. — Środek nocy, ludzie śpią!

W odpowiedzi muzyka zagrzmiała jeszcze głośniej. Zdawało się, że sąsiednie mieszczenie zamieniło się w salę koncertową, w której grały wszystkie orkiestry świata naraz.

— Mamo, nie denerwuj się — powiedziała zmęczonym głosem Kinga, wyglądając z kuchni z kubkiem herbaty w dłoni. — Porozmawiaj z nimi jutro, spokojnie.

— Spokojnie?! — Wanda odwróciła się do córki, jej oczy błyszczały ze złości. — Już miesiąc próbuję rozmawiać „spokojnie”! A oni albo głusi, albo udają!

Za ścianą coś kolejny raz huknęło, dobiegły męskie głosy, śmiech, tupot butów. Wanda złapała się za serce.

— Boże, co to ma być! Wcześniej mieszkała tu Helena Bronisławowna, niech spoczywa w pokoju, było cicho, błogo. A teraz…

Kinga postawiła kubek na parapecie i podeszła do matki.

— Mamo, no dlaczego się tak przejmujesz? Młodzi ludzie, chcą się bawić. Przypomnij sobie, jak my z Darkiem biegaliśmy po mieszkaniu w dzieciństwie.

— To było w dzień! I my byliśmy dziećmi! A ci… — Wanda machnęła ręką w stronę ściany. — Dorośli faceci, a zachowują się gorzej niż smarkacze.

Muzyka nagle ucichła. W zapadłej ciszy słychać było tylko tykanie starego zegara w kuchni i ledwo słyszalny szept za ścianą.

— No widzisz — Kinga odetchnęła z ulgą. — Może sami zrozumieli, że przesadzają.

Ale radowała się za wcześnie. Po kilku minutach rozległ się przeciągły, żałosny skowyt. Nie ludzki — zwierzęcy.

— Co to? — Kinga zbladła.

— Pies — mruknęła Wanda. — Teraz jeszcze psa sobie sprawili. Ogromnego, sądząc po głosie.

Pies wył, jakby jego dusza rozdzierała się z tęsknoty. Skomlenie przechodziło w pisk, by znów wznieść się do niosących się ech.

— Mamo, może mu coś jest? Może potrzebuje pomocy?

— Jaka pomoc? Oni po prostu mają wszystkich w nosie! — Wanda znów zaczęła walić w ścianę. — Cicho tam! Słyszycie? Uspokójcie psa!

W odpowiedzi dobiegły zmieszane głosy, ale słów nie dało się rozróżnić. Pies ucichł na chwilę, by zaraz zawyć z nową siłą.

Wanda opadła na fotel, położyła dłonie na kolanach.

— Kinga, ja już nie mogę. Nie mam sił. Co noc to samo. Raz muzyka, raz telewizor, teraz jeszcze ten pies przeklęty. Nie śpię od tygodni.

Córka podeszła, przysiadła na podłokietniku.

— A wołałaś dzielnicowego?

— Wołałam. Przyszedł. Pogadał z nimi. Na jeden dzień zamilkli, potem zaczęło się od nowa. Dzielnicowy mówi, że nie ma dowodów. Jak udowodnisz hałas? Jak przychodzi, milkną, a jak wyjdzie…

Za ścianą znów coś zatrzeszczało. Tym razem jakby ktoś przesuwał meble. Ciężkie, masywne. Zgrzyt, huk, znowu zgrzyt.

— O pierwszej w nocy meble przestawiają — mruknęła Wanda. — Normalne tak nie robią.

— Mamo, a może naprawdę coś się dzieje? Może nie robią tego specjalnie?

— Kinga, ty ich bronisz?

— Nie, tylko… pamiętasz, co babcia Irena opowiadała o wujku Januszu? Też hałasował w nocy, a okazało się, że chorował. Na coś… alzheimera. Nie wiedział, co robi.

Wanda zamyśliła się. Rzeczywiście, hałas za ścianą był inny. Nie taki, jak u zwykłych hałaśliwych sąsiadów. Działo się tam coś niepokojącego, niemal mistycznego.

— Dobra — wstała zdecydowanie z fotela. — Pójdę do nich. Porozmawiam. Dowiem się, o co chodzi.

— Mamo, jest pierwsza w nocy!

— I co z tego? Oni nie śpią! Skoro hałasują, to znaczy, że nie śpią.

Wanda narzuciła szlafrok, wsunęła stopy w kapcie i wyszła na klatkę. Drzwi sąsiadów były zwyczajne, nie wyróżniały się niczym. Tylko numer — trzydzieści osiem — był zaklejony taśmą, jakby ktoś próbował go ukryć.

Nacisnęła dzwonek. W mieszkaniu rozległa się melodyjka, ale nikt nie otwierał. Hałas trwał, pies znowu zawył.

— Otwórzcie! — powiedziała głośno Wanda. — Jestem waszą sąsiadką!

Cisza. Potem dobiegły kroki. Powolne, ostrożne.

Drzwi uchyliły się na łańcuch. W szparze ukazało się oko — szare, zmęczone.

— Czego pani chce? — zapytał męski głos.

— Mieszkam obok. Strasznie hałasujecie… Muzyka, pies wyje. Ludzie nie mogą spać.

— Jaka muzyka? — głos za drzwiami brzmiał szczerze zaskoczony.

— Jak to jaka? Słyszycie?

Za ścianą rzeczywiście grała muzyka. Cicha, smutna melodia, ale jak na środek nocy — wciąż za głośna.

— Nie słyszę żadnej muzyki — odparł mężczyzna.

Wanda poczuła się zdezorientowana.

— Ale… jak to? Przecież słychać!

— Proszę pani, może się źle czuje? Wezwać lekarza?

— Co wy! Jestem zupełnie zdrowa! I słyszę doskonale!

Drzwi zamknęły się. Wanda stała na korytarzu, nasłuchując. Muzyka grała dalej, ale teraz wydawała się jeszcze dziwniejsza. Jakby dobiegała z oddali, z innego czasu.

Wróciwszy do domu, zastała Kingę przy ścianie, przytkniętą do niej uchem.

— No i? — spytała.

— Dziwne, mamo. Słyszę muzykę, ale jakaś… nierzeczywista. Jakby z gramofonu.

— Gramofonu? Kto dziś ma gramofon?

— Nie wiem. I jeszcze… wydaje mi się, że słyszę głWanda przytuliła się do ściany i zamknęła oczy, bo nagle zrozumiała, że ta muzyka – choć już nierealna – będzie w niej grać jeszcze długo, jak echo przeszłości, które nie chce odejść.