Za mało miejsca!

Ciasno!

Kinga ze zdumieniem czytała wiadomość w komunikatorze:
„Cześć, córeczko! Przepraszam, że dopiero teraz do ciebie piszę, miałem swoje powody. Rozstaliśmy się z twoją matką dawno temu, gdy miałaś trzy lata, więc pewnie mnie nie pamiętasz. Nie będę pisał, że żałuję, próbuję zmazać winę i tak dalej. Odszedłem do innej kobiety, którą pokochałem, i nie uważam się za winnego. Zostawiłem twojej matce mieszkanie, w którym mieszkaliśmy, oraz rzeczy – wyszedłem tak, jak stałem. Płaciłem alimenty, może niezbyt wysokie, ale uważam, że nie postąpiłem podle.

A teraz do rzeczy. Ja z nową rodziną wyjechałem pięć lat temu na stałe do Australii, gdzie teraz żyjemy. Moja mama, twoja babcia Halina Kazimierzówna, nie chciała się przeprowadzać za żadne skarby. Mieszkała w swoim małym dwupokojowym mieszkaniu. Opłacałem jej leczenie i utrzymanie, ale niedawno zmarła. Nie mogłem przylecieć na pogrzeb – z Australii to trudne i drogie, choć żyjemy całkiem wygodnie.

Babcia nie miała bliskich krewnych, a sprzedaż mieszkania nie miałaby sensu – zyski byłyby groszowe, a zachodu mnóstwo. Dlatego postanowiliśmy przekazać je tobie. Załatwiłem dokumenty i pełnomocnictwa, wysłałem je adwokatowi. Babcia przed śmiercią sporządziła testament na twoje imię. Skontaktuj się z mecenasem, on wszystko wyjaśni. Jego usługi są opłacone, trzeba tylko pokryć podatki i opłaty. I oczywiście dbać o grób babci, postawić nagrobek – to niewielki koszt w porównaniu z mieszkaniem.

Mam nadzieję, że dobrze wykorzystasz ten prezent. I pamiętaj – to tylko dla ciebie. Twoja matka dostała ode mnie wszystko – mieszkanie, alimenty. Jej ewentualny nowy mąż i ich dzieci mnie nie interesują, więc powtarzam: to twoje.

Bądź szczęśliwa, córeczko. Twój tata, Marek Stanisław Kowalski.”

Dalej były dane adwokata. Kinga nie wytrzymała i zadzwoniła. Potwierdzono jej informacje, umówiła się na jutro po południu. Postanowiła nic nie mówić matce – najpierw chciała sama wszystko sprawdzić.

W dwupokojowym mieszkaniu matki mieszkała też Jola – jej przyrodnia siostra. Nikt nie wiedział, kto był jej ojcem, nawet, jak się zdawało, ich matka. Mimo że Jola była trzy lata młodsza, zdążyła wyjść za mąż i urodzić dwóch synów. Teraz we czwórkę tłoczyli się w większym pokoju, a Kinga z matką w małej sypialni. Jeśli ta historia z mieszkaniem okaże się prawdą, byłoby świetnie! Miała trochę oszczędności na wkład własny, zarabiała nieźle – mogłaby wziąć kredyt i kupić jakieś maleństwo…

Ale teraz los dał jej szansę! Tata przesłał plan – stara kostka, małe dwupokojowe mieszkanie, pewnie bez remontu. Ale co tam! Swoje! Matka nie będzie puszczać telewizora na full, siostrzenicy nie będą robić jatki. Będzie mogła wziąć długą kąpiel, wyjść owinięta w ręcznik, albo i bez…

Koniec z wyjadaniem jej jedzenia z lodówki, stertami brudnych naczyń w zlewie. Wieczorem zaparzy mocną kawę, otuli się w szlafrok i usiądzie do laptopa – jej projekty wnętrz całkiem nieźle się sprzedawały.

I wreszcie – Kinga uśmiechnęła się zawstydzona – będzie mogła ułożyć sobie życie! W małym pokoju urządzi sypialnię, w kuchni biuro, a w dużym będzie przyjmować gości! Potem jednak spoważniała – najpierw musiała wszystko dopiąć.

Następnego dnia spotkała się z adwokatem – elegancko ubranym mężczyzną w średnim wieku. Potwierdził słowa ojca, pokazał dokumenty, zawiózł Kingę do mieszkania. Wyglądało marnie, ale to nie problem – ona sobie poradzi.

Klucze dostanie od razu, ale formalności potrwają pół roku. Lepiej jeszcze nie wprowadzać się ani nie remontować, ale zamki warto wymienić i pokazać się sąsiadom.

Teraz musiała powiedzieć matce. Pewnie będzie im ciaśniej bez niej, ale przynajmniej jedno mniej. Matka przyjęła wiadomość bez entuzjazmu.

– Dlaczego Marek załatwia to przez ciebie? – spytała niechętnie.
– Jak to dlaczego? Jestem jego córką!
– A ja jego żoną, byłą, i takie sprawy powinny być załatwiane ze mną!
– Mamo, to mieszkanie babci, a ona zapisała je mnie, bo tata nie mógł przylecieć z Australii.
– W twoje ręce? Z jakiej racji?
– Bo to moje!
– A ja? A Jola z dziećmi? Jesteśmy ci obce?
– Nie, mamo. Ale babci nie byliście rodziną. Tata zostawił ci mieszkanie, płacił alimenty. Dlaczego miałby utrzymywać Jolę, jej męża i dzieci? Ja swoje życie osobiste odłożyłam, gdy Jola sprowadziła się z rodziną. Mam 22 lata, też chcę żyć!
– Jak możesz tak mówić! Joli też nie jest lekko!
– To jej wybór! A ja wreszcie się wyprowadzę!
– Chcesz nas zostawić?
– Tak! Oddam wam swój udział w tym mieszkaniu i będę żyć po swojemu!
– A ja myślałam, że wymienimy mieszkania na większe…
– Za nasze nie dostaniemy nic dużego. A Jola znów by zaszła w ciążę i znów byłoby ciasno!
– To zabierz mnie ze sobą. Tam dwa pokoje…
– Przylepione do siebie! To znów będzie klitka, tylko we dwie. Nie chcę!
– A Jola ma męża i dzieci!
– A ja nie mam nikogo! – Kinga podniosła głos. – Jola jest ładna, dlatego Krzysiek się z nią związał. A ja? Musiałam się starać, żeby ktoś ze mną wyszedł! Teraz w końcu będę miała szansę!
– Nie mogłaś znaleźć faceta z mieszkaniem? – syknęła matka.
– A ci szukają albo modelek, albo bogatych. A teraz sama będę miała coś do zaoferowania!
Matka włączyła nienawistny Kingi teleturniej na pełny regulator, choć wiedziała, że córka w słuchawkach i tak nic nie usłyszy. Łzy spływały jej po twarzy. Kinga odwróciła się, zatopiła w pracy.