Za dużo troski

Za dużo troski

Wiktoria obudziła się od zapachu smażonej cebuli i dziwnego dźwięku. W pokoju było ciemno, ale za ścianą dudniły garnki i coś bulgotało.

— O szóstej rano, serio? — szepnęła, narzucając szlafrok.

W kuchni, w czerwonym fartuchu z napisem „Królowa kuchni”, stała teściowa — Halina Nowak. Zręcznie przewracała kotlety na ogromnej patelni, przy tym głośno nuciła „Hej, sokoły!”.

— Dzień dobry, Wiktoruniu! — zawołała wesoło, nie odwracając się. — Postanowiłam wszystkich porządnie nakarmić! Domowe kotlety! Bez bułki tartej, tak jak Kuba lubi!

— Kuba śpi — próbowała się uśmiechnąć Wiktoria. — I ja też spałam. Dzisiaj sobota.

— Co ty mówisz, kochanie! Kto rano wstaje, temu Pan Bóg daje! Ja od piątej nie śpię, od razu wstałam, szybki prysznic, przebiegłam się po podwórku — ruch to zdrowie! A potem pomyślałam — trzeba rodzinę nakarmić!

Wiktoria wolno nalała sobie kawy. Zanim zdążyła wziąć pierwszy łyk, do kuchni wpadła jej mama — Barbara Kowalska — w sportowych legginsach i z matą do jogi pod pachą.

— Wika, dzień dobry! Nie zapomniałaś? Dzisiaj idziemy na pilates!

— Barbaro — uśmiechnęła się Halina z nutką jadu — już wróciłaś?

— Tak! — odparła Barbara energicznie. — Przeszłam się po osiedlu, sprawdziłam, gdzie można kupić świeże zioła, i znalazłam studio jogi! A tak w ogóle, Halo, kotlety o tej porze to przesada. Wiesz, ile tam tłuszczu?

— Spróbowałabyś, zanim ocenisz — teściowa zrobiła krok do przodu. — To pierś z kurczaka, zero tłuszczu. Poza tym Kuba uwielbia je od dziecka, zawsze mu w soboty smażyłam.

— A Wiktoria nie je smażonego! — ostro rzuciła Barbara. — Ma wrażliwy żołądek, od małego gotowałam jej tylko na parze.

Wiktoria opuściła głowę w dłonie.

To piekło. Domowe piekło.

Wieczorem w łazience rozegrała się scena numer dwa.

— Dlaczego moja gąbka leży na podłodze? — wrzasnęła Halina z łazienki.

— Może dlatego, że swoją gąbką zrzuciłaś wszystkie inne? — nie pozostała dłużna Barbara.

— Ja? U mnie wszystko gra! To twoje kremy zajmują pół łazienki! Nie mogę otworzyć szafki — tam twoje słoiki!

— To ziołowe kuracje dla cery!

— To śmieci, Barbaro! Śmieci!

Wiktoria zamknęła laptop. Praca była niemożliwa.

— Kuba — powiedziała cicho do męża. — Musimy porozmawiać.

— Nie teraz — machnął ręką. — Gram w turnieju, jesteśmy w finale.

— Kuba — Wiktoria wstała — albo teraz, albo się wynoszę do altany.

Wstrzymał grę na padzie i westchnął:

— O co chodzi?

— O to, że w naszym domu mieszkają dwie kobiety, a obie myślą, że to ich kuchnia, ich łazienka i ich ty.

— No, to tymczasowe…

— To już trzeci tydzień — syknęła Wiktoria. — Przestałam pić kawę rano, bo w kuchni trwa wojna. Nie mogę skorzystać z łazienki, bo toaleta jest zajęta przez kremy. Wczoraj twoja mama poukładała moje książki według wysokości. Moja mama anulowała nasz Netflix, żeby oglądać „Taniec z gwiazdami”.

— Ale one chcą dobrze…

— Tak — Wiktoria wstała. — Jutro spalą się nawzajem na stosie z moich ulubionych książek.

Następnego ranka rozpoczęła się wielka bitwa.

Halina zabrała się za „swój słynny bigos”. Barbara, dowiedziawszy się o tym, wyciągnęła swój as z rękawa — „zupę warzywną bez soli i tłuszczu”. Obie zaczęły równolegle szatkować kapustę.

— Mój bigos Kubie zawsze smakował. Z chlebem i śmietaną! — oznajmiła głośno Halina.

— Bo przyzwyczaiłaś go od dziecka! — odparowała Barbara. — A w jego wieku trzeba jeść zdrowo! Zdrowie ważniejsze od smaku.

— A miłość matki ważniejsza niż twoje fitnesy!

— Fitnes to zdrowie! A twój bigos to zawał w garnku!

Wiktoria nie wytrzymała:

— Dosyć! Ja też mam swoje preferencje i nie jem ani bigosu, ani zupy bez soli! Gdzie moje płatki?

— Wyrzuciłam, były tam tłuszcze trans — odpowiedziały chórem.

— Co…?

Wiktoria wyszła z kuchni. Na zewnątrz mżył drobny deszcz. Włożyła kurtkę, omijając psa, i poszła przed siebie.

Po godzinie dogonił ją Kuba. Jeździł na rowerze, z parasolem i termosem kawy.

— Zrozumiałem — powiedział. — To przesada.

— Tak myślisz? — nie patrzyła na niego.

— Porozmawiam z nimi.

— Nie rozmawiaj. Rozwiązuj.

Tego samego wieczoru Wiktoria zwołała „naradę rodzinną”. Przy okrągłym stole zebrali się wszyscy.

— Drogie mamy — zaczęła. — Bardzo was kochamy. Ale mieszkanie z wami pod jednym dachem to jak wpuszczenie lwa i pantery do jednego zoo.

— A kto tu jest panterą? — oburzyła się Halina.

— Ja oczywiście lew — odparowała Barbara.

— Stop! — Kuba uniósł ręce. — Mamy rozwiązanie. Mamy domek gościnny. Ale tylko jeden. Więc postanowiliśmy… wprowadzić rotację.

— Co? — obie kobiety zmrużyły oczy.

— Każda z was będzie tam mieszkać na zmianę. Tydzień tu, tydzień tam.

— Ale ja nie mogę bez kuchni! — zaprotestowała Halina.

— Tam jest kuchenka — powiedział Kuba.

— A ja bez kąpieli z solą — wtrąciła Barbara.

— Tam jest prysznic i aromaterapia — spokojnie dodała Wiktoria. — Postawimy dyfuzor.

— Nie zgadzam się! — krzyknęły niemal jednocześnie.

— W takim razie wyprowadzacie się. Obie. Na zawsze.

— To szantaż! — powiedziała Halina.

— To wolność — odparła Wiktoria.

Następnego ranka w domu pachniało kawą. Jedna filiżanka. Bez kotletów.

Wiktoria wyszła na taras. Siedziały tam obie mamy, w kocach, z kubkami herbaty.

— Postanowiłyśmy. Będziemy się zmieniać — oznajmiła Halina.

— Ale następnym razem ja pierwsza w domu — dodała Barbara.

— Dlaczego ty? — spięła się teściowa.

— Bo jestem starsza!

—Wiktoria wzięła głęboki oddech, zamknęła oczy i cicho wyszeptała: „Dopóki nie przyjadą ciotki.”