Za co wyrzucili Proniów?

Maszyna podjechała pod pojemnik na śmieci przy osiedlu w Warszawie. Z jej bagażnika wypadła wielka, szara szmatka, która wylądowała na betonowej płycie. Sprzątacz, jak zwykle wczesnym rankiem, mruknął i ruszył podnieść bałagan, ale szmatka okazała się żywa i wślizgnęła się za kontenery. Spojrzał w szczelinę między metalowymi ścianami a pojemnikami i ujrzał dużego, szarego kota

Lato, które wszyscy wyczekiwali, dobiegło końca. Jego szczytem był sierpniowy deszcz, który w tym roku był niezwykle chłodny i mokry, odliczając ostatnie dni ciepłych dni.

Wczesnym rankiem podjechał do jednego z warszawskich podwórek luksusowy samochód zagraniczny. Sprzątacz, który usuwał jeszcze wilgotne, opadające liście po nocnym deszczu, od razu zwrócił na niego uwagę. Tego auta nigdy wcześniej nie widział nikt z mieszkańców nie miał takiego eleganckiego pojazdu.

Szyby były przyciemnione, więc wnętrze nie było widać. Może przyjechali po któregoś z lokatorów pomyślał Janusz Kowalski, ale się mylił.

Maszyna postanowiła chwilę postać, po czym podjechała do pojemników na śmieci i zatrzymała się. Drzwi pasażera uchyliły się i na beton wpadła kolejna duża, szara szmatka.

Co to za ludzie, że nawet do pojemnika nie wyrzucą, a zostawią bałagan na podwórku mruknął sprzątacz, po czym ruszył, by posprzątać niechciany ładunek. Samochód ruszył dalej, mijał mruknącego Janusza, który jeszcze wyjeżdżał na swój odcinek.

Janusz przybiegł, ale po chwili okazało się, że szmata nie była zwykłym śmieciem wślizgnęła się pod kontenery, a w szczelinie czekał na niego duży, szary kot, skulony ze strachu i drżący.

Co to za złośliwość? Nasze podwórko przyciąga takie dziwaki! Najpierw ktoś wyrzucił małego szczeniaka, potem dwie kocięta, ale przynajmniej dobrzy ludzie je zabrali. A teraz dorosłego kota wyrzucili. Kto potrzebuje takiego potwora? Musi się tu już osiedlić jak bezdomny. No, wyjdź, nie bój się wołał Janusz.

Kot nie podniósł głowy, tylko schował się jeszcze głębiej pod siebie.

Wyjdź stąd, bo zaraz przyjedzie śmieciarka i przygniecie cię pojemnikami upominał sprzątacz.

Kot stał nieruchomo, jakby zamieniony w posąg, przyjmując niewygodną, ale bezpieczną dla siebie pozycję.

Rozczarowany Janusz odszedł, bo miał jeszcze pracę do wykonania i musiał przejść do sąsiedniego podwórka. Co to za ludzie mruknął starszy mężczyzna, patrząc na bezbronny zwierzak.

Tak więc ten szary, prawie brytyjski kot wpadł w obce podwórko, nagle pozbawiony dachu nad głową i wszystkiego, co domowe zwierzęta mają, a czego nie mają uliczni włóczędzy.

Kiedy przyjechała śmieciarka, kot w panice wybiegł z kryjówki i zerwał się w stronę podwórka. Nie znajdując innego schronienia, zszedł pod dużą ławkę i schował się w trawie, pogrążony w gorzkich myślach.

W głowie kota wszystko się pomieszało. Myśląc o tym, co się stało, nie mógł pojąć, jak tu trafił i co ma dalej robić. W głębi serca tliła się jednak nadzieja, że ktoś wróci po niego i zabierze z powrotem. Lepsze było życie w domu niż na dworze. Postanowił więc czekać w podwórzu, bo inaczej nie znajdą go właściciele, pomyślał roztrzepany kot.

Grażyna Nowak, po tym jak wydała córkę Zuzannę za mąż, została sama w mieszkaniu na drugim piętrze pięciopiętrowego bloku. Zuzanna mieszkała w tym samym mieście z mężem i często odwiedzała mamę.

Były nie tylko matką i córką, ale i najlepszymi przyjaciółkami. Nie dzieliły się żadnymi sekretami ani ukrytymi urazami, jak to zdarza się nawet w najbliższych relacjach.

Mieszkańcy, zauważając spokojnego, czystego kota, sądzili, że jest to kot sąsiada, który po prostu wychodzi na podwórko pobiegać. Tak myślała i Grażyna. Kobieta patrzyła z zachwytem na dużego, szarego pięknościucha.

Gdy wokół nie było nikogo, kot wspinał się na ławkę, by lepiej obserwować otoczenie i czuć się bezpieczniej. Zimą już nikt nie siedział na tej ławce.

Ludzie przechodzili obok pośpiesznie, zajęci swoimi sprawami, i rzadko zwracali uwagę na ponurego lokatora ławki.

Tam kot nocował, bo nie miał gdzie indziej. Dalekie poszukiwania schronienia były niebezpieczne w każdej chwili mogli wrócić właściciele, pomyślał kot.

W kwestii jedzenia było ciężko. Dzięki sumiennemu sprzątaczowi w podwórzu nie leżało śmieci, ale kot musiał szukać pożywienia w koszu na odpadki, gdzie rywalizował z krukami. Te pewne siebie ptaki z mocnym dziobem przybywały w stadzie i zawsze były pierwsze przy śmieceniu.

Zasypując w śmieciach, nie zapominały rozglądać się wokół. Spróbuj się wkręcić, a nie pomoże ci ani ząb, ani pazur mawiały. Nawet psy, które czasem wędrowały przy pojemnikach, bały się tych sprytnych ptaków, a kot, słabnący z każdym dniem, miał coraz mniej szans.

Po kilku tygodniach życia na ulicy, kot, który jeszcze kiedyś wyglądał przyzwoicie, zmienił się tak, że wszyscy od razu wiedzieli, że jest bezdomny. Rodzice, obawiając się, że kot może być chory lub gryźć, surowo zakazywali dzieciom podchodzenia do niego.

Niektórzy lokatorzy, niechętnie przyjmując dzikie zwierzęta, potajemnie dokarmiali głodnego kota. Jedną z nich była Grażyna. Tak więc kot mieszkał na ławce podwórza. Jesień w pełni rozlewała deszcze, przynosząc szarość i mokry wiatr.

Nastrój kota idealnie odzwierciedlał pogodę. Był przygnębiony, rozumiejąc, że nikt już po niego nie wróci

Po wysłuchaniu opowieści sprzątacza, nieobojętna dziewczyna Katarzyna zwróciła uwagę na wyrzuconego kota. Często pomagała znajdywać odpowiedzialnych właścicieli bezdomnym zwierzakom.

Obchodząc mieszkańców, Katarzyna próbowała zaadoptować kota na zimę, ale bezowocnie. Ludzie z różnych powodów bali się przyjąć bezdomnego, wyrzuconego przez właścicieli, a namowy nie pomagały.

Po konsultacji z bliskimi, nie odważyła się podjąć decyzji, a Grażyna, obawiając się, że nie poradzi sobie z dorosłym kotem, również się wahała.

Szczerze żalowało jej tego wędrowca, lecz nie mogła podjąć tak odpowiedzialnego kroku. Nie wiedziała, że wieczorami kot, przełamując strach, wspinał się na klatkę schodową przy jej balkonie i zaglądał do doniczki przy niej.

Stamtąd długo patrzył przez okno kuchenne, wciągając zapachy domowego jedzenia i ciepło, którego tak bardzo brakowało. Po chwili smutku wracał na swoją ławkę.

Minęły dwa miesiące. Nocą robiło się zimno, a mokry, zdesperowany kot, pogodziwszy się z losem, siedział na ławce.

Na listopadowe święta odwiedzili Grażynę Zuzanna i jej mąż Eugeniusz. Grażyna przygotowywała na przyjęcie obiad, piekła ciasto, podawała sałatki i stół był pięknie nakryty. Rozmawiali przy jedzeniu aż do późnych godzin.

Znowu pada, a jutro zapowiadają śnieg szepnęła Grażyna, podnosząc filiżankę herbaty.

W tym momencie szary kot stanął przy balustradzie, wystraszony. Sekunda później zsunął się, ledwie nie spadając z mokrej, śliskiej krawędzi.

Co się stało, mamo? Dlaczego się tak przestraszyłaś? zapytał Eugeniusz.

Na balkonie był kot, który zawsze siedzi na ławce. On też się przestraszył. Co jeśli spadnie

Jak on się tam dostał? dopytała Zuzanna.

Wyszli na balkon i zobaczyli kota skulonego na ławce, który mruczał, rozpruwając mokrą sierść, starając się zachować choć odrobinę ciepła z otwartej okienniczki.

To on po klatce schodowej się wyważył stwierdził Eugeniusz.

Co za odwaga. Musimy go nakarmić.

Wszyscy stanęli przy zimnym, wilgotnym powietrzu, rozgrzewa się przy czajniku. Grażyna, zamyślona, siedziała przy stole, a Zuzanna nalała herbaty.

Mamo, położyłam ci kawałek ciasta z różą, jak lubisz. Napij się, póki jest gorąca powiedziała córka.

Grażyna odsunęła zasłonę, łzawiąc patrzyła w okno.

Nie, nie mogę już tak dalej, nie dam rady wyznała.

Wzięła kawałek pieczonego mięsa i ruszyła w stronę przedpokoju.

Zaraz wrócę powiedziała stanowczo, zakładając stary płaszcz.

Kot nie opierał się w jej rękach, a z napięcia i strachu znów zamienił się w szarą szmatę z bezwładnie zwisającymi łapami. Kobieta przytuliła mokrego, zimnego wędrowca i zaniosła go do domu.

Nikt nie pytał Grażyny, dlaczego tak postąpiła. Nie pytano, bo była jedyną z licznych lokatorów, która postąpiła słusznie, jak przystało na człowieka.

Kotek spędził tydzień pod grzejnikiem, rozgrzewając się. Jedzenie było już nie tak ważne jak domowe ciepło. Nowa opiekunka nazwała go Przemkiem Prokopowiczem, a z powodu jego powagi dodała mu patronimiczne Prokopowicz.

Kotek okazał się prawdziwym dżentelmenem, zachowując się kulturalnie. Gdyby na świecie istniał idealny kot, to właśnie Przemek Prokopowicz byłby jego wcieleniem. Stał się pełnoprawnym członkiem rodziny i ulubieńcem wszystkich.

Czasami właścicielka żartobliwie pyta kota:

Przemku Prokopowiczu, za jakie przestępstwa zostałeś wyrzucony z domu i skończyłeś na ławce?!

Kotek milczy. Nie potrafi mówić ludzkim głosem, a gdyby mógł, raczej nie znalazłby odpowiedzi, bo sam nie wie, co się stało.

Przemek mieszka w domu dobrej, troskliwej Grażyny już prawie dwa lata. Jest najedzony, pieszczony i zadowolony. Jedynie gdy usłyszy podniesiony głos, nie mogąc pokonać strachu z dawnych dni, przytula się do podłogi i chowając się, szuka schronienia.

Wszyscy, którzy znają tego wielkiego, szarego kota, zastanawiają się, za co wyrzucili go z domu. Czy to kara? Dlaczego idealny kot, Przemek, musiał trafić na ławkę?