Z mężem można się rozwieść, ale od dzieci nie uciekniesz!

— Wchodź szybko! Siostra przyjechała! — zawołała Nadzieja do swojej sąsiadki Wery, gdy tylko ta pojawiła się w progu ich domu w Krakowie.

— Larysa? Nie może być! Ile lat się nie widziałyśmy! — wykrzyknęła Wera, wchodząc do przytulnej kuchni.

Na krześle siedziała postawna kobieta o zmęczonej, ale ciepłej twarzy. Gdy tylko dostrzegła Werę, Larysa zerwała się i rzuciła jej w objęcia. Przyjaźniły się od dzieciństwa, dzieliły radości i łzy, a teraz, po latach, ich spotkanie było jak powrót do tych beztroskich dni.

— Trzeba to uczcić! Dwa lata minęły! — zaproponowała Wera, i kobiety, zajmując miejsca przy stole, zagłębiły się w rozmowę. Każda miała swoją historię, przesyconą zarówno szczęściem, jak i bólem, który życie hojnie im rozdawało.

Larysa została wdową sześć lat temu. Jej mąż, Artur, zginął w wypadku samochodowym razem ze swoją kochanką. Cały rok wieł podwójne życie, a Larysa niczego nie zauważyła. Czuła, że coś między nimi nie gra, ale dla dobra dzieci — syna i córki — starała się ratować małżeństwo. Dzieci uwielbiały ojca, a ona nie chciała niszczyć ich świata.

Ale wypadek wszystko zmienił. Dzieci, wstrząśnięte stratą, długo nie mogły dojść do siebie. Larysa, sama złamana żalem, próbowała być dla nich oparciem, ale ból powoli niszczył ich rodzinę od środka.

— A mój Paweł to prawdziwy tyran! — westchnęła Wera, popijając herbatę. — Czytałam w internecie o toksycznych związkach — to wszystko o nim. Dobrze, że go wyrzuciłam, zanim całkiem przesadził.

— Mężczyźni to jedno, — gorzko się uśmiechnęła Larysa. — Z nimi można się rozwieść. Ale dzieci… od dzieci nie uciekniesz. Po śmierci Artura moje całkiem się rozpuściły. Wszyscy przeżywaliśmy żałobę, ale syn… Zaczął obwiniać mnie o wszystko. Twierdzi, że to przez nasze kłótnie ojciec znalazł sobie kochankę. Mówi, że przez nerwy nie wytrzymał i rozbił się. Teraz mnie nienawidzi. Powiedział, że lepiej by było, gdybym to ja zginęła zamiast niego. Wyobrażasz sobie, Wera? Lepiej, żebym ja…

Urwała, głos jej zadrżał, a oczy wypełniły się łzami. Wera i Nadzieja milczały, nie znajdując słów. Larysa, zebrawszy się w sobie, mówiła dalej:
— Stał się prawdziwym despotą. Ma dopiero dziewiętnaście lat, a ja się go boję. Nie tylko obraża — podnosi rękę. Cierpię, bo… co mam robić? Składać donos na własnego syna? Nawet moją siostrę nęka, bo zawsze staje w mojej obronie. Kilka dni temu tak się wściekł, że uderzył ją głową w kant stołu — tylko za to, że razem wyszłyśmy na spacer. Po chwili przeprosił, ale już następnego dnia wszystko wróciło. Mam nadzieję, że wojsko go ogarnie. Uciekłyśmy z córką tutaj, żeby choć trochę odpocząć od jego terroru.

Wera patrzyła na przyjaciółkę, a jej serce ściskał ból. Rozumiała, jak ciężko jest Larysie, ale nie potrafiła znaleźć słów pociechy. Nadzieja, siostra Larysy, siedziała cicho, gniotąc serwetkę. Jej oczy też błyszczały od łez.

— Wiesz, — ciągnęła Larysa, — ciągle się zastanawiam: gdzie popełniłam błąd? Chciałam być dobrą matką, a syn widzi we mnie wroga. Obwinia mnie za wszystko, co poszło w jego życiu nie tak. A ja… ja po prostu nie wiem, jak dalej żyć.

— To straszne, — szepnęła Wera. — Jak można tak traktować własną matkę? Powinien zrozumieć, że to nie twoja wina!

— Nie chce zrozumieć, — pokręciła głową Larysa. — Łatwiej mu nienawidzić. A ja boję się, że złamie nie tylko mnie, ale i siostrę. Ona przecież też już cierpi przez niego.

Nadzieja w końcu podniosła wzrok:
— Larys, nie żałuję, że staję w twojej obronie. To twój syn, ale tak nie można. Musimy coś zrobić. Może porozmawiać z nim? Albo zaprowadzić do psychologa?

— Psycholog? — gorzko się uśmiechnęła Larysa. — Nawet nie będzie słuchał. Twierdzi, że to moja wina, i koniec.

Cisza w kuchni stała się ciężka jak burzowe chmury. Każda z kobiet czuła ból tej drugiej, ale nikt nie wiedział, jak go ukoić. Wera, próbując rozładować napięcie, uniosła kubek:
— Dziewczyny, wypijmy… za nas. Za to, żebyśmy znalazły siłę, by żyć, mimo mężczyzn i dzieci, którzy łamią nam serca.

Larysa i Nadzieja słabo się uśmiechnęły, ale w ich oczach wciąż stały łzy. Wzniosły toast, ale nie było w nim radości. Larysa spojrzała w okno, gdzie zapadał zmierzch, i myślała o synu. Wciąż go kochała, mimo bólu, który jej zadawał. Ale głęboko w sercu bała się, że ta miłość stanie się jej przekleństwem.