Z kim mieszka twój człowiek?

Stanisław Andrzejewski, zwany przez przyjaciół i współpracowników po prostu Stasiem, niedawno awansował na kierownika działu w dużej firmie w Poznaniu. Awans był zasłużony – pracowity, cichy, punktualny. Nie pchał się na pierwszy plan, ale szedł przez życie pewnie. Gratulacje w pracy były skromne: Staś uśmiechał się lekko, dziękował i zapewniał, że zrobi wszystko, by zespół nie żałował jego nominacji.

Najbardziej cieszyła się jego mama, Ludmiła Pawłowska. To ona kiedyś woziła syna po lekarzach, wynajmowała korepetytorów, kupowała mu zimowe ubrania i odkładała z emerytury na jego studia. To też ona nalegała, by ugościł kolegów z pracy domowymi smakołykami – pierogami, sałatkami, zakąskami. I choć Staś początkowo się wymawiał, w końcu się zgodził: nie chciał zawieść mamy.

W dniu uroczystości pojechał po jedzenie do domu matki. Ta akurat miała wizytę u kardiologa, więc zostawiła wszystko w lodówce – wszystko było już zapakowane. W krótkiej przerwie obiadowej Staś postanowił nie dźwigać wszystkiego sam i poprosił nową pracownicę, Alinę, by pojechała z nim pomóc. Ta chętnie się zgodziła.

Alina, jasnowłosa i piwnooka, była typem kobiety, na którą wszyscy się oglądali. W biurze szeptano, że ma oko na Stasia, często flirtuje, uśmiecha się, prosi o podwózkę…

Weszli do mieszkania matki, skromnego, ale czystego i przytulnego. Staś otworzył lodówkę i zaczął wyjmować liczne pojemniki. Alina wygodnie usadowiła się na taborecie, rozglądając się po mieszkaniu:

— Jakoś tak u ciebie… po domowemu. A to kto?!

Z pokoju wybiegł czarny kundelek i zaczął warczeć na nieznajomą.

— To Mucha — wyjaśnił Staś, biorąc ją na ręce. — Nie bój się, jest przyjazna.

— Mucha?! Co za imię… — skrzywiła się Alina. — Niech się do mnie nie zbliża. Jeszcze mi rajstopy podrze.

Staś zamilkł. Jej niezadowolenie jakoś go uraziło. Ale to nie było wszystko – z korytarza wynurzył się dobrze odżywiony czarny kot, który dostojnie otarł się o nogi gospodarza.

— A to Markiz — powiedział czule Staś i wyjął z lodówki ugotowaną rybę. — Zaraz, kochany, masz swój obiad.

Alina cofnęła się do drzwi.

— U was to istne zoo. W takim małym mieszkaniu i kot, i pies? To przecież antyhigieniczne… sierść, zapach… Twoja mama nie ma alergii?

— A ty masz? — cicho zapytał Staś.

— Ja? Nie… nie wiem. U nas nigdy nie trzymaliśmy zwierząt. Nie lubię ich. Są brudne…

Staś w milczeniu kontynuował pakowanie toreb. Uśmiech zniknął. Alina stała z boku, raz po raz odpychając psa, który chciał obwąchać jej buty.

— Wieczorem przyjdę i je wyprowadzę — w końcu powiedział Staś. — Mama będzie się gniewać, że je przechuchałem, ale jak ich nie żałować?

— Jeszcze czas na nie tracić… No cóż, ktoś musi — mruknęła półuśmiechem Alina, zbliżając się do drzwi.

W drodze powrotnej paplała coś o nowym menu w stołówce, o spódnicy Weroniki Januszewskiej, o tym, jak koleżanka z księgowości wyszła po raz trzeci za mąż. Staś szedł w milczeniu, tylko czasem kiwał głową. W głowie mu szumiało: „Pustka. Fałsz. Obca…“

W biurze już czekali: wręczyli termos, przytulili, poklepali po ramieniu. Po pracy nakryli stół, trochę wypili, dużo zjedli. Alina znów nie odstępowała – to żart, to spojrzenie, to propozycja podwiezienia. Ale Staś spokojnie odpowiedział:

— Wybacz, śpieszę się. Mam ważne spotkanie.

W domu czekała na niego mama.

— No jak poszło? — uśmiechnęła się, otwierając drzwi.

— Wszystko świetnie, mamo. Twoje pierogi zniknęły pierwsze. Mówili, że jak z restauracji. O mnie już zapomnieli…

— A ta, z którą dziś przyjechałeś – Alina? Sąsiadka widziała, mówi, że śliczna. To ta?

— Nie. To tylko koleżanka z pracy. A tak w ogóle, to na razie nikogo nie ma. Wtedy skłamałem, żeby cię ucieszyć. Wybacz.

— Dobrze już. A jak się pojawi – jaka ma być, ta twoja „ta jedyna”?

Staś zamyślił się.

— Skromna. Dobra. Mądra. I… musi cię kochać. I Markiza. I Muchę.

Mama uśmiechnęła się.

— Och, Stasiu, najważniejsze, żeby kochała ciebie. Wtedy i nas wszystkich zaakceptuje. Nawet łysego kota z charakterem.

Skinął głową. Potem wziął smycz, zawołał oba „zwierzęta” i wyszedł na dwór. Wszyscy troje przebiegli podwórko, jakby znów byli w tamtych czasach, gdy wszystko było proste – mama w domu, w plecaku bułka, na rękach szczeniak, na ramieniu kot, a przed nimi – całe życie.

Mama patrzyła przez okno i zaciskała pięść.

— Trzydzieści lat, kierownik działu, a dusza dziecka. Daj ci, Boże, prawdziwą miłość, synku… I żeby pokochała was wszystkich od razu. I Markiza. I Muchę. I matkę.