Z kim mieszka twój człowiek?

Stanisław Wiśniewski, dla przyjaciół i współpracowników po prostu Staś, niedawno awansował na kierownika działu w dużej firmie we Wrocławiu. Podwyższenie stanowiska było zasłużone – pracowity, cichy, punktualny. Nie pchał się na pierwszy plan, lecz szedł pewnie do przodu. Gratulacje w pracy były skromne: Staś uśmiechał się lekko, dziękował i zapewniał, że zrobi wszystko, by zespół nie żałował jego nominacji.

Najbardziej cieszyła się jego mama, Halina Nowak. To ona niegdyś prowadziła syna po lekarzach, wynajmowała korepetytorów, kupowała mu zimowe ubrania i odkładała z emerytury na jego studia. To również ona nalegała, by poczęstował kolegów domowymi smakołykami – pierogami, sałatkami, przekąskami. Chociaż Staś początkowo wymigiwał się, w końcu się zgodził – nie chciał zawieść matki.

W dniu świętowania pojechał po jedzenie do domu mamy. Ta akurat miała wizytę u kardiologa, więc zostawiła wszystko w lodówce – już zapakowane. W krótkiej przerwie obiadowej Staś postanowił nie dźwigać wszystkiego sam i poprosił nową współpracownicę, Jadzię, by pojechała z nim pomóc. Dziewczyna chętnie się zgodziła.

Jadzia, jasnowłosa i piwnooka, była typem kobiety, na którą wszyscy patrzyli. W biurze szeptano, że ma oko na Stasia – często flirtuje, uśmiecha się, prosi o podwiezienie…

Weszli do mieszkania mamy, skromnego, lecz czystego i przytulnego. Staś otworzył lodówkę i zaczął wyjmować liczne pojemniki. Jadzia wygodnie usiadła na stołku, rozglądając się po wnętrzu:

— Jak tu u twojej mamy… Zupełnie jak w domu. A to kto?!

Z pokoju wybiegł czarny kundelek i zaczął warczeć na obcą.

— To Burek — wyjaśnił Staś, biorąc go na ręce. — Nie bój się, to łagodne stworzenie.

— Burek?! Co za imię… — skrzywiła się Jadzia. — Niech tylko nie podchodzi. Podrze mi rajstopy.

Staś zamilkł. Jej niezadowolenie jakoś go zabolało. Ale to nie było jeszcze wszystko – z korytarza wyszedł dobrze odżywiony czarny kot, dostojnie ocierając się o nogi pana domu.

— A to Mruczek — powiedział czule Staś, wyciągając z lodówki ugotowaną rybę. — Zaraz, kochanie, masz swój obiad.

Jadzia cofnęła się w stronę drzwi.

— To u was jakiś zwierzyniec. W tak małym mieszkaniu i kot, i pies? To antyhigieniczne… sierść, zapachy… Twoja mama nie ma alergii?

— A ty masz? — spytał cicho Staś.

— Ja? Nie… nie wiem. Nigdy nie trzymaliśmy zwierząt. Nie lubię ich. Są brudne…

Staś w milczeniu kontynuował pakowanie toreb. Uśmiech zniknął. Jadzia stała z boku, raz po raz odpychając psa, który chciał obwąchać jej buty.

— Wieczorem przyjdę i je wyprowadzę — w końcu odezwał się Staś. — Mama będzie się gniewać, że je przekarmiam, ale jak im się oprzeć?

— I jeszcze czas na nich marnować… No tak, ktoś to musi robić — mruknęła półuśmiechem Jadzia, kierując się ku wyjściu.

W drodze powrotnej paplała coś o nowym menu w stołówce, o spódnicy Bożeny z HR-u, o tym, jak koleżanka z księgowości wyszła po raz trzeci za mąż. Staś szedł w milczeniu, tylko od czasu do czasu przytakując. W głowie szumiało mu: „Pustka. Fałsz. Obca…“

W biurze już czekali: wręczyli termos, uściskali, poklepali po ramieniu. Po pracy nakryli stół, trochę wypili, dużo zjedli. Jadzia znów nie odstępowała go na krok – żart, spojrzenie, propozycja podwiezienia. Ale Staś spokojnie odpowiedział:

— Wybacz, spieszy mi się. Mam ważne spotkanie.

W domu czekała na niego mama.

— No i jak poszło? — spytała z uśmiechem, otwierając drzwi.

— Wszystko świetnie, mamo. Twoje pierogi zniknęły pierwsze. Mówili, że jak z restauracji. A o mnie to już i zapomnieli…

— A o tę, z którą dzisiaj przyjeżdżałeś – Jadzię? Sąsiadka widziała, mówi, śliczna dziewczyna. To ta?

— Nie. To tylko koleżanka z pracy. Zresztą, na razie nikogo nie ma. Wtedy skłamałem, żeby ci zrobić przyjemność. Wybacz.

— No dobrze. A jeśli się kiedyś pojawi – jaka ma być ta „właściwa”?

Staś zamyślił się.

— Skromna. Dobra. Mądra. I… żeby lubiła ciebie. I Mruczka. I Burka.

Mama uśmiechnęła się.

— Oj, Stasiu, najważniejsze, żeby cię kochała. Wtedy i nas wszystkich przyjmie. Nawet tego upartego kocura.

Skinął głową. Potem wziął smycz, zawołał oba „zwierzątka“ i wyszedł na ulicę. Wszyscy troje przebiegli podwórko, jakby znowu byli w tamtych czasach, gdy wszystko było proste – mama w domu, w plecaku bułka z masłem, w rękach szczeniak, na ramieniu kot, a przed nimi – całe życie.

Mama patrzyła przez okno i zaciskała pięść.

— Trzydzieści lat, kierownik działu, a dusza dziecka. Daj ci, Boże, prawdziwą miłość, synku… I żeby pokochała was wszystkich od razu. I Mruczka. I Burka. I matkę.