Z kim mieszka twój bliski?

Stanisław Andrzejewski, dla przyjaciół po prostu Staszek, niedawno został kierownikiem działu w dużej firmie w Poznaniu. Awans był zasłużony – pracowity, cichy, punktualny. Nie pchał się na pierwszy plan, ale szedł do przodu pewnie. Gratulacje w pracy były skromne – Staszek uśmiechał się lekko, dziękował i zapewniał, że zrobi wszystko, by zespół nie żałował jego nominacji.

Najbardziej cieszyła się jego mama, Danuta Pawłowska. To ona kiedyś woziła syna po lekarzach, wynajmowała korepetytorów, kupowała mu zimowe ubrania i odkładała z emerytury na jego studia. To też ona nalegała, by poczęstował kolegów domowym jedzeniem – pierogami, sałatkami, przekąskami. Choć Staszek początkowo się wymawiał, w końcu się zgodził – nie chciał zawieść mamy.

W dzień uroczystości pojechał po jedzenie do domu matki. Ta akurat miała wizytę u kardiologa, więc zostawiła wszystko w lodówce – wszystko było już zapakowane. W krótkiej przerwie obiadowej Staszek postanowił nie dźwigać sam i poprosił nową pracownicę, Ewę, by pojechała z nim pomóc. Chętnie się zgodziła.

Ewa, jasnowłosa i piwnooka, była tym typem kobiet, na które wszyscy patrzą. W biurze szeptano, że ma oko na Staszka, często flirtuje, uśmiecha się, prosi o podwózkę…

Weszli do mieszkania matki, skromnego, ale czystego i przytulnego. Staszek otworzył lodówkę i zaczął wyjmować liczne pojemniki. Ewa wygodnie usiadła na taborecie, rozglądając się po mieszkaniu:

— Jakoś tu tak swojsko… Naprawdę domowo. A to kto?!

Z pokoju wybiegł czarny piesek i zaczął warczeć na nieznajomą.

— To Burek — wyjaśnił Staszek, biorąc go na ręce. — Nie bój się, jest przyjazny.

— Burek? Dziwne imię… — skrzywiła się Ewa. — Niech się do mnie nie zbliża. Jeszcze mi rajstopy podrze.

Staszek milczał. Jej mina jakoś go uraziła. Ale to nie był koniec – z korytarza wyszedł dobrze odżywiony czarny kot, który dostojnie otarł się o nogi gospodarza.

— A to Mruczek — powiedział czule Staszek i wyjął z lodówki ugotowaną rybę. — Zaraz, kochany, masz swój obiad.

Ewa cofnęła się w stronę drzwi.

— U was to istne zoo. W takim małym mieszkaniu i kot, i pies? To przecież niehigieniczne… sierść, zapach… Twoja mama nie ma alergii?

— A ty masz? — cicho zapytał Staszek.

— Ja? Nie… nie wiem. Nigdy nie mieliśmy zwierząt. Nie lubię ich. Są brudne…

Staszek w milczeniu pakował jedzenie. Uśmiech zniknął. Ewa stała z boku, raz po raz odpychając psa, który chciał obwąchać jej buty.

— Wieczorem wrócę i je wyprowadzę — w końcu powiedział Staszek. — Mama będzie się złościć, że je przekarmiam, ale jak im się oprzeć?

— I jeszcze czas na nie marnować… No cóż, ktoś musi — mruknęła półżartem Ewa, kierując się ku drzwiom.

W drodze powrotnej paplała coś o nowym menu w stołówce, o spódnicy Bożeny z księgowości, o tym, jak koleżanka z działu po raz trzeci wychodzi za mąż. Staszek szedł w milczeniu, tylko czasem przytakiwał. W głowie miał szum: „Pustka. Fałsz. Obca…”.

W biurze już czekali: wręczyli mu kubek termiczny, przytulili, poklepali po ramieniu. Po pracy nakryli stół, trochę wypili, dużo zjedli. Ewa znów nie odstępowała go na krok – żart, spojrzenie, propozycja podwiezienia. Ale Staszek spokojnie odpowiedział:

— Wybacz, ale się spieszę. Mam ważne spotkanie.

W domu czekała na niego mama.

— No i jak poszło? — uśmiechnęła się, otwierając drzwi.

— Wszystko świetnie, mamo. Twoje pierogi zniknęły pierwsze. Mówili, że jak z restauracji. O mnie już nawet zapomnieli…

— A o tę, z którą dzisiaj przyjechałeś – Ewę? Sąsiadka widziała, mówi, ślicznotka. To ta?

— Nie. Zwykła koleżanka z pracy. I tak na razie nikogo nie ma. Wtedy skłamałem, żeby cię ucieszyć. Wybacz.

— No dobrze. A jeśli się pojawi – jaka ma być, ta twoja „ta jedyna”?

Staszek zamyślił się.

— Skromna. Dobra. Mądra. I… żeby cię lubiła. I Mruczka. I Burka.

Mama się uśmiechnęła.

— Och, Staszku, najważniejsze, żeby ciebie kochała. Wtedy i nas wszystkich zaakceptuje. Nawet tego łysiejącego kota z charakterem.

Skinął głową. Potem wziął smycz, zawołał oba „stworzenia” i wyszedł na dwór. Wszyscy troje pobiegli radośnie przez podwórko, jakby znów byli w tamtym czasie, gdy wszystko było proste – mama w domu, w plecaku drożdżówka, na rękach szczeniak, na ramieniu kot, a przed nimi – całe życie.

Mama patrzyła przez okno i zaciskała pięść.

— Trzydzieści lat, kierownik działu, a w duszy dziecko. Daj ci, Boże, prawdziwą miłość, synku… I żeby pokochała was wszystkich od razu. I Mruczka. I Burka. I mamę.