Z emerytury pani Darii, oprócz obowiązkowych opłat za mieszkanie i zakupów spożywczych na targu hurt…

Z emerytury Jadwiga Nowak, poza obowiązkowymi opłatami za mieszkanie i zakupami żywności na osiedlowym targu, pozwalała sobie na małą przyjemność torebkę kawy ziarnistej. Ziarna były już świeżo palone, a gdy przecinała rożek opakowania, w powietrze rozchodził się obłędny aromat. Obowiązkowo wdychała zapach z zamkniętymi oczami, wyciszając wszystkie zmysły oprócz węchu. I wtedy zdarzał się cud! Wraz z tym niezwykłym aromatem ciało wypełniała energia, w pamięci pojawiały się dziewczęce marzenia o dalekich krajach, szum oceanu, monsunowy deszcz, tajemnicze dźwięki dżungli i dzikie okrzyki małp skaczących po lianach…

Niczego z tego nigdy nie widziała, ale dobrze pamiętała opowieści ojca, który nieustannie znikał na wyprawach badawczych do Ameryki Południowej. Gdy bywał w domu, opowiadał Jadzi o przygodach w dorzeczu Amazonki, popijając mocno parzoną kawę. Ten zapach już zawsze kojarzył jej się z nim szczupłym, opalonym podróżnikiem o żylastych dłoniach.

Że rodzice byli jej przyszywani, wiedziała od zawsze. Pamiętała, jak podczas wojny, mając trzy lata, straciła rodzinę, a znalazła ją pewna kobieta, która została dla niej mamą na całe życie. Potem jak u wszystkich: szkoła, nauka, praca, małżeństwo, syn i oto została sama. Syn dawno temu, za namową żony, przeniósł się do Szwecji, zamieszkał w Malmö i założył tam szczęśliwą rodzinę. W ciągu tych lat odwiedził ją tylko raz. Rozmawiali przez telefon, co miesiąc przesyłał jej pieniądze te odkładała na specjalnym koncie. Przez dwadzieścia lat zebrała się niezła suma, która wróci później do syna.

Ostatnio nie opuszczała jej myśl, że życie miała dobre, pełne troski i miłości, ale… nie swoje. Gdyby nie wojna miałaby inną rodzinę, inny dom, może i inni rodzice. A więc i los byłby całkiem inny. Rodziców prawie nie pamiętała, ale często wspominała dziewczynkę równolatkę, zawsze u jej boku w tamtych, niemal niemowlęcych czasach. Nazywała się Marysia. Do teraz słyszała, jak wołano: Maryska, Jadziunia! Kim była przyjaciółką? Siostrą?

Jej rozważania przerwał krótki sygnał telefonu. Spojrzała na ekran emerytura wpłynęła na konto! No to dobrze, przyda się. Można wybrać się na zakupy, kupić świeżą kawę ostatnią zaparzyła wczoraj rano. Ostrożnie postukując laską, omijając jesienne kałuże, podeszła do sklepu.

Przy drzwiach sklepu siedziała szara, pręgowana kotka, niepewnie zerkając raz na przechodniów, raz na szklane drzwi. Serca ścisnęło jej współczucie: Zimno ci, biedactwo, i pewnie głodna. Wzięłabym cię do domu, ale po mnie kto się tobą zajmie? Mnie już niewiele zostało… Ale z żalu kupiła jej najtańszą torebkę kociego jedzenia.

Delikatnie wyłożyła karmę do plastikowego pojemniczka, a kotka cierpliwie czekała, patrząc w nią zakochanymi oczami. Drzwi sklepu się otworzyły i wyszła tęga kobieta o groźnej minie. Bez słowa kopnęła pojemnik z karmą, tak że kawałki poleciały po chodniku:
Ile razy mówić?! Nie dokarmiać ich tutaj! warknęła i z jakimś wewnętrznym niepokojem odeszła.
Kotka, zerkając ostrożnie, zaczęła zbierać kawałki jedzenia z chodnika, a Jadwiga zdławiona oburzeniem poczuła, jak zaczyna nadchodzić atak migreny. Pospieszyła na przystanek autobusowy tylko tam były ławki. Usiadła na jednej i gorączkowo szukała w kieszeniach tabletek, niestety, bezskutecznie.

Ból narastał falami, miała wrażenie, że ktoś ściska jej głowę w imadle, ciemniało przed oczami, z piersi wyrwał się jęk. Ktoś dotknął jej ramienia. Z trudem otworzyła oczy młoda dziewczyna spojrzała na nią z przejęciem:
Źle się pani czuje? Jak mogłabym pomóc?
W tej torbie… Jadwiga ledwie ruszając ręką wskazała torbę. Tam jest kawa, rozpakuj i podaj.
Dziewczyna podała otwartą paczkę. Przyłożyła ją do twarzy, wdychała zapach palonych ziaren raz, drugi. Ból nie ustąpił, ale zelżał.
Dziękuję, kochanie. szepnęła.
Mam na imię Zofia, ale to kotce powinna pani dziękować uśmiechnęła się dziewczyna. Cały czas siedziała koło pani i głośno miauczała!
Tobie też, złotko pogłaskała kotkę, która bez lęku siedziała z nią na ławce. Ta sama, pręgowana.
Co się pani stało? dopytywała się dziewczyna.
Napad migreny, dziecko. Przejęłam się… przyznała szczerze Jadwiga.
Odprowadzę panią do domu, będzie łatwiej…
… Moja prababcia też miewa migreny opowiadała Zofia, gdy piły słabą kawę z mlekiem i ciasteczkami w mieszkaniu Jadwigi. Właściwie to prababcia, ale nazywam ją Babunią. Mieszka na wsi z moimi rodzicami i babcią. A ja studiuję tutaj w szkoły medycznej, żeby zostać ratownikiem. Babunia też mówi do mnie złotko. I wie pani, jest pani do niej tak podobna, że na początku pomyślałam, że to ona! A nie próbowała pani szukać swojej prawdziwej rodziny?
Zośka, jak miałabym ich znaleźć? Prawie nic nie pamiętam. Ani nazwiska, ani skąd pochodzę. Jadwiga opowiadała, głaszcząc kotkę na kolanach. Pamiętam tylko bombardowanie, gdy jechaliśmy furmanką, potem czołgi… Biegłam tak, że nic nie widziałam ze strachu. To był koszmar! Potem ta kobieta znalazła mnie i przez całe życie była moją mamą, i nadal jest. Po wojnie wrócił jej mąż, został moim najlepszym ojcem. Z tamtego życia mam tylko imię. Cała moja rodzina pewnie wszyscy zginęli pod bombami. I mama, i Marysia…

Nie zauważyła, jak po tych słowach Zofia zadrżała i spojrzała na nią wielkimi, niebieskimi oczami:
Pani Jadwigo, a czy ma pani na prawym ramieniu znamie w kształcie listka?
Jadwiga niemal zakrztusiła się kawą i kotka spojrzała badawczo.
Skąd to wiesz, dziecko?
Moja babunia ma dokładnie takie samo wyszeptała Zofia. Ma na imię Maria. Do dziś nie potrafi powstrzymać łez, gdy wspomina swoją bliźniaczą siostrzyczkę Jadzię. Zaginęła pod bombami, podczas ewakuacji. Gdy Niemcy odcięli drogę, musieli wrócić do domu, tam przeżyli okupację. A Jadzia zniknęła. Nigdy jej nie znaleźli, choć długo szukali…

Od samego rana Jadwiga nie mogła usiedzieć w miejscu. Krążyła od okna do drzwi, czekając na gości. Szara, pręgowana kotka nie odstępowała jej na krok, z niepokojem patrząc w oczy.
Nie martw się, Małgosiu, wszystko ze mną dobrze uspokajała ją. Tylko serce mocno bije…

Wreszcie zabrzmiał dzwonek do drzwi. Jadwiga, denerwując się, otworzyła.

Dwie starsze kobiety stały naprzeciw siebie, patrzyły sobie w oczy z nadzieją, jakby widziały w lustrze odbicie ten sam błękit oczu, siwe loki, smutne zmarszczki w kącikach ust.

Wreszcie gość westchnęła, uśmiechnęła się i wyciągnęła ramiona:
Witaj, Jadziu!
A w progu, ocierając łzy szczęścia, stali najbliżsi…