Z byłą w komplecie

Jadwiga, nie możesz po prostu wyrzucić dziecka! To mała dziewczynka, w obcym mieście. Czy wiesz, co może się stać? nalegał Andrzej drżącym, oburzonym głosem. Jesteś przecież matką! Pomyśl, co by się stało, gdyby ktoś tak postąpił z Kacprem!

Kacper nie zachowuje się tak, odpowiedziała Olga. Ma może czternaście lat, ale bezczelność ma na trzydzieści. Jeśli ma odwagę obrażać starszą ciotkę, to sama dotrze i na dworzec.

Olga zdawała sobie sprawę, że może przesadzać. Nie ma biletu dla córki Andrzeja, nie zna nikogo w tym mieście. Właściwie wystawiała dziewczynkę na pastwę losu. Ale już nie obchodziło ją to. Nie mogła dłużej znosić tego wybryku w spódnicy.

kiedyś Andrzej był dla Olgi powiewem świeżego powietrza. Jej pierwszy związek nie był kompletną porażką, lecz miłości w nim nie było. Po Sergiuszu, pierwszym mężu, Olga wybrała się z kalkulacją. Był on spadkobiercą zamożnych rodziców, żył na bogato, nie myśląc o niczym, i dbał o Olgę.

Uważała, że taki człowiek idealnie nadaje się do założenia rodziny ich dzieci nie będą niczego potrzebowały. O własnych uczuciach myślała na dalszy plan. Nie było iskry w małżeństwie, więc cóż? Życie nie jest bajką, nie wszyscy kochają się do szaleństwa. Ale człowiek był dobry, nie zraniłby.

Częściowo Olga miała rację: ich jedyny syn, Kacper, naprawdę nie potrzebował niczego. Gdy dorósł i stał się bardziej samodzielny, rodzice nagle zrozumieli, że są dla siebie prawie obcymi. Nie mieli wspólnych zainteresowań, nie mieli o czym rozmawiać. Olga nawet wyjeżdżała na wakacje sama, osobno od Sergiusza. Sergiusz, nawiasem mówiąc, przestał się w niej zakochiwać, nie pozostały żadne uczucia.

Na początku próbowali żyć ramię w ramię jako dobrzy przyjaciele. Próba ta zakończyła się hukiem. Olgę drażniły w Sergiuszu wszystkie drobne rzeczy: jak zostawia kałuże w łazience po prysznicu, jak chrapie, je, nawet jak oddycha. Sergiusz natomiast zaczął interesować się młodymi dziewczynami, spotykał się z nimi i nazywał to tabletka przeciw nudzie.

W efekcie rozwiedli się. Sergiusz zostawił jedną z kamienic żonie i synowi. Pierwszy czas Olga przyzwyczajała się do życia w pojedynkę, po nowemu, a potem poczuła, że znów potrzebuje miłości. Chociażby raz w życiu.

Z tym marzeniem Olga weszła na portal randkowy, lecz nie wytrzymała długo. Mężczyźni byli różni. Jedni nie znaleźli się w życiu do czterdziestki i nie pracowali, inni obrażali byłych, a ci, którzy wydawali się normalni, znikali po pierwszej randce. Olga nie wiedziała, co jest przyczyną, dopóki jeden z nowych znajomych nie podsunął jej kawałka układanki.

Kolejna randka była po prostu odrażająca. Po godzinie mężczyzna zaczął nachodzić i próbował całować. Nie powstrzymało go to, że Olga prosto powiedziała: to za szybko. Potem namawiał ją do spotkania u siebie. Kobieta pojąwszy, dokąd zmierza, odleciała, tłumacząc, że musi odebrać syna ze szkoły.

Rozstali się. Jednak późnym wieczorem Olga dostrzegła w prywatnej wiadomości:

Czy nie mogłaś od razu wszystkiego powiedzieć? Zmarnowałam na ciebie czas. Nie interesują mnie rozwiedzione z przyczepkiem.

To była rozmowa, kiedy siedzieli w kawiarni. Najprawdopodobniej nie chodziło o syna, lecz o etykietkę rozwiedzonej, która w Olgę wycisnęła ostatnie ziarno chęci dalszych poszukiwań. Dla mężczyzn to faktycznie ciężar, choć jej syn miał piętnaście lat i latem zarabiał więcej niż niektórzy potencjalni kawalerowie.

Olga już prawie rezygnowała, gdy nagle los uśmiechnął się jej.

Spotkała Andrzeja na przyjęciu u przyjaciółki Marii. Galancko podawał jej szampana, serwował sałatki, uśmiechał się, gdy Olga żartowała, a pod koniec poprosił o numer telefonu.

Maria ostrzegła:

Olgo, uważaj. Z nim w pakiecie jest była i córka.

Olga nie zaniepokoiła się tym.

No i co? Ja też nie jestem dziewczyną, odparła. W życiu przydarza się wszystko.

Andrzej później bardzo delikatnie wyjaśnił, że nie mógł żyć z żoną, ale jego była regularnie wywoływała kłótnie. To zaskoczyło Olgę. Mężczyzna wydawał się słodki, spokojny, łagodny. Skąd więc mogły brać się konflikty?

Wkrótce odkryła prawdę, i nie spodobała się jej.

Aniu, dziś trochę się spóźnię. Muszę wpaść do Wiktorii. Poprosiła, żebym złożył rower dla Krystyny, ostrożnie ostrzegł Andrzej.

To nie był pierwszy raz. W ostatnim tygodniu Andrzej spóźniał się już trzeci raz. Wiktoria nie potrafiła samodzielnie wymienić żarówki. Najpierw Olga próbowała zrozumieć: kobieta niedawno się rozwiodła i dopiero przyzwyczaja do nowego życia, tak jak ona kiedyś. Z czasem jednak to ją irytowało.

Wiesz, jak na to patrzę. Czy nie możesz po prostu powiedzieć jej nie? Zaczyna mi się wydawać, że między wami coś się dzieje.

Aniu, bój się Boga! Po prostu nie mogę porzucić Krystyny. Rodziny się rozpadają, a dzieci zostają, rozumiesz

Rozumiem. Nie mam nic przeciwko temu, byś pomagał, ale bez niekończących się wyjazdów. Wyślemy Wiktorii pieniądze na fachowca, a twoja obecność nie będzie wymagana.

No Olgo

Bez Olgo. Albo jedziesz do domu, albo zostajesz u Wiktorii na zawsze.

Nie bez walki, ale Olga uzyskała to, czego chciała. Andrzej przestał odwiedzać byłą żonę. Wciąż chciał widywać córkę, więc Krystyna przyjeżdżała na weekendy i każdy jej pobyt był dla Olgi próbką wytrzymałości.

Podczas pierwszej nocy dziewczynka domagała się, by ojciec spał w jej pokoju zawsze, bo bała się zostać sama. Potem wdarła się do szafki z perfumami i rozlała na siebie całą flakon luksusowego wody kolońskiej. Trzeci raz zaczęła kaprysić przy jedzeniu.

Nie będę tego jeść, odrzuciła Krystyna, odpychając talerz. To nie smakuje. U mamy lepsze jedzenie.

No i chodź głodna, nie wytrzymała Olga. Albo jedź do mamy.

Wyrzucacie mnie? Powiem mamie, że nie karmili mnie tutaj! Krystyna skrzyżowała ręce na piersi, obrażona.

Dziewczynki zmrużył oczy Andrzej. Nie kłóćmy się. Zamówię pizzę.

Po każdym spotkaniu z Krystyną w domu wybuchały kłótnie. Nie słuchała nikogo, dawała do zrozumienia, że Olga jej nie jest, i zachowywała się w obcym domu jak gospodyni. Kobieta pojął, że dziewczynka chce, by tata częściej przyjeżdżał lub wrócił do mamy. Działała więc metodą powolnego podgryzania relacji ojca.

To chyba trzeba będzie uciekać do innego miasta podpowiedziała pewna przyjaciółka. A ja cię ostrzegałam.

Nie myślałam, że spotkasz rozwiedzioną z przyczepkiem męskim, westchnęła Olga.

Zdecydowała się jednak rozważyć radę. Dlaczego nie przeprowadzić się? Syn już mieszkał osobno, w innym mieście. Nic jej tu nie trzymało.

W końcu przeprowadzili się do innego regionu, do domku na obrzeżach miasta, niedaleko morza. Dwa lata mijały w ciszy, spokoju i radości rodzinnego życia. A potem

Aniu, nie gniew się nieśmiało zaczął Andrzej. Wiktoria dzwoniła, poprosiła o przygarnięcie Krystyny na wakacje, przynajmniej na miesiąc. Ma problemy zdrowotne, lekarz zalecił wypoczynek nad morzem, a wyjazdy wiesz, drogie. Poza tym, Wiktoria ma urlop zimowy.

Olga patrzyła na męża jak osioł na nowe wrota.

Nie! Tylko nie Krystyna! wykrzyknęła.

Olgo Rozmawiałem z nią. Wszystko zrozumiała i obiecała, że nie będzie tak postępować.

Na początku Olga opierała się, potem uległa. To przecież córka ukochanego mężczyzny. Mógł jej się nie widzieć od dawna. Może Krystyna naprawdę się zmieniła?

Niestety, nie.

Pierwszy tydzień dziewczynka zachowywała się spokojnie albo siedziała w pokoju, albo spacerowała z ojcem. Potem jednak…

Krystyno, nie mogłabyś nie wchodzić w domu w butach ulicznych? U nas tak nie przyjmuje się.

Ojej, zapomniałam zdjąć, uśmiechnęła się. Po prostu i tak jest brudno.

Krystyna zapraszała gości bez zaproszenia, brała jedzenie, które Olga prosiła nie dotykać, słuchała głośno filmów nocą. Gdy proszono ją o ciszę, twierdziła, że zapomniała słuchawek, ale jeśli kupią nowe, będzie się stosować do zasad. Co więcej, ciągle narzekała mamie, przez co Wiktoria dzwoniła do Olgi z kłótniami.

Cierpliwość Olgi wyczerpała się, gdy Krystyna rzekomo przypadkowo rozbiła filiżankę tę samą, którą Kacper podarował jej przy pierwszej wypłacie. To było szczególnie bolesne.

No i co? Jakbyśmy mieli mało filiżanek, zorganizowała mi tutaj małą karę, wzruszyła ramionami Krystyna.

Tego dnia Olga powiedziała mężowi, że nie zamierza już tego znosić. Było to radykalne, ale nie mogła dłużej tolerować małego łobuza na swoim terenie.

Andrzej stanął w obronie córki.

Olgo, może ona ma rację, ale to wciąż dziecko. Ty jesteś dorosła. Mogłabyś spróbować dojść do porozumienia, przetrwać chociaż raz w roku, argumentował. Inaczej wydaje się, że nie zależy ci na tym, co stanie się z moją córką.

Olga spędziła noc w pokoju gościnnym, nie chcąc widzieć Andrzeja. Rano odkryła, że mąż i córka zniknęli.

Nic nie byłoby złe, gdyby Andrzej nie był nieobecny trzy dni. Prawdopodobnie wybrał się z Krystyną w dal. Nie odpowiadał na telefony i wiadomości. Olga mogła tylko domyślać się, co się dzieje za zamkniętymi drzwiami.

Powrócił dopiero po czterech dniach.

No to jedziemy do domu. Spotkasz się ze mną jutro, do szóstej, codziennie powiedział Andrzej.

Olga mogła udawać, że wszystko jest w porządku, tak jak wtedy, gdy jeździł do byłej co drugi dzień. Ale była już zmęczona tą wojną Zwłaszcza, że Andrzej wyraźnie nie stał po jej stronie.

Andrzeju, nie gniewaj się, ale jedź z powrotem do Wiktorii. Są ludzie, którym razem jest przyjemnie, a osobno nudno. Myślę, że to was opisuje, odpowiedziała Olga.

Olgo, co się stało? Wszystko w porządku. Po prostu odwoziłem córkę.

Byłoby wspaniale, gdyby nie przyjeżdżała do nas wcale. Albo gdybyś postawił ją na miejsce. Nie zrobiłeś tego przez te lata. Nie, Andrzeju, mam dość walki w własnym domu i w naszym związku.

Andrzej próbował ją przekonać, ale Olga nie poddała się. Nie dowiedziała się, czy zdradzał ją, czy po prostu był na kolanach u Wiktorii i Krystyny. Nie sprawdzała jego profili w mediach społecznościowych.

Tak, kiedyś Olga pragnęła miłości. Ale co zrobić, gdy mężczyzna kocha bardziej siebie, swój komfort i półśrodki? Olga zdecydowała, że najpierw musi pokochać samą siebie. Śledzenie byłych nie wchodzi w to pojęcie.

Czasami najtrudniejszą walką jest walka z własnym odbiciem w lustrze. Jeśli nie szanujemy siebie, nie potrafimy docenić żadnej miłości, którą możemy otrzymać.

Właśnie dlatego, choć życie potrafi przyprawić o ból, to właśnie akceptacja własnej wartości jest kluczem do prawdziwego spokoju.