Wyzwania do pokonania

**Próby, które trzeba przejść**

Weronika Kowalska czekała na męża i syna z podróży służbowej. Wyjechali do innego województwa, by rozszerzyć rodzinny biznes. Interesy szły świetnie – firma kwitła, a plany na nowy oddział w Lublinie wydawały się pewne.

Ale Weronika nie mogła się doczekać, by opowiedzieć synowi, co usłyszała od jego żony, Oli. Wiedziała, że Ola nigdy nie kochała Tomka, ale dla dobra przyszłego wnuka wszyscy udawali, że tego nie widzą. Tego dnia podsłuchała, jak Ola mówiła przez telefon:

– Jak tylko urodzę, spadam z dzieckiem. Zabiorę, co się da, i w nogi. Tu jest co brać.

Pierwszym odruchem Weroniki było zadzwonić do syna, ale się powstrzymała. Miał ważne spotkanie. Poczeka.

– Dziecko odbierzemy ze szpitala, a ona niech idzie na cztery wiatry. I tak go nie chce.

Kiedy u Oli zaczęły się skurcze, mąż i syn już wracali. Karetka zabrała Olę do szpitala. Niedługo potem zadzwonili do Weroniki – wypadek. Mąż zginął na miejscu, Tomek żył jeszcze dwadzieścia minut, ale zdążył wyszeptać:

– Zabierzcie jej dziecko.

Śledczy tłumaczył, że w samochodzie nie było żadnego dziecka, lecz Weronika stanowczo przerwała:

– Synowa właśnie urodziła. To mój wnuk. Ona go nie chce. Dlatego Tomek tak powiedział.

Nie miała nadziei, że zobaczy wnuka, ale sama odebrała Olę ze szpitala. Jak przetrwała to wszystko? Nawet nie wiedziała. Pomógł jej Artur, przyjaciel męża i syna, finansista w ich firmie. Wziął na siebie wszystko – pogrzeb, stypę. Lekarz czuwał przy Weronice.

Ze szpitala przywiózł też Olę z małym Kubą. Po śmierci męża Ola nie zamierzała opuszczać ich dużego domu. Weronika zatrudniła nianię, bo sama nie mogła zajmować się wnukiem – musiała zająć się firmą, która teraz przeszła na nią. Na razie wszystkim kierował Artur, któremu ufała bezgranicznie.

Ola mało interesowała się synkiem, często znikała z domu. Po pół roku zabrała Kubę i zniknęła, zabierając pieniądze znalezione w biurku teścia. Do sejfu nie miała kodu.

Weronika znów wpadła w rozpacz – straciła wnuka, ostatnią cząstkę swojego Tomka. Ale niedługo potem Ola wróciła.

– Daj mi pieniądze i udziały w firmie, wszystko, co mi się należy po śmierci męża. Inaczej nigdy nie zobaczysz wnuka. Oddam go do domu dziecka i już go nie znajdziesz.

Weronika spełniła jej żądania – wszystko zgodnie z prawem, a nawet więcej. Oddała nawet własną biżuterię.

– Ola, proszę, pozwól mi widywać się z Kubą – błagała. Tamta obiecała, ale słowa nie dotrzymała.

Minął czas. Weronika powoli odzyskała siły i zajęła się firmą, mając Artura u boku. Był lojalny i niezawodny. Najbardziej bolało ją to, że nie może zobaczyć wnuka.

Artur zasugerował zgłoszenie sprawy na policję.

– Weroniko, mam znajomego śledczego. Chodźmy do niego – zgodziła się.

Śledczy szybko znalazł Olę. Okazało się, że związała się z podejrzanymi typami. Oddała im papiery wartościowe w zamian za obietnicę domu, ale oszukali ją, zostawiając w ruinie. Ola zaczęła pić, zaniedbywała syna. Pewnego dnia jeden z jej kolegów postawił ultimatum:

– Albo ja, albo twoje dziecko.

Wybrała jego. Razem zawieźli Kubę do lasu i tam go zostawili. Śledczy dowiedział się o tym, gdy wpadł na trop oszustów sprzedających jej udziały. Ola pokazała, gdzie zostawiła syna, ale chłopca już tam nie było. Rozpoczęto poszukiwania, lecz bez skutku. Olę aresztowano.

**Chciała mieszkać na wsi**

Kasia wychowała się w domu dziecka. Gdy przyszła pora, by rozpocząć dorosłe życie, postanowiła zamieszkać na wsi pod Krakowem. Dostała mały domek. Była szczęśliwa – wreszcie spełniło się jej marzenie.

– Może nie nowy, ale solidny. Zrobię z niego przytulne miejsce – mówiła, wspominając sierociniec.

Znalazła pracę w miejscowej stołówce. Zawsze marzyła, by zostać kucharką – nawet w domu dziecka pomagała kucharce, babci Marysi. Życie powoli się układało. Domek uporządkowała, a w męskich pracach pomagała jej sąsiad, Krzysiek, który mieszkał z rodzicami obok.

Kasia nie zastanawiała się, dlaczego Krzysiek tak chętnie jej pomaga. On jednak od dawna się w niej podkochiwał, tylko nie śmiał powiedzieć. Pewnego dnia Kasia poszła do lasu po grzyby. Nagle zobaczyła pod krzakiem dziecko – małego, brudnego chłopca, zwiniętego w kłębek.

– Kochanie, obudź się – dotknęła jego policzka delikatnie.

Chłopiec otworzył przestraszone oczy i wybuchnął płaczem. Kasia wzięła go na ręce, ale malec szarpał się i krzyczał.

– Nie bój się, jesteś bezpieczny – szeptała mu do ucha. – Chodź do domu.

Chłopiec ucichł. Zabrała go, wykąpała, nakarmiła. Poprosiła Krzyśka, by przyprowadził pielęgniarkę.

– Jak masz na imię? – pytała, lecz chłopiec milczał. – No to będziesz Staś, dobrze?

Wieść o Stasiu rozeszła się szybko. Sąsiedzi przynosili mleko, ubrania, co kto mógł. Chłopiec przy obcych chował się za plecy Kasi. Pielęgniarka uspokoiła:

– To tylko wyczerpanie. Nakarm go, a po paru dniach wróci do sił.

Staś chodził za Kasią krok w krok. Zabrała go nawet do pracy, czasem zostawiała pod opieką matki Krzyśka. Pewnego dnia usłyszała, jak nazwał ją „mamą”. Rozpłakała się. Od tej pory zaczął mówić.

– Synku, nigdy cię nie opuszczę.

Była pewna, że zostaną razem, choć wiedziała, że powinna zgłosić sprawę. Ciągle jednak odwlekała tę decyzję. Aż pewnego dnia przyjechali pracownicy opieki społecznej.

– Dostaliśmy sygnał. Chłopiec musi z nami jechać. Nie jesteś jego rodziną.

– Ale ja go kocham! On już się do mnie przyzwyczaił! Powiedzcie, jakie dokumenty potrzebne, adoptuję go!

– Jesteś za młoda. Dziecko potrzebuje pełnej rodziny.

Choć błagała, zabrali Stasia. Chłopiec wrzeszczał, kurczowo trzymając się Kasi.

Zrozpaczona, poszła do Krzyśka.

– Pomóż mi – pł– Ożenimy się, Krzysiu – szepczKrzysztof uśmiechnął się, przytulił ją mocno i powiedział: „Zgoda, ale to nie będzie tylko dla formalności – ja naprawdę cię kocham”.