– Wytrwaj, córko! Teraz jesteś w innej rodzinie, a ich zasady musisz uszanować.

Trzymaj się, córeczko! Teraz jesteś w innej rodzinie i musisz szanować ich zwyczaje. Nie przyszłaś tu po gości, a po męża.
Jakie zwyczaje, mamo? Wszystko tu jest głupie! Zwłaszcza teściowa! Ona mnie nienawidzi, to jasne!
Czy słyszałaś kiedyś, że teściowe mogą być miłe?

Beka! Beka! Co za zamieszanie! stała pośrodku kuchni Zofia Kowalska, twarz jej płonęła złością, a oczy błyszczały gniewem. Gdy mężczyzna hulak, to wina żony. Co mam ci teraz tłumaczyć?

Teściowa wpadła w furorę. Wyłała na swoją synową Kasię, jakby zwierzę, bo ta podejrzewała jej syna, Bartosza, w niewierności.

Kasia, młoda, delikatna dziewczyna o dużych, naiwnych oczach, przysunęła się do ściany i próbowała uspokoić roztrzęsioną kobietę.

Zofio, to przecież nielogiczne. On ma rodzinę, dzieci próbowała się bronić Kasia, ale Zofia przerwała ją gestem, jakby odganiała muchę.

To twoja rodzina? Czy twoje dziecko, które nie pozwala nam z dziadkiem się zbliżyć? skrytykowała teściowa. Twoje wychowanie, przy okazji!

Jakie wychowanie, Zofio? Jasio ma dopiero rok. Jest jeszcze maleńki, cicho odpowiedziała Kasia.

Mały? zmarszczyła brwi Zofia. Wujka Jerzego wnuk jest jeszcze mniejszy. A on przychodzi na ręce, nie powtarza, jak ten twój machnęła w stronę pokoju dziecięcego.

Przecież on jest naszym wnukiem wtrąciła Kasia, głos jej drżał. A dzieci wyczuwają złe osoby. Może dlatego nie podchodzi do was.

My jesteśmy źli? To jaśniejsze niż biała kość! podniosła głos teściowa. A gdzie ty żyjesz za darmo? Czyje jedzenie jesz? Czyje pieniądze wydajesz? Niewdzięczna!

Kasia już nie chciała dłużej spierać się z Zofią. Mówiła Bartoszowi setki razy, że chce mieszkać osobno od rodziców, lecz Bartosz, rozpieszczony syn matki, nie widział w tym potrzeby.

Lubił mieszkać z rodzicami, czuł się przy nich jak w bezpiecznej przysionku. Pracował spokojnie, a wszystkie domowe sprawy rozwiązywała starsza para pranie, sprzątanie, gotowanie. Nie żyło się, a raczej bajkowo!

Z kolei Zofia ciągle zadawała pytania, niczym w programie telewizyjnym. Na początku Kasia usiłowała nawiązać kontakt, pomagała w domu, wspierała ją, słuchała niekończących się narzekań. Z czasem jednak zrozumiała, że to na nic.

Nieważne, jakby chciała być dobra i posłuszna, w sercu nienawidziła teściowej i nie ukrywała tego.

Przywiozłaś do domu tę nieudacznicę, jakby nie było normalnych dziewczyn opowiadała Zofia sąsiadce, gdy Kasia stała przy rogu i podnosiła porozrzucane przez Bartosza zabawki, wsłuchując się w rozmowę.

Aż do kolejnej wsi po nią jedzie! Gdyby nie to, nie miałaby tematu! Nasze babcie są lepsze, pracowite i mądrzejsze.

Niech tak mówi! dodała sąsiadka, plotkarska babcia Mania, która już wyprasowała wszystkie plotki w wiosce.

Rozumiem, że nie umiesz nic zrobić. A ty, Zofio, sama przyznałaś, że ręce nie masz w porządek. Niczego nie naprawisz.

Nie wyobrażasz sobie, ile to jest! Nie można jej niczego powierzyć. Albo zgubi, albo zepsuje. A dziecko jej nie jest takie.

A wnuk Jerzego to zupełnie inna sprawa. Spokojny, rozumny chłopiec. Ten cały czas marudzi i kaprysi. Geny chyba nie są dobre.

Gdy życie stało się nie do zniesienia, Kasia dzwoniła do matki w sąsiedniej wsi, narzekała, płakała, a matka odpowiadała:

Trzymaj się, córeczko! Jesteś w nowej rodzinie i musisz szanować ich zwyczaje. Nie przyjechałaś tu jako gość, a za mąż.

Jakie zwyczaje, mamo? Wszystko tu jest głupie! Zwłaszcza teściowa! Ona mnie nienawidzi, to oczywiste!

Czy kiedykolwiek słyszałaś, że teściowe mogą być dobre? Musisz przez to przejść i wytrwać. Najważniejsze nie pokazuj, że jest ci ciężko. Trzymaj się.

Świadoma, że nie poradzi sobie z bojaźliwą i niezdecydowaną matką, Kasia zagroziła, że zadzwoni i poskarży się ojcu.

Będziesz musiała poprosić tatę! przestraszyła się matka. Wiesz, że ma on już warunkowy wyrok. Jeden krok w tył i wtrąci cię za kratki!

Kasia znała tę sytuację. Wiedziała, że ojciec bardzo kochał jedyną córkę. Otrzymał on warunkowy termin za bójkę w sklepie, kiedy ktoś obraził Kasię. Wiedziała też, że ojciec nie zostanie cichy, jeśli dowie się, jak źle traktują jego ukochaną córkę w obcej rodzinie. Był człowiekiem o gorącym temperamencie.

Dobrze, nie powiem tacie odparła Kasia. Ale jeśli będą dalej tak postępować, nie wiem, co zrobię.

Wszystko się ułoży, kochanie powtarzała matka, starając się ją uspokoić. Za kilka tygodni już nie będziesz o tym pamiętać.

Kasia chciałaby o tym nie myśleć, lecz relacje z teściową nie poprawiały się. Zofia wydawała się coraz bardziej wrogo nastawiona do synowej, jakby Kasia była winna wszystkich jej problemów. Nawet jej mąż, Irek Staszek, starszy, zmęczony życiem, nie wytrzymał.

Po co krzyczysz na dziewczynę ciągle? rzekł pewnego poranka, gdy kłótnia osiągnęła szczyt, próbując się wtrącić Irek. Ona i tak odejdzie od nas! I dobrze zrobi!

Ja ją zabiorę! wykrzyknęła Zofia, kierując całą swoją złość na męża. Złożę pozew, odzyskam każdy złoty, który nam przeszło w te lata! I zabiorę dziecko, żeby nie rosło w tej nędznej rodzinie!

Kasia wiedziała, że teściowa gada bzdury, ale bała się nadal, zwłaszcza że wciąż kochała Bartosza.

Plotki o tym, że Bartosz potajemnie spotyka się z dawną koleżanką Oktą, były niczym wiejskie plotki, które babcie jak Zofia rozprzestrzeniały po całej wsi.

Nie wiadomo, jak długo miałoby trwać to nękanie, gdyby nie długie języki Zofii. Pewnego razu, po kolejnej zwycięskiej przy okazji kłótni, opowiedziała o swoich bohaterstwach najlepszej przyjaciółce, babci Mani, dodając nowe szczegóły, które potem rozniosła dalej. Tak historia o głupiej synowej i surowej teściowej dotarła do ojca Kasi.

Ojciec Kasi, surowy mężczyzna, ponad dwa metry wzrostu, szerokie barki, pomyślał, że to koniec. Wziął topór, którym właśnie rąbał drewno, nie zrzucając roboczej kamizelki, wsiadł na swój stary motocykl Ural i, nie mówiąc ani słowa żonie, pojechał do sąsiedniej wsi, by uwolnić córkę z upokarzającego więzienia.

W tym czasie w domu Zofii wybuchł prawdziwy skandal. Młoda mama na chwilę zostawiła małego Jasia na nowym, jaskrawo żółtym kanapie, by pobrać świeży pieluchowy zestaw. Po powrocie zauważyła pod dzieckiem brązowy plamę. Oczy teściowej zobaczyły w tej plamie czarną dziurę, gotową pochłonąć cały dom. Kobieta przyszła niczym burza i natychmiast zaczęła krzyczeć na synową.

Popsułaś kanapę! Mój ulubiony! Wiesz, ile ona kosztowała? Rozdarłabym ci ręce, a potem zszyłabym je tak, żeby nie bolało!

Naprawię to, posprzątam wszystko próbowała uspokoić Zofia Kasia drżącymi rękami, trzymając ściereczkę.

Co masz zamiar posprzątać? To nowa kanapa! Skąd ty wiesz? Nigdy nie kupowałaś niczego za własny koszt!

A wy jak to macie? wybuchła Kasia, i w tym momencie odważyła się zarzucić teściowej, że całe życie siedziała na plecach męża.

Popatrzcie na nią! Nie ma już odwagi obrażać teściową! twarz Zofii przybrała czerwoną barwę.

Teraz wytrzyj tę plamę, a potem marsz pod drzwi z synem! Będziecie u mnie mieszkać i brudzić, dopóki nie nauczcie się zachowywać przyzwoicie!

Kasia, płacząc, próbowała usunąć plamę. Brązowy ślad na jaskrawo żółtej tapicerce nie ustępował, jakby drwił z jej bezsilności. Mały Jaś, wyczuwając matczyną niepokój, krzyczał na cały głos, a jego płacz potęgował napiętą atmosferę.

Zofia stała nad głową Kasi, zalewając ją wybranymi przekleństwami. Nie zauważyła, że w drzwiach pojawił się nieznajomy. To był ojciec Kasi, Mikołaj. Stał tam jak pomnik, ręka mocno ściskająca drewnianą rączkę topora.

Z chwilą, gdy Zofia poczuła czyjąś obecność, odwróciła się. Jej wzrok spoczął na narzędziu.

Wiedziała, że Mikołaj jest człowiekiem gorącym, znał jego przeszłość i warunkowy wyrok. Strach natychmiast przeszył Zofię.

O, witaj, Mikołaju! A ja właśnie wychowuję waszą Kasię

Słyszałem, jak ją wychowujesz ryknął ojciec, wchodząc do pokoju w gołych butach.

Podniósł topór nad głową, zmuszając Zofię, by zamknęła oczy i odwróciła się. Zamiast ciosu położył topór na ramieniu i wyciągnął rękę do córki.

Chodźmy, Kasiu, nie masz tu nic do roboty rzekł i poprowadził ją w stronę wyjścia.

Stój, teściowo Zofia, po chwili szoku, próbowała odzyskać kontrolę. Co powiem synowi?

Niech przyjdzie sam. Za żonę swoją. Porozmawiam z nim po męskim. rzucił Mikołaj lodowatym spojrzeniem, które mówiło więcej niż słowa.

Mikołaj zabrał córkę i małego Jasia. Bartosz długo wahał się, by przyjechać po żonę i syna, obawiając się konfrontacji z teściem. W końcu jednak podjął decyzję.

Mikołaj rozmawiał długo z zięciem. Nie groził, nie krzyczał, lecz spokojny, mocny głos i topór leżący na stole nadawały słowom wagę. Bartosz obiecał, że będą mieszkać osobno z Kasią, że matka nie będzie już wtrącać się w ich sprawy i że będzie ją chronił i dziecko, nie pozwalając na żadne upokorzenia.

Gdy Mikołaj mocno uścisnął Bartoszowi dłoń, ten poczuł, że żarty z tym człowiekiem nie są w porządku i wszystkie obietnice trzeba dotrzymać.

Od tego dnia Zofia omijała synową i wnuka, nie rozmawiała z nimi, nawet nie witała się na ulicy.

Bartosz i Kasia mieszkali osobno. Życie ich było w harmonii i zrozumieniu. Czy to zasługa rad ojca, czy prawdziwej miłości?