Wyślę ci papiery rozwodowe. Nie chcę cię znać

Moja żona zadzwoniła do mnie późnym wieczorem.

– Radek, znowu odwołali lot! Skończyły mi się pieniądze i nie mam jak wrócić do domu! Pomóż! – prosiła szlochając.

– Złożyłem pozew o rozwód. Nie masz już domu. Przynajmniej nie w moim mieszkaniu.

Rozłączyłem się. Możecie uważać, że postąpiłem okrutnie, ale miałem ku temu powody.

Marzenę poznałem na imprezie u znajomych. Oboje wtedy studiowaliśmy i chcieliśmy się przede wszystkim dobrze bawić. Było mi z nią fajnie. Marzena była kontaktowa, nie przejmowała się drobiazgami i zawsze szukała najłatwiejszych sposobów na wszystko. To mi się w niej podobało, dopóki nie przekroczyła pewnej granicy.

Pobraliśmy się 4 lata temu. Na początku wszystko było w porządku, ale z czasem zdałem sobie sprawę, że Marzena nie jest już tą kobietą, którą kochałem.

Jej beztroska i optymizm przerodziły się w lenistwo i pragnienie łatwych pieniędzy. Ciągle zmieniała pracę, bo z żadnej nie była zadowolona. W dodatku zawsze z tego samego powodu – kazali jej tam pracować.

Na początku byłem wyrozumiały. Dobrze zarabiałem i dałem jej czas na to, żeby „znalazła swoje miejsce w życiu”. Marzena chodziła na kursy florystyczne, potem fryzjerskie, projektowania stron internetowych, rekrutacji. I zawsze słyszałem to samo: „Kotku, to nie moja bajka, rozumiesz?”.

Najbardziej na tych wszystkich kursach podobało jej się, że poznawała nowe koleżanki. Później chodziła z nimi prawie codziennie na kawę, a te spotkania przeciągały się do późnych godzin.

Moja cierpliwość się skończyła i powiedziałem, że nie zapłacę jej więcej za żadne kursy. Zaproponowałem, żeby znalazła sobie pracę i sama odłożyła na nie pieniądze. W odpowiedzi Marzena wpadła w szał i zniszczyła mi służbowy laptop.

Spokojnie wyszedłem z sypialni i położyłem się spać w dużym pokoju.

Nie dałem jej więcej pieniędzy. Kupowałem jedzenie, chemię do domu, opłacałem rachunki. Ale nie dawałem jej pieniędzy. Miałem nadzieję, że w końcu się opamięta i dorośnie.

Ale tak się nie stało. Po dwóch tygodniach Marzena, nie mówiąc mi ani słowa, poleciała na Zanzibar. Zdziwiłem się, kiedy zobaczyłem jej zdjęcie na Instagramie z oceanem w tle i tagiem lokalizacji.

Skąd wzięła pieniądze? Przez chwilę czułem się z niej nawet dumny. Ale wieczorem zadzwonił do mnie znajomy i zapytał, czy Marzena zebrała niezbędną kwotę na leczenie raka u swojego siostrzeńca. Zaniemówiłem. Przecież ona jest jedynaczką!

Poczułem wstręt i pogardę. Zacząłem przygotowywać dokumenty rozwodowe, bo życie z taką osobą jest poniżej mojej godności.