Wyrzucił córkę na mróz, a gdy przypomniał sobie o niej, było już za późno…

Tato, chcę coś zjeść i wyjść na spacer! wciąż piszczała mała Jadzia, podskakując do ojca.

Andrzej w tym momencie dopijał kolejny kufel zimnego piwa i wpatrywał się w monitor, walcząc w strzelance. Miał ważny mecz, a te nieustanne pisknięcia dziecięcej niewinności wdzierały się jak nieproszone goście. Gdy Jadzia złapała go za rękę i zawołała o uwagę, gniew wzbierał coraz wyżej. Pięć lat? pomyślał. Już sama potrafi zjeść płatki. A on w tym wieku biegał po garażach z kolegami, a ona niczym bezbronna ameba.

Rozpraszanie kosztowało go wiele przegrał mecz, a w oczach zasnuła się gęsta zasłona wściekłości. Wskoczył na nogi, pobiegł do kuchni, wyrwał stwardniałą bułkę i rzucił córce.

Bierz i żuj, nie potrafiłaś sama sięgnąć? ryknął.

Napełnił szklankę zimnym mlekiem z lodówki, postawił je na stole i, kiedy Jadzia zaczęła domagać się, że mama zawsze podgrzewa mleko, Andrzej odpowiedział, że nie jest mamą i że córka powinna to już wiedzieć. Wrócił do gry, licząc, że najedzona dziewczynka nie będzie mu przeszkadzać. Gniew jednak nie pozwalał mu skupić się. Po krótkiej wizycie w toalecie nie zdążył już usiąść w ulubionym fotelu.

Tato, chcę iść na dwór. Mama i ja codziennie chodzimy! wymamrotała Jadzia.

Chcesz iść? Świetnie! Idź i baw się!

Ojciec dostrzegł okazję, by zostać w spokoju. Przeszukał szafę dziewczynki, wyłowił ciepłe spodnie, sweter, rękawiczki, kurtkę z czapką. Po szybkim przebieraniu wypchnął Jadzię na podwórze i kazał biegać, dopóki sam nie przywoła ją z powrotem. Wrócił do komputera, założył słuchawki, włączył ulubioną muzykę, otworzył nową puszkę napoju energetycznego i z radością strzelał w wirtualnych wrogów, ciesząc się ciszą.

Jadzia drżała z zimna. Wspominała, że mama zawsze ubierała ją w cieplejsze rzeczy na takie mroźne spacery. Słońca nie było, więc noc już zapadała, a wtedy mama nie wysyłała dziecko na dwór. Bardzo tęskniła za mamą, jej serce łamało się z tęsknoty. Dźwięki drzwi przygłuszały się, a ojciec zamknął je na klucz. Chcąc nie zamarznąć, Jadzia postanowiła pobiegać. Nogi zakopały się w nieodśnieżonym śniegu, który nie był odśnieżany od kilku dni, więc bieg nie szedł. Próbowała ulepić bałwana, ale śnieg był zbyt sypki, przypominał piasek. Zapytała ojca, czy śnieg może być w rzeczywistości zimnym piaskiem. Pukała do domu, ale nikt nie otwierał, jakby jej nie słyszeli. Przerażona, zaczęła płakać i wołać tatę, lecz on nie reagował. Owijając się ramionami, z trudem podniosła wzrok na lekko uchylone wrota i ruszyła tam, gdzie oczy ją prowadziły, by choć trochę ogrzać zmarznięte nóżki.

Myślała o sąsiadce, babci Zosi, która zawsze podawała mleko, lecz w jej domu nie było światła. Dzwoniła, ale nikt nie otwierał. Wydawało się, że nikogo nie ma w domu. Wędrując dalej, oddaliła się od wioski, bo ich chałupa stała na skraju pola. Błąkała się, płacząc, nie wiedząc, co dalej, a gdy podniósł się podmuch śnieżycy, obróciła się i z przerażeniem zobaczyła, że wokół nie widać niczego. Biegła naprzód, łapiąc lodowaty oddech ustami, płakała i wołała tatku, ale przed oczami pojawiał się gniewny widok ojca i jego chłodne: Odstaw się, nie jestem twoją mamą!.

Zrozumiawszy, że jest zupełnie sama, próbowała ochronić się przed wiatrem, który zrzucał ją z nóg, ale poddała się i upadła na kolana. Zimny śnieg palił skórę, a przenikliwy wiatr wdzierał się pod ubrania.

Gdy Andrzej przypomniał sobie o córce, było już około drugiej w nocy. Przypomniał sobie, że w pośpiechu do toalety usłyszał głośny stukot w okno. Gołębie gałęzie bzu przy oknie, pokryte szronem, szarpał wiatr.

Prawdziwa burza pomyślał, a w następnym momencie go sparaliżowała myśl, że zostawił Jadzię na dworze. Wybiegł na podwórze i wołał imię dziewczynki, lecz jej nigdzie nie było. Na chwilę ogarnął go lodowaty lęk: było już tak późno, śnieżyca wzbierała, a Jadzia znikła mogła zamarznąć. Jednak odwrócił się i krzyknął: Gdzie ona jest? Przecież nie zmarznie w takim miejscu!.

Przypuszczając, że córka poszła do którejś z sąsiadek, Andrzej wrócił do domu, choć na dworze było lodowato. Nie martwił się zbytnio, wiedząc, że ciotka Zosia często przyjmowała Jadzię. Dostrzegł w oknie domu Zosi światło i uspokoił się. Na wiadomość od żony, jak się mają, odpowiedział lodowato, że już śpią i wszystko w porządku.

Z żoną, Olą, ostatnio nie szło tak dobrze zaczęła go przypominać jej zmarłą matkę, nieustannie krytykowała i nalegała, by wracał do pracy, a nie siedział przed grą. Andrzej marzył, że kiedyś zarobi na życie jako profesjonalny gracz. Często słyszał, ile zarabiają e-sportowcy, i wierzył, że kiedyś do nich dołączy.

Zrezygnowany, upadł na łóżko i zasnął. Nie zamknął drzwi na klucz, bo w razie powrotu Jadzi nie chciał jej budzić. Rano obudził go gniewna głos Diny, siostry żony.

Co się stało! Daj znać, gdzie nasza córeczka! krzyczała.

Dość krzyku! Nie w domu! odparł Andrzej, ale Dyna przyciągnęła go za rękę i on upadł na podłogę.

Pewnego dnia przeliczę ci wszystkie kości! zagroził, trąc siniaka. Dyna była twardą karateczką, nie dało się jej tak łatwo zastraszyć.

Gdzie jest dziecko? Kogo zabrałaś? Przyszłam po Jadzię!

Przemierza wieś, nie wie gdzie się podziała!

Dyna otworzyła szeroko oczy ze zdumienia. Była gotowa przybić Andrzeja i położyć go w ziemi, bo mówił, że jego dziecko błąka się gdzieś po lesie.

Jeśli coś stało się z Jadzią, posadzę ją! Gdzie ona? Kto ją wziął?

Nie wziąłem nikogo. Sama wyszła wczoraj na dwór i chyba trafiła do ciotki Zosi z numerem dziewiątym, nie miałam już dokąd pójść.

Dyna nie traciła czasu i pobiegła do sąsiadki. Drżąc ze strachu, pukała do drzwi babci Zosi, pytając, czy widziała Jadzię. Babcia wzruszona pokręciła głową, nie wiedziała nic o zaginionej dziewczynce, bo niedawno przyjechała z delegacji. Wszyscy sąsiedzi zamknęli okna, bo śnieżyca trwała, nikt nie wychodził. Dyna wróciła do domu, wpadła na Andrzeja przy komputerze i zaczęła go uderzać pięściami, płacząc.

Zimny stwór! Gdzie jest dziecko?

Spokojnie! Nic jej nie stało się! Wróci!

Nigdzie jej nie ma! Wczoraj mówiłeś, że idziemy spać! Co zrobiłeś z naszą córeczką?

Dina postanowiła nie informować siostry Olę, bo szykowała się do operacji serca i nie chciała dodatkowego stresu. Zawiadomiła policję, a Andrzej próbował odebrać jej telefon, ale ona spojrzała na niego groźnym wzrokiem. Straż przybyła szybko, przesłuchała i założyła mu kajdanki.

Co ja tu robię? Nie zrobiłem nic!

Zbadamy, czy naprawdę nic nie zrobiłeś, a pozostawienie dziecka na dworze w taką burzę to już przestępstwo! odparł funkcjonariusz.

Dina płakała, nie mogąc uwierzyć w to, co się stało, a ratownicy wykopywali w śniegu jedynie małe rękawiczki, które rozpoznała jako Jadzii.

Wkrótce przybył śledczy i zapytał:

Czy te rękawiczki należą do dziewczynki?

Dina ledwo trzymała się na nogach, widząc własne rękawiczki pochodzące z jednej z jej podróży służbowych. Upadła przy szafie, a funkcjonariusz podtrzymał ją i pomógł usiąść na kanapie.

Nie ma jeszcze powodu do pogrzebu. Znaleźliśmy tylko rękawiczki. Poszukujemy dalej, ale burza jest silna.

Dina przytuliła się do siebie i płakała bezgłośnie. W jej wyobraźni pojawiła się uśmiechnięta buzia Jadzia, a ona modliła się, by dziewczynka została odnaleziona żywa.

Poszukiwania trwały do późnej nocy, nie przynosząc rezultatów. Ratownicy odjechali, a policja zabrała smutnego ojca. Dina została sama w obcym domu, przeklinając, że nie powinna była zgodzić się na małżeństwo Andrzeja.

Rano zadzwonił śledczy. Zgłosił, że w szpitalu przyjęto dziewczynkę w wieku pięciu lat, i Dina ma przyjechać natychmiast. Bez namysłu ruszyła do szpitala.

Gdy weszła do sali, zobaczyła Jadzię leżącą w łóżku, otoczoną aparatami. Młody lekarz, dr Sławomir, zapytał:

Czy to Państwa córka?

Siostra wyszeptała Dina, podnosząc się niepewnie.

Wszystko będzie dobrze! Jest silna, wyjdzie z tego! zapewnił lekarz.

Dina usiadła przy łóżku, wzięła Jadzię za rękę i płacząc wybuchła ze szczęścia. Dziewczynka miała częściowe odmrożenia i podejrzenie zapalenia płuc, ale lekarze byli optymistyczni.

Sławomir opowiedział, że znalazł Jadzię w lesie z psem o imieniu Bruno. Bruno, który zwykle biegał po podwórku, uratował dziewczynkę, chwytając ją za rękę i ciągnąc w stronę domu. Sławomir szybko udzielił pierwszej pomocy i zawiózł ją do szpitala.

Dina podziękowała Bruno, a lekarz zaproponował kawę w poczekalni. Dina, wyczerpana, nie jadła od wczoraj i nie spała, zastanawiała się, jak powiedzieć Olę prawdę, nie raniąc jej. Leśny wypadek miałby być dla niej szokiem.

W szpitalu Ola, siostra Diny, wkrótce wyzdrowiała po operacji serca. Gdy usłyszała, że Jadzia przeżyła, poprosiła Dine, by mogła zamieszkać u niej. Dina zgodziła się, obiecując opiekę nad dziewczynką.

Wieczorem Jadzia otworzyła oczy, zobaczyła Dine i przytuliła się, mówiąc, że ją uratował piękny pies i że nie chce już widzieć taty, który ją wyrzucił.

Zapalenie płuc nie potwierdzono, więc Jadzia szybko wróciła do zdrowia. Ola wyszła ze szpitala, a Andrzej trafił do aresztu śledczego. Po kilku miesiącach został skazany na karę więzienia i warunkowe zwolnienie, nie okazał żadnych skruch.

Dina i Sławomir zbliżyli się, a Bruno stał się stałym gościem w ich mieszkaniu. Jadzia uwielbiała podawać Bruno wielkie kości i kupować smakołyki. Ola cieszyła się życiem bez ciężaru nieudolnego męża, a Andrzej, po utracie wszystkiego, stał się zgorzkniałym, zgorzałym staruszkiem, którego jedynym zajęciem było narzekać.

Tak zakończyła się ta dziwna, zimowa noc, pełna snów, w których jedyne, co pozostaje, to echo płaczącej dziewczynki i szczekanie wiernego psa, ratującego ją przed samym mrozem.