WYPRAWY KU GASTRONOMICZNYM DOŚWIADCZENIOM

**WYPRAWA DO RESTAURACJI.**

– Naprzód po przygody! – zawołały do siebie nierozłączne przyjaciółki, wrzucając walizki do bagażnika. Pociąg odjechał punktualnie i, trzymając się harmonogramu, dotarł na miejsce dokładnie o ósmej rano. Ale zacznijmy od początku.

Lato było w pełni. Czerwiec przemknął nad głowami jak odrzutowiec, nie pozostawiając po sobie wyraźnych wspomnień. Tak, pierwszy miesiąc wakacji stopił się jak lody w pucharku, znikając w wirze codziennych spraw. A życie – czyż nie pędzi równie szybko ku końcowi? Ulotne, jak cień na piasku. I oto lipiec niepostrzeżenie przekroczył próg, otworzył drzwi kluczem i wszedł do naszych mieszkań bez zapowiedzi.

Kto pracuje na pięciodniówce, ten wie, jak ciężko jest wytrwać te ostatnie godziny przed urlopem. Myślami jesteś już na wolności, lecz ciało wciąż tkwi za biurkiem. Trzeba zacisnąć zęby i cierpliwie czekać na upragniony moment. Wtedy klienci wydają się bardziej wymagający, szef wiecznie niezadowolony, a czas wlecze się niemiłosiernie.

– Czy ktoś przybił wskazówkę młotkiem? – pomyślała Weronika, spoglądając na zegar. – Tylko niech ten urlop wreszcie nadejdzie!

Serce waliło jej jak oszalałe, a dusza roztapiała się w oczekiwaniu na błogi odpoczynek.

– Mam ochotę na kukurydzę z grilla, marynowane małże i krewetki – powiedziała głośno Kinga, gdy zamknęły się drzwi za kolejnym petentem.

Marzyły też o szkockiej whisky – ten dumny, szlachetny trunek nie raz zachwycał je głębią aromatu i bogactwem smaku. Choć bywa zdradliwy dla nieostrożnych, ale… kto stare przypomina, temu oko wypada, prawda? Choć o drugiej części przysłowia wszyscy zapominają – my też nie będziemy wracać do przeszłości.

– Może wykąpiemy się w morzu? – zapytały się nawzajem w przerwie obiadowej. – Kto lub co może nam przeszkodzić?

W obecnych czasach wybór był oczywisty – na zagraniczne wakacje nie starczyło funduszy, a inne opcje, nawet po przeszukaniu Google’a, nie wchodziły w grę. Zdecydowały się więc na Bałtyk.

Wreszcie marzenie dwóch miłośniczek wrażeń, awanturnic i idealistek w jednym, spełniło się! Tylko czy na pewno uda się je zrealizować?

– Wszyscy znajomi będą nam zazdrościć, więc nikomu nie mówimy o naszych planach – uzgodniły między sobą i rzuciły się do pakowania.

Jak zmieścić w jednej walizce tonę ubrań, butów, kosmetyków i innych „niezbędnych” rzeczy, bez których można się przecież obejść? Dla kobiet to zadanie porównywalne z próbą udowodnienia Wielkiego Twierdzenia Fermata.

A oto dziewczyny nad morzem. Łagodne fale muskały brzeg, białe mewy krążyły nad wodą, wypatrując zdobyczy. Idylla!

Wypoczywający na plaży wchłaniali atmosferę spokoju i błogości. Dorośli leniwie przegryzali solone paluszki i orzeszki, popijając je zimnym piwem prosto z puszki. Dzieci zajadały się goframi i frytkami ociekającymi tłuszczem.

– Tak! Wyprostuj się! Nie garb! Prawą nogę do przodu! Patrz na mnie! Świetnie! – dyrygowała Weronika, fotografując Kingę na tle morza.

– Teraz z arbuzem. Idealne ujęcie! – z zadowoleniem oznajmiła, ocierając pot z czoła. – Zamieniamy się.

Fotosesja nad wodą to prawdziwa epopeja! Trzeba być opaloną, wysportowaną i – najlepiej – bez worków pod oczami. Każda wie, że piwo przed snem nie sprzyja urodzie, ale czasem, zwłaszcza na urlopie, tak trudno się powstrzymać!

– Kinga! Co to ma być?! Dlaczego na tym zdjęciu wyglądam jak rozjuszona hiena? Mogłaś mi powiedzieć, że źle wychodzę? Boże, jak ty trzymasz ten telefon? Nie pstrykaj setki razy, znajdź dobry kadr i kliknij! – Weronika spojrzała na przyjaciółkę z wyrzutem. – Ja zrobiłam ci piękne fotki, a ty? Tu widać mi cellulit, a tam wyglądam jak zombie. Dobrze, nie martw się. Wezmę kijek do selfie i sama to załatwię.

Kinga, płonąc oburzeniem, już zamierzała iść popływać, lecz Weronika nie odpuszczała:

– O, ktoś tu się nadąsał jak mysz na kaszę? Chodź tu, piękna, zrobimy sobie sesję z melonem, bukietem lawendy i kieliszkami. Zdjęcia muszą być genialne. Uśmiech! Gotowe!

Fotki faktycznie wyszły nadspodziewanie dobrze.

– Wera, naszą udaną sesję trzeba uczcić. Co powiesz na kolację w restauracji? – zaproponowała Kinga, starając się załagodzić sytuację.

– Rewelacyjny pomysł! Jestem na tak! Zamówimy owoce morza – podchwyciła Weronika, już widząc siebie w modnej knajpie, z kieliszkiem musującego wina w dłoni.

Rzekły – zrobiły. Ubrały się w najpiękniejsze sukienki i jeszcze tego samego wieczoru wyruszyły na kolację.

Wizyta w restauracji nie zwiastowała niczego złego, ale któż mógł przypuszczać, że podejmą kilka prób?

W środku było niewielu gości.

– Usiądźmy przy tym stoliku we dwoje, z widokiem na morze – zaproponowała Kinga.

– Przepraszam, ale ten stół jest zarezerwowany – zmartwiła je kelnerka. – Może ten przy kolumnie? Będzie wam wygodnie?

– A tak dobrze się zapowiadało! – westchnęła Kinga, wertując menu. – Tak marzyłam o kolacji z widokiem na wodę. Ta kelnerka specjalnie powiedziała, że stół zajęty, żebyśmy dopłaciły. No trudno, tu też jest fajnie, co?

– Co?! Dwieście siedemdziesiąt gramów sałatki z przegrzebkami za cenę mojego używanego golfa?! – Weronika szeroko otworzyła oczy.

– Rukola z krewetkami, dwieście czterdzieści gramów. Za te pieniądze można kupić skrzydło od samolotu – oburzyła się Kinga.

– Sprawdźmy kartę win. Może tam znajdziemy coś lepszego – Weronika bez słowa przewróciła kilka stron.

Zapadła cisza.

– Sto pięćdziesiąt gramów wina za tysiąc złotych? No, ceny – kosmos! Kinga, wiesz przecież – sto pięćdziesiąt to dla nas za mało. Tylko się rozkręcimy, a alkohol się skończy. Będziemy musiały płacić kartą, a to nie wchodzi w grę. Chciałam wrócić z urlopu bez długW końcu, śmiejąc się jak szkolne wyczynki, wróciły do swojego pokoju, gdzie zamiast wymyślnych dań zjadły kanapki z szynką i popiły je tanim winem, bo najważniejsze było to, że spędziły ten czas razem.