WYPRAWA DO GASTRONOMII

DZIENNIK: WYPRAWA DO RESTAURACJI

„W drogę po przygody!” – zawołały do siebie nierozłączne przyjaciółki, wrzucając walizki do bagażnika pociągu. Odjechał punktualnie i dotarł na miejsce o ósmej rano, jak w rozkładzie jazdy.

Lato rozkwitało pełnią. Czerwiec przeleciał nad głowami jak odrzutowiec, nie pozostawiając po sobie wyraźnych wspomnień. Rozpłynął się jak lody w pucharku, pochłonięty przez wir codziennych spraw. Życie pędzi tak samo – ulotne, pełne zamętu. Nagle i lipiec zakradł się niepostrzeżenie, otworzył drzwi swoim kluczem i wszedł do naszego życia bez pukania.

Każdy, kto pracuje na pięciodniówce, wie, jak męczące są ostatnie godziny przed urlopem. Myślami jesteś już na wakacjach, ale ciało wciąż w pracy. Trzeba zebrać wolę w garść i cierpliwie czekać na upragnioną wolność. Wtedy klienci wydają się marudni, szef wymagający, a czas wlecze się niemiłosiernie.

„Kto przybił godzinową wskazówkę młotkiem?” – pomyślała Kinga, patrząc na zegar. – „Niech się wreszcie zacznie ten urlop!”

Jej serce waliło z ekscytacji, a dusza marzyła o błogim odpoczynku.

„Mam ochotę na cukrową kukurydzę, marynowane małże i krewetki” – powiedziała głośno Weronika, gdy drzwi zamknęły się za kolejnym klientem.

Marzyły też o szkockiej whisky – jej aromat i głębia smaku zawsze je zachwycały. Choć ten dumny trunek potrafi zaskoczyć nieostrożnych, ale kto starych grzechów pamięta, temu oko wykłują, prawda?

„A może popływamy w morzu?” – spytały się nawzajem w przerwie obiadowej.

W obecnej sytuacji w kraju zagraniczne wakacje były poza zasięgiem, a inne opcje nawet przez Google nie wchodziły w grę. Wybór padł na Bałtyk.

Wreszcie marzenie dwóch miłośniczek przygód spełniło się!

„Wszyscy będą zazdrościć, więc nikomu nie mówmy” – postanowiły i rzuciły się do pakowania.

Jak upchać w jednej walizce tyle ubrań, butów, kosmetyków i „niezbędnych” drobiazgów? Dla kobiet to zadanie trudniejsze niż hipoteza Collatza.

A jednak znalazły się nad morzem. Łagodne fale muskały brzeg, mewy krążyły nad wodą, wypatrując zdobyczy. Idylla!

Plażowicze wdychali atmosferę spokoju. Dorośli leniwie chrupali chipsy i popijali zimne piwo z butelki, dzieci zajadały się pączkami i zapiekankami.

„Stój prosto! Prawą nogę do przodu! Świetnie!” – instruowała Kinga, robiąc Weronice zdjęcia.

„Teraz z arbuzem. Idealne!” – zadowolona wycierała pot z czoła. – „Zmieniamy się.”

Sesja nad morzem to epopeja! Trzeba być opaloną, wysportowaną i bez opuchlizny pod oczami. Wszyscy wiedzą, że piwo przed snem nie sprzyja urodzie, ale na wakacjach można sobie pozwolić na małe szaleństwo.

„Weronika! Co to jest? Dlaczego wyglądam jak wampir? Mogłaś mi powiedzieć!” – Kinga spojrzała z wyrzutem. – „Ty mnie trzymasz telefon jak kluski! Nie pstrykaj sto razy, znajdź dobry kadr i strzel!”

Weronika, obrażona, już chciała iść do wody, ale Kinga nie ustąpiła:

„Kto się tu dąsa? Chodź, zrobimy sobie zdjęcie z melonem i lampką wina. Uśmiech! Gotowe!”

Fotki wyszły niespodziewanie dobrze.

„Kinga, musimy to uczcić. Co powiesz na kolację w restauracji?” – zaproponowała Weronika.

„Genialny pomysł! Biorę krewetki!” – Kinga już widziała siebie w eleganckiej knajpie, z kieliszkiem prosecco w dłoni.

I tak wieczorem, ubrane w najpiękniejsze sukienki, wyruszyły do restauracji. Nikt nie przypuszczał, że będzie to pierwsza z wielu prób…

W środku było pusto.

„Usiądźmy przy stoliku z widokiem na morze” – zasugerowała Weronika.

„Przepraszam, stolik zarezerwowany” – ostudziła ich kelnerka. – „Może tam, przy kolumnie?”

„A tak dobrze się zapowiadało!” – westchnęła Weronika, przeglądając menu. – „Chciałyśmy jeść z widokiem. Pewnie kazali płacić za stolik osobno. Ale i tu jest całkiem przyjemnie, co?”

„Co?! 270 gram sałatki z przegrzebkami za cenę mojego używanego fiata?” – Kinga szeroko otworzyła oczy.

„Rukola z krewetkami – 240 gram. Za tę cenę można kupić drzwi do samolotu!” – oburzyła się Weronika.

Przejrzały kartę win. Cisza.

„150 ml wina za tysiąc złotych?! To kosmos! Wiesz, że to dla nas za mało. Skończymy na karcie kredytowej, a chciałam wrócić z wakacji bez długów” – Kinga odłożyła menu.

„Wynośmy się po cichu” – szepnęła Weronika. – „Ja pierwsza, ty za mną.”

Na zewnątrz wybuchły śmiechem.

„Jak uczennice na wagary! Na szczęście zdjęcia mamy. Nikt się nie zorientuje, że uciekłyśmy. Dalej, widziałam inną knajpę” – Kinga pociągnęła ją za sobą.

Najpierw zrobiły zdjęcia na czerwonym dywanie przy wejściu.

„Słuchaj, Kinga, ja jestem za każdym zamieszaniem, ale obiad za całą wypłatę? Idę do toalety. Za pięć minut odbierz torby i spotkajmy się przy fontannie” – oświadczyła Weronika.

Druga próba też się nie udała. Może trzecia będzie szczęśliwsza?

„Patrz, ile tu ludzi! Ceny pewnie przystępne” – Kinga wciągnęła ją do środka.

Kelner zaprowadził je do stolika z widokiem na ogromne akwarium. Pływające w nim złote rybki jakby im mrugnęły.

„To już pech na całego!” – Kinga rzuciła okiem na ceny. – „Co zrobić, żeby wieczór nie był stracony? Jak już umierać, to z muzyką! Weronika, obserwuj i ucz się!”

Skinęła na kelnera, zamknęła menu z rozmachem i przełożyła nogę przez nogę, eksponując opalone kolana. Odchyliła głowę, by błysnęły wiszące kolczyki.

„Kochanie, przynieś nam aperitif. Lampkę Petrus Pomerol 2001. Do owoców morza wolę wytrawne czerwone. – Zwróciła się do Weroniki: – Dla ciebie, jak zwykle, Château Mouton Rothschild Pauillac 2000?”

Weronika skinęła.Kelner zbladł, ale nim zdążył odejść, dziewczyny wybuchnęły śmiechem, wstały od stolika i wybiegły na plażę, gdzie podzieliły się kupioną wcześniej czekoladą i patrzyły, jak księżyc tańczy na falach.