Wynajmująca Pokojówka

LOKATORKA

Wczesnym zimowym wieczorem po chodniku na jednym z warszawskich osiedli kroczyła wysoka kobieta. Dzień jeszcze nie zniknął zupełnie, a pogoda naprawdę jak na zamówienie: mróz ledwo szczypał po nosie, za to przez całą dobę świeciło piękne słońce. Teraz wolno chowało się za horyzontem i mieniło się w ostatnich promieniach na śnieżnych, lodowych płatkach.

Kobieta zerkała na świat z wyraźną aprobatą, nie śpiesząc się nigdzie. Imponująca, zadbana, niespecjalnie młoda lat sześćdziesiąt z jakimś drobnym okładem wyróżniała się eleganckimi kozakami i nienagannie leżącym futrem z norki. Na twarzy ślady dawnej urody, odrobina wyniosłości. Ktoś, kto zna swoją wartość i potrafi to pokazać.

Bo i choć czasy młodzieńczej namiętności już za nią, pani Zofia Mazurkiewicz potrafi sobie pożyć. Męża pochowała dziesięć lat temu, długo za nim płakała zżyli się bardzo, dobrze im było. Wychowała porządnego syna.

Syn wyjechał studiować do Poznania. Został, ożenił się, sprawił Zofii dwójkę wnuków. Ale z powodu pracy nie zagląda często. Cóż począć takie czasy. Dobrze, że jest wideorozmowa.

Pensja emerycka skromna, ale na życie wystarcza. Syn podsyła dodatkowe złotówki, choć mama wiecznie się broni. Poza tym, ułożyła się jej ta jesień życia całkiem nieźle bo ma dwie kawalerki! Jedną wynajmuje młodemu małżeństwu z dzieckiem. Gdy zaczęli wynajmować, nie mieli jeszcze potomka. Teraz mają już dwulatka pulchnego chłopaczka Kubusia.

Zofia Mazurkiewicz wiedziała, że dobrzy lokatorzy to rzadkość! Przerabiała już dzikie historie a to rachunki nieopłacone, a to meble zdemolowane. Od lat więc pojawia się osobiście po czynsz, przy okazji kontrolując, czy czasem nie rosna jej nowe farby na ścianach czy kolekcja akwariów pod łóżkiem.

Nowi lokatorzy, para młodych z Kubusiem, mogli by spokojnie oddać klucze swojej Pani Prezesowej. Dziewczyna typowa polska Kasia, drobna, jasnowłosa, o oczach niebieskich jak zalew Zegrzyński. Szeroki uśmiech, zawsze rozliczenia na czas, mieszkanie lśni. Na jej męża, Kamila, Zofia Mazurkiewicz nie zwraca specjalnej uwagi gdy przychodzi po czynsz, facet zwykle rozsiada się na kanapie, mruczy przywitanie, ale rozmów nie zawiera.

Tego dnia, podśpiewując pod nosem, Zofia zajechała pod blok i podjechała na piąte piętro starym, trzeszczącym windą. Myślała, że po odebraniu czynszu pozwoli sobie na kawałek wędzonego łososia ot, taka drobna emerycka przyjemność. I słusznie, bo ile tej radości człowiekowi zostało? Oszczędzajmy na pogrzeb, pomyślała. No i oczywiście w torebce leżała czekolada dla Kubusia bo trzeba dziecko rozpieścić, nawet jeśli to obce dziecko.

Dzwoni do drzwi. Ma klucz, wiadomo, ale nie będzie przecież wpadać z interwencją. Czeka. Tym razem długo. Już zaczyna myśleć, że gospodarzy nie ma, gdy otwiera jej Kasia… I tu Zofię Mazurkiewicz aż ścisnęło w żołądku. Dziewczyna wygląda jak pół nieszczęścia: opuchnięta, oczy czerwone, ręce drżą.

Zofia już układa w głowie dwie wersje albo kac gigant po sylwestrze, albo poważna choroba. Jednak zanim zdąży coś powiedzieć, Kasia odsuwa się do korytarza i ledwo słyszalnym głosem stwierdza:
Ja, pani Zofio, mam… no… jest kiepsko. Nie, nie w porządku.
Poszła do pokoju, ledwie się trzymając na nogach. W domu, poza bałaganem, panuje tak zwany twórczy chaos, Kubuś buduje z klocków wieżę, a szafa trzyma otwartą paszczę z pustymi półkami.

Kasia wyciąga zapłacone rachunki, ale czynszu nie ma. Zofia słyszy, że nie mają z czego zapłacić, a ona i Kubuś wyjadą już jutro. Dziewczyna jest ledwo żywa, ewidentnie po długim płaczu, brak już łez, tylko rozpacz.

Zofia Mazurkiewicz nie wytrzymuje:
Kasia, co się dzieje? Co z Kamilem? Czemu was nie stać?
Dziewczyna siada na kanapie, chowa twarz w dłoniach.
Choruję, pani Zofio. Od pół roku czuję się paskudnie, ale czasu nie było iść po lekarzach, bo z Kubą ciągle w domu. Teraz dostał się do żłobka, więc zrobiłam badania. To… nowotwór. Muszę iść do onkologa, na biopsję. Mąż, jak usłyszał, spakował się i odszedł. Stwierdził, że nie chce się męczyć, że z jego rodziną już mieli takie dramaty i więcej nie chce. Powiedział, że złoży pozew o rozwód. Ja nie mam już złotówki, wszystko poszło na rachunki. Jutro wyjeżdżam z Kubą do mojej babci na wieś.

Zofia siada obok Kasi, trzyma ją za rękę.
Słuchaj, no, nie płacz już burczy po swojemu, próbując być szorstko-troskliwa. Jest ciężko, strach się śmiać, ale masz przecież dziecko! Czy lekarz dał ci plan? Gdzie masz się leczyć?
Do onkocentrum muszę się położyć na badania już jutro, ale nie mam z kim zostawić dziecka, a na wsi tylko babcia staruszka… Nie dam rady. Pewnie i tak pójdę do felczera na wsi, bo nie mam tu co robić i z czego żyć.

Tu Zofia Mazurkiewicz prawie dostaje apopleksji:
Kasia, dziewczyno, ogarnij się! Nie jesteś w lesie. Żyjesz wśród ludzi. Ja ci pomogę! Idź jutro na badania, ja zostanę z Kubą. Spokojnie, nie wyganiaj się. Zapomnij o czynszu, dam sobie radę. Ty masz się leczyć resztą się nie martw. A teraz marsz do sprzątania, bo bałagan, aż w oczach ćmi. Przychodzę jutro o szóstej rano!

Jeszcze tego wieczoru Zofia musiała wstąpić do Biedronki, ale zamiast łososia wzięła: kaszę, kurczaka na rosół, mięso mielone. Coś trzeba jeść, jak się zostaje nianią.

Z Kubusiem dogadywała się świetnie dziecko jak anioł, tylko mamy mu żal. Zofia przeżywała, bo polubiła dziewczynę młoda, porządna, a tu taki los! Kiedy Kasia wróciła ze szpitala po dwóch dniach, przyszło czekać jeszcze na wynik biopsji. Telefon Kasi zadzwonił po tygodniu głos miał w sobie taką radość, aż Zofii zakręciła się łza w oku!

Pani Zofio, wstępne wyniki! Pierwszy stopień będzie operacja, jest szansa na pełne wyleczenie!
No widzisz! uśmiechnęła się Mazurkiewicz. A już gotowa byłaś się poddać. Twój były to tchórz lepiej, że odszedł teraz. Kiedy operacja?
Za miesiąc, terminy są długie. Pani Zofio, może ja wyjadę na wieś, a pani wynajmie mieszkanie komuś innemu… Nie czuję się dobrze, gdy mieszkam za darmo
Daj spokój, dziecko! Zostań tu, wygodniej, i czekaj na operację. W lodówce, jak masz pustki, to mów, dokupię.
Pani Zofio, ja nigdy nie spłacę tego, co pani dla mnie zrobiła

* * *

Minęło półtora roku.

W najlepszej restauracji w Warszawie odbywało się wesele stulecia. Zofia Mazurkiewicz w jasnym garniturze siedziała obok panny młodej wiele osób sądziło, że to matka. I była, trochę w duszy. Jej piękna Kasia, cała w bieli, z koroną w gęstych, kręconych włosach! Zdrowa i szczęśliwa. Brała ślub z lekarzem, który wyciągnął ją z tarapatów. Wtedy wydawał jej się zbyt młody, marzyła jej się doświadczona medycyna, ale życie zmusiło do wyboru lekarza-losowego.

Nie zaiskrzyło od razu Kasi ciężko było zaufać po zdradzie męża. Długo jedyną osobą, która miała do niej dojście, była właśnie Zofia.

Operacja, potem kolejne badania, rehabilitacja. Dopiero po pół roku Kasia wróciła do pracy i uparcie zaczęła płacić czynsz; Zofia już nawet nie chciała pieniędzy, bo dziewczyna stała się prawie jak rodzina. Teraz, po ślubie, Kasia z Kubusiem zamieszkali u młodego lekarza, a Zofia… musi szukać nowych lokatorów. Ale wszyscy wiedzą, że lekarz święcie ją kocha. A wesele? Rozmach jak na prezydenta miasta!

Zofia niezauważalnie przesunęła w swoją stronę talerz z łososiem. Lubi, wiadomo. I uśmiechnęła się do siebie: ileż to raz w zeszłym roku musiała sobie tej małej przyjemności odmówić przez wydatki na Kasię Ale czy o kawałek ryby chodzi? Zyskała prawie córkę. Syn mieszka daleko, a tu jest Kasia, jest Kubuś, których życie z Zofią już zawsze będzie wspólne.

Zofia wzruszeń ukrywać nie znosiła, ale trudno się powstrzymać, kiedy Kasia podnosi się od stołu, dzwoni kieliszkiem i mówi, łamiącym się głosem:
Chcę powiedzieć kilka słów o kimś, bez kogo tej uroczystości by nie było. Pani Zofio, jest pani dla mnie jak matka, której nigdy nie miałam. Dziękuję, że pani po prostu jest. Dziękuję Bogu, że postawił panią na mojej drodze.