Wyjść za mąż nie mogę się już doczekać Alicja bardzo pragnęła znaleźć szczęście w małżeństwie, choć raz już „poszło nie tak”. Miała syna Artura, lat 20. …Dawno temu przyłapała męża na zdradzie – wróciła z delegacji dzień wcześniej, a on półnagi ścielił łóżko w sypialni, podczas gdy najlepsza przyjaciółka parzyła kawę w jej szlafroku! Typowa klasyka! Rozwód był natychmiastowy, a przyjaciółka-zdrajczyni usunięta z kontaktów. Alicja nie chciała babrać się w szczegółach. Jest wina – musi być kara. Wyrzuciła męża za drzwi i zakazała synowi kontaktów z ojcem. Wtedy nie miała jeszcze trzydziestu lat. Od tego czasu minęło ponad dziesięć lat. Alicja zdążyła obronić najpierw doktorat, potem habilitację. Czterdziestoletnia została profesorem nauk filologicznych i objęła katedrę na uniwersytecie pedagogicznym, gdzie była szanowanym autorytetem. Przez dziesięć lat kobiecej samotności nie porzucała nadziei na znalezienie prawdziwego partnera. Miała wielu adoratorów – jeden już na pierwszej randce zaproponował małżeństwo i… pożyczył gotówkę („bo jesteśmy już prawie rodziną!”) i tyle go widziała. Inny zaś szukał matki dla swoich dzieci (był wdowcem) i zaprosił ją do siebie na rodzinny obiad – poprosił, by ugotowała coś pysznego dla całego domu. Alicja nie była na to gotowa, ale obiad ugotowała, dzieci nakarmiła (było ich troje, jedno mniejsze od drugiego). Potem wróciła do domu i się popłakała – żal jej było tych dzieci i ojca-samotnika. Ale ciągnąć taką gromadę sama by nie dała rady. „Może jestem egoistką,” tłumaczyła się przed sobą. Z każdym rokiem było coraz mniej opcji. I właśnie gdy straciła ostatnią nadzieję i chciała postawić kropkę na tych nieudanych miłosnych historiach – na horyzoncie pojawił się ON. …Student z Algierii. Wahid – lat 28 – kiedyś uczył się w jej grupie, była jego wykładowczynią. Po ukończeniu studiów został w mieście i założył własny biznes. Pewnego dnia Alicja zatankowała auto na stacji, której Wahid był właścicielem. Pogadali, powspominali dawny uniwersytet, zażartowali. Wahid wręczył jej swoją wizytówkę. Od tej pory Alicja raz w tygodniu odwiedzała stację – i Wahida. On zaczął ją zapraszać do restauracji, na koncert muzyki klasycznej… Alicja była onieśmielona, nie wierzyła w szczerość byłego ucznia i odmawiała. Ale Wahid nie dawał za wygraną. Pamiętała go – wyróżniał się pilnością, pracowitością. Świetnie mówił po polsku. Był przystojnym brunetem i większość studentek wzdychała na jego widok. Kiedyś podarował jej rzeźbioną szkatułkę, a w środku znalazła liścik: „Pani Profesor Alicjo! Kocham Panią!” Wtedy Alicja uznała to za dowcip – oddała szkatułkę i uciekła, a za przeprosiny kazała mu wrócić na zajęcia. Aż do końca studiowania Wahid tylko ukradkiem na nią spoglądał. Teraz sytuacja się powtórzyła. Alicja była rozdarta – przyjąć zaloty czy odrzucić? „Teraz nie jestem mu już nikim, jesteśmy po prostu kobietą i mężczyzną… Może warto spróbować?” W końcu poddała się losowi… …Rozpoczął się krótki roman. Pierwsze spotkanie z Wahidem było niezapomniane. Potrafił ją zaskoczyć – był delikatny, dowcipny, romantyczny. Takich adoratorów Alicja jeszcze nie spotkała. Różnica wieku zupełnie im nie przeszkadzała. Nawet zmieniła imiona – Wahida nazywała po swojemu: Władkiem, a on ją z kolei Ają. Alicja była szczęśliwa jak nigdy wcześniej. Czuła się wreszcie pożądana. Rozpaliła się wielka miłość… Ale Wahid nie prosił jej o rękę, planował wrócić do Algierii – tam już czekała wybrana przez rodzinę narzeczona, siedemnastoletnia Chadidża. Alicja i tak nie zdecydowałaby się opuścić Polski. Nie mogła porzucić syna, mamy. I nie liczyła na akceptację rodziny Wahida. Postanowiła całą swoją tęsknotę, całą miłość oddać Wahidowi – póki był obok. „Ile jeszcze zostało mi kobiecego szczęścia? Tyle co nic. Będę kochać tego chłopaka na maksa! Wypiję szczęście do dna!” – wyznała mamie. Mama była przeciwna „obcemu”. – Aluśka, po co ci ten cudzoziemiec? Naszych Władków ci brak? Nigdy nie dam matczynego błogosławieństwa! Twój były wciąż cię szuka, zabiega… – Mamo, Darek mnie zdradził! – – Och, przestępstwo… Sto razy już przepraszał! A poza tym, sama jesteś winna – ciągle praca, doktoraty… a jak chłop zostaje bez opieki, to wiadomo! Nie każdemu uda się oprzeć pokusom… – A czemu ty, mamo, nie wybaczyłaś ojcu? On też przepraszał. – No cóż, to nie to samo… – O, mamo, nie zamierzam za Wahida wychodzić! Jestem dla niego za stara… Poczekam aż pierwszy odejdzie. Sama bym nie potrafiła. – Ach, córeczko, i stara klacz do soli łakomie się ciągnie… – westchnęła mama. …Po trzech latach Wahid pożegnał się z Alicją. „Będę się z tobą kontaktować, ukochana,” powiedział na odchodne. Alicja była na to gotowa, ale i tak było jej gorzko oddawać Wahida młodziutkiej Chadidży. Na pożegnanie wręczył jej tę samą rzeźbioną szkatułkę – w środku było niezwykłe pierścionek z dwiema anielskimi figurkami i brylantowym sercem. – Zostawiam przy tobie moje serce, Ajo – Wahid gorąco ją pocałował. Odpłynął samolotem do Algierii. …Po roku przysłał jej zdjęcie ślubne z podpisem „Moja żona Chadidża”. Po kolejnym roku dalsze – „Moja druga żona Mariam”. Wahid opowiadał, że w Algierii wielożeństwo jest prawnie dopuszczalne. Kiedy Alicja patrzyła na te „raporty” z jego życia, nie czuła zazdrości. „Co tam wiedzą o słodkiej miłości te niedojrzałe dziewczęta?” Trochę ją cieszył smutny wzrok pana młodego – może tęskni, może wciąż kocha? Chociaż… stara miłość rdzewieje, gdy powieje nowa. …Bajka się skończyła. Strona odwrócona. Przez ten czas syn Alicji też się ożenił i sprowadził do domu żonę. Gdy urodziła się wnuczka, Alicja poprosiła, by nazywano ją Ają – chciała zachować we wspomnieniu historię swojej burzliwej miłości. Alicja wybaczyła (a może po prostu pożałowała) byłego męża. Wina była, ale przebaczenie przyszło. Darek działał przez teściową. Ta matka potrafiła przekonać Alicję do zgody: – On dawno już pojął swoją winę. A któż jest bez grzechu? Pokusy i namiętności nie każdemu łatwo odeprzeć… …Dziś Alicja i Darek żyją razem, starają się nie rozstawać. A Alicja właśnie skończyła kurs robienia na drutach. Teraz dzierga wnuczce Ajce skarpetki – z arabskim wzorem…

NIE DO WYTRZYMANIA BEZ ŚLUBU

Agnieszka bardzo chciała dobrze wyjść za mąż. Raz już nieudanie spróbowała. Miała dwudziestoletniego syna Artura.

Dawno temu mąż został przyłapany na niewyobrażalnej zdradzie. Agnieszka wróciła z delegacji dzień wcześniej. Zastała go półnagiego, gdy w pośpiechu ścielił łóżko w ich sypialni, a jej najlepsza przyjaciółka w kuchni parzyła kawę w jej szlafroku! Typowa sytuacja. Rozwód był natychmiastowy. Przyjaciółka-zdrajczyni została skreślona z życia i ze wszystkich kontaktów. Agnieszka nie chciała się babrać w brudnych szczegółach. Zawinili będą mieć karę. Wyrzuciła męża z rzeczami za drzwi, synowi zabroniła z nim rozmawiać. Miała wtedy jeszcze niecałe trzydzieści lat.

Od tamtej pory minęło ponad dziesięć lat. Zdążyła najpierw obronić doktorat, potem habilitację. W wieku czterdziestu lat była już doktorem nauk filologicznych, kierowała katedrą na uniwersytecie pedagogicznym w Krakowie. Ceniono ją jako specjalistkę oraz wykładowczynię. Przez całe dziesięć lat samotności nie przestawała mieć nadziei na znalezienie godnego partnera. Była przekonana, że jeszcze za wcześnie, by dziergać na drutach skarpety i haftować krzyżykiem.

Kandydatów do ręki i serca nie brakowało, ale żaden nie zdobył jej duszy. Jeden z zalotników zaraz po pierwszej randce zaprosił Agnieszkę do ślubu. Pożyczył od niej pieniądze (Bo już prawie jesteśmy rodziną) i zniknął. Drugi szukał matki dla swoich dzieci. Wdowiec. Natychmiast zaprosił ją do domu i poprosił o przygotowanie obiadu dla całej rodziny. Agnieszka nie była gotowa na tak gorące przyjęcie, ale ugotowała obiad, nakarmiła dzieci była ich trójka, jedno mniejsze od drugiego. Wróciła do siebie i rozpłakała się. Żal jej było dzieci i ich ojca taki samotny, sierota. Ale nie mogła dźwigać na plecach całej tej gromady. Może jestem egoistką tłumaczyła się przed sobą.

Z roku na rok opcji kandydatów było coraz mniej. Gdy w końcu Agnieszka chciała już zupełnie dać za wygraną i postawić kropkę nad tymi nieudanymi próbami, na jej horyzoncie pojawił się On.

Był nim student z Egiptu, Wahid. Miał 28 lat. Kiedyś uczył się na wydziale Agnieszki. Była jego wykładowczynią. Po studiach został w Krakowie, otworzył niewielki biznes. Któregoś razu Agnieszka zajechała na stację benzynową okazało się, że jest ona własnością Wahida.

Zaczęli rozmawiać, wspominali uniwersytet, śmiali się. Wahid wręczył jej swoją wizytówkę. Tak na wszelki wypadek… Od tej pory raz w tygodniu Agnieszka tankowała auto właśnie u niego, przy okazji odwiedzając znajomego. Wahid zaczął ją adorować, zapraszał do restauracji, na koncerty muzyki poważnej. Agnieszka początkowo czuła się skrępowana, nie dowierzała w szczerość zainteresowania byłego studenta i odrzucała zaproszenia.

Ale Wahid nie dawał za wygraną. Agnieszka pamiętała, jak bardzo różnił się od innych był niezwykle pilny i ambitny. Znakomicie mówił po polsku, a do tego urodziwy, na swój egzotyczny sposób. Jak przechodził przez wydział, dziewczyny odwracały się z westchnieniami. Była tylko jedna rzecz, której Agnieszka nigdy przedtem nikomu nie wspominała kiedy Wahid był jeszcze jej studentem, podarował jej rzeźbioną szkatułkę. W środku był liścik. Gdy przeczytała treść, spłonęła rumieńcem, zaraz potem pobladła. W złości porwała list na drobne kawałki. Pani Profesor, kocham Panią! napisał Wahid.

Uznała to wtedy za głupi żart. Wcisnęła szkatułkę chłopakowi do rąk i uciekła. Nazajutrz Wahid zapukał do jej gabinetu:
Pani Profesor, przepraszam. Nie chciałem Pani urazić. Naprawdę bardzo mi się podoba.
Agnieszka przyjęła przeprosiny:
W porządku, Wahid, idź już na zajęcia.

Do końca studiów Wahid trzymał się z daleka. Tylko czasem zerkał ukradkiem w jej stronę. Teraz los zadrwił z niej jeszcze raz. Agnieszka była w rozterce przyjąć zaloty czy odrzucić? Już nie jestem jego wykładowczynią. Teraz tylko kobieta i mężczyzna. Może warto spróbować? przemknęło jej przez myśl.

W końcu poddała się losowi.

Rozpoczął się krótki romans.
Pierwsza randka z Wahidem była niezapomniana. Potrafił ją zaskoczyć, był delikatny, dowcipny, pełen uroku. Takiego mężczyzny jeszcze nie spotkała. Różnica wieku wcale im nie przeszkadzała. Mogła być wesołą dziewczyną, a Wahid dojrzałym facetem.

Nadała mu polskie imię Wiktor. Nie protestował, sam dla niej miał swoje nazwał ją Alią. Agnieszka czuła się najszczęśliwszą na świecie, pierwszy raz od dawna poczuła się pożądana. Rozgorzała miłość, której nie dawało się już zgasić.

Ale Wahid nie poprosił Agnieszki o rękę. Szykował się do powrotu do Egiptu i nie chciał sprzeciwiać się rodzinie matka już znalazła dla niego odpowiednią narzeczoną. Miała dziewiętnaście lat, pochodziła z dobrego domu. Agnieszka nie wyobrażała sobie przeprowadzki do obcego kraju, a zostawić syna i mamę niemożliwe! Rodzina Wahida z pewnością nie zaakceptowałaby starszej Polki u boku syna. Co tu kryć nie byłaby na miejscu.

Lepiej swój chleb, niż cudze placki.

Dlatego Agnieszka zdecydowała, że odda całe swoje czułe serce Wahidowi nawet jeśli na krótko, nawet jeśli ma potem cierpieć. Ile jeszcze mam tego kobiecego szczęścia? Kropelki. Będę go kochać z całych sił. Do ostatka! zwierzała się matce.

Matka była wściekle przeciwna:
Aga! Po co ci ten cudzoziemiec? Naszych Wiktorków ci brak? Nigdy nie pobłogosławię waszego związku! Twój były ciągle krąży wokół ciebie. Przecież to widzisz! Przebacz mu i żyjcie razem! Macie syna!

Mamo, Tomek mnie zdradził! broniła się Agnieszka.
Jezus, on już sto razy żałował! A ty sama jesteś sobie winna. Zaszyłaś się w książkach, zostawiłaś męża samego! Co miał robić, każda by go wtedy chciała. A facet bez opieki, wiadomo
Mamo, a sama dlaczego tacie nie wybaczyłaś? Też przepraszał.
Dziecko, to co innego! Twój ojciec odszedł, zanim się urodziłaś. Na boku miał trójkę dzieci, potem wrócił. Miałam mu odebrać ojca? Nie! A twój Tomek od dziesięciu lat samotny, czeka, aż go zawołasz. Artur go bardzo kocha zakończyła matka wyliczankę.

Mamo, ja nie zamierzam wychodzić za Wahida. Za stara dla niego jestem. Poczekam, aż sam mnie zostawi. Sama nie będę potrafiła A potem zobaczymy powiedziała zamyślona Agnieszka.
Ach, córciu! I stara baba do soli ciągnie westchnęła matka.

Po trzech latach Wahid pożegnał się z Agnieszką. Będę się z tobą kontaktował, ukochana tylko szeptał.

Była gotowa na taki finał, ale i tak serce miała ściśnięte. Wahid oddał Agnieszce tę samą szkatułkę, od której wszystko się zaczęło. Tym razem w środku leżał niecodzienny pierścionek dwa aniołki trzymające diamentowe serce.

Moje serce zostawiam z tobą, Alio Wahid gorąco ją pocałował.

Odszedł, wrócił do Egiptu.

Rok później nadesłał zdjęcie ze ślubu Moja żona, Fatima. Następnego roku kolejne: Moja druga żona, Miriam. Wahid wyjaśnił Agnieszce, że w jego kraju poligamia jest dopuszczalna.

Patrząc na te sprawozdania z życia osobistego Wahida, Agnieszka nie czuła ani odrobiny zazdrości. Cóż mogą wiedzieć o gorącej miłości te młode dziewczyny? Pocieszało ją nieco to, że Wahid na zdjęciach był zatroskany może wciąż tęskni, może kocha? Choć stara miłość rdzewieje, gdy powieje nową.

Baśń dobiegła końca. Strona przewrócona. W tym czasie syn Agnieszki ożenił się, sprowadził synową do domu. Gdy na świat przyszła córka, Agnieszka poprosiła, by dali jej na imię Alia chciała na zawsze zachować w pamięci tę palącą miłość.

Przebaczyła może po prostu pożałowała byłego męża. Wina była, jest i przebaczenie. Tomek zabiegał o nią przez teściową. W końcu matka tak zasypała Agnieszkę argumentami, że dziewczyna dała się przekonać.

On już dawno zrozumiał swoją winę. A kto z nas bez grzechu? Grzech nie chodzi po lesie, ale po ludziach. Czasem trudno się przed nim ustrzec.

Agnieszka i Tomek znów są razem, starają się nie rozstawać. Agnieszka zapisała się nawet na kursy robótek. Teraz robi wnuczce Alii skarpetki z orientalnymi wzorami za zło i za miłość.