Wyjść Za Mąż – Już Nie Mogę Się Doczekać! Alicja bardzo chciała dobrze ułożyć sobie życie po ślubie. Jeden nieudany związek już ma za sobą – były mąż odszedł przez zdradę, do tego został jej dwudziestoletni syn Tomek. Minęło ponad dziesięć lat. Alicja zdążyła zrobić doktorat z filologii i została szanowaną wykładowczynią na uniwersytecie pedagogicznym w Lublinie. Przez lata samotności nie straciła nadziei na prawdziwą miłość. Miała wielu adoratorów – jeden chciał się oświadczyć po pierwszej randce, pożyczył pieniądze i zniknął; drugi, wdowiec z trójką dzieci, od razu poprosił, by zrobiła obiad dla całej rodziny. Z każdym rokiem kandydatów było coraz mniej. Wtedy na jej drodze pojawił się On – student z Algierii, Wahid, dziś właściciel stacji benzynowej w Lublinie. Spotkali się przypadkiem, odżyły wspomnienia z czasów, gdy Alicja była jego wykładowczynią. Zaczął ją adorować, zapraszać do restauracji i filharmonii. Początkowo Alicja była pełna rezerwy. Wahid kiedyś wyznał jej miłość – jeszcze na studiach, a ona uznała to za żart. Teraz jednak zaiskrzyło między nimi na nowo. Mimo różnicy wieku, przeżyli piękny, choć krótki romans – ona nazywała go Władkiem, on ją Alią. Alicja była szczęśliwa jak nigdy dotąd. Niestety, Wahid musiał wrócić do Algierii, gdzie czekała już na niego wybrana przez rodzinę młoda narzeczona – Hadidża. Alicja nie zdecydowała się wyjechać za granicę – miała w kraju syna i matkę. Wahid podarował jej na pożegnanie rzeźbione pudełko, w którym było pierścionek z dwoma aniołkami trzymającymi diamentowe serce. Po powrocie do Algierii Wahid przysyłał zdjęcia ze swojego ślubu z Hadidżą, potem z drugą żoną Marysią – w jego kraju dozwolone jest wielożeństwo. Alicja nie czuła już ani żalu, ani zazdrości. Bajka się skończyła, ale po latach przebaczyła swojemu byłemu mężowi Dariuszowi i wrócili do siebie – dziś razem mieszkają, a wnuczka nosi imię Ala na pamiątkę wielkiej miłości babci. Alicja kończy kursy dziewiarstwa i dzierga wnuczce skarpetki z arabskimi wzorami…

ULA MA JUŻ DOŚĆ SAMOTNOŚCI

Uli bardzo zależało na drugim, tym razem lepszym, zamążpójściu. Bo to pierwsze to już odfajkowała z hukiem i fiaskiem. Z tamtej przygody pozostał jej dwudziestoletni syn, Artur.

…Dawno temu, jej mąż zaliczył wpadkę życia. Ula wróciła z delegacji dzień wcześniej niż powinna. Wparowała do sypialni i zastała męża w samej bieliźnie, krzątającego się nerwowo przy pościeli. A jej najlepsza koleżanka stała w kuchni, robiąc kawę w jej własnej, ulubionej podomce! No klasyka, jak z telenoweli o 17:30. Rozwód był szybki jak zastrzyk w przychodni, a zdradziecka przyjaciółka wyleciała z jej życia na zawsze. Ula nie wdawała się w śledztwa czy wyjaśnienia zdrada to zdrada, pozamiatane. Męża pogoniła z walizkami, a synowi zakazała z nim kontaktu. Miała wtedy jeszcze niecałe trzydzieści lat.

Od tego czasu minęło ponad dekadę. Ula w tym czasie najpierw zrobiła doktorat, potem habilitację z filologii polskiej. W wieku czterdziestu lat była już doktorem habilitowanym i kierowniczką katedry na Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie. Była cenioną specjalistką, której studenci bali się i podziwiali naraz. Przez całą tę dekadę samotności nie traciła nadziei, że znajdzie wreszcie sensownego faceta na życie. Uznała, że na druty i haftowanie jeszcze przyjdzie czas.

Kandydatów do jej serca nie brakowało, wszak profesor to nie byle kto! Ale żaden nie zagrzał miejsca w jej życiu. Jeden z zalotników zabłysnął zaraz po pierwszej randce, prosząc Ulę o rękę, pożyczył od niej tysiąc złotych („No przecież jesteśmy już prawie rodziną…”) i zniknął niczym po maturze. Drugi szukał matki dla swojego potomstwa wdowiec. Już na pierwszym spotkaniu zaprosił Ulę do siebie, z prośbą, by ugotowała obiad dla całej familii. Trzy dzieciaki, każde głodniejsze od drugiego. Ula dała radę, nakarmiła ich wszystkich, po czym wróciła do domu i się popłakała. Było jej żal dzieciaków, biednego ich ojca, ale… „Ja to chyba jednak jestem egoistką,” usprawiedliwiała się przed sobą. Targać na plecach całą taką gromadę? Ula nie dałaby rady.

Z każdym rokiem opcji było coraz mniej, więc kiedy już zupełnie straciła nadzieję, na horyzoncie pojawił się On.

…Student z Algierii, Wahid. Dwanaście lat młodszy, kiedyś był jej studentem z uczelni w Krakowie. Ona wówczas belferka, on prymus, za którym oglądały się wszystkie studentki filologii. Po studiach Wahid został w Polsce, otworzył mały biznes. Pewnego dnia Ula zajechała autem na stację benzynową gdzieś pod miastem i okazało się, że to stacja właśnie Wahida.

Zaczęli rozmawiać o dawnych czasach, pośmiali się, powymieniali komplementy. Wahid wręczył Uli wizytówkę. I tak, raz na tydzień, Ula pojawiała się tam przypadkiem-przypadkiem, a auto zawsze wymagało tankowania. Wahid zaczął ją zapraszać to do restauracji, to na koncert, to na spacer po Plantach. Ula nie dowierzała były student? I to taki młody? Trochę się krygowała, nie przyjmowała zaproszeń. Ale chłopak nie odpuszczał. Ula pamiętała, że zawsze był pilny, grzeczny i na dodatek świetnie mówił po polsku. Z wyglądu? No, egzotyczny amant, wiele koleżanek nie mogło oderwać wzroku gdy przechodził przez korytarz. Ula przypomniała też sobie, że na zakończenie studiów Wahid podarował jej rzeźbioną szkatułkę. W środku była karteczka. Ula przeczytała, zrobiła się czerwona jak burak, później blada. Z wściekłości podarła bilecik „Pani Profesor Ulo, kocham Panią!” i wcisnęła szkatułkę z powrotem w ręce Wahida.

Następnego dnia Wahid zapukał nieśmiało do jej gabinetu:
Pani profesor, proszę mi wybaczyć. Nie chciałem urazić. Bardzo mi Pani się podoba.
Ula machnęła ręką:
Dobrze, Wahidzie. Proszę wracać na zajęcia.

Do końca studiów Wahid już tylko zerkał nieśmiało w jej stronę. I oto teraz historia się powtórzyła. Ula rozważała przyjąć te zaloty czy nie? „Przecież już nie jestem panią profesor, tylko kobietą, a on mężczyzną a nuż…?”

W końcu dała szansę losowi.

…Zaczęła się niezapomniana przygoda. Pierwsze spotkanie z Wahidem poezja! Był czarujący, zabawny, romantyczny, delikatny. Różnica wieku nie grała żadnej roli Ula znowu mogła być wesołą dziewczyną, Wahid dorosłym mężczyzną. Ula zaczęła nazywać Wahida „Władkiem”. On też ją przechrzcił, mówił do niej „Ulka”. Ula bujała w obłokach ze szczęścia. Po raz pierwszy czuła się naprawdę kobietą kochaną i uwielbianą. Jak tu gasić płonącą miłość…?

Wahid nie poprosił o rękę. Szykował się do powrotu do rodzinnego kraju. Przeciwwagą była jego rodzina, która już znalazła mu kandydatkę na żonę siedemnastoletnią Chadidżę, dziewczynę z dobrej algierskiej rodziny. Ale i tak Ula nie zdecydowałaby się zostawić Polski syna, mamy, pracy i pójść w nieznane. Sama była już, powiedzmy, mocno nieletnia na rolę młodej narzeczonej w algierskim stylu. Jej rodzina tam raczej by jej nie pokochała.

Lepszy swojski suchar niż cudze pierogi.

Ula postanowiła: całą niewykorzystaną czułość odda Wahidowi, co będzie potem nie wiadomo! „Ile jeszcze tego babskiego szczęścia przed sobą mam? Pewnie na lekarstwo. To będę kochać, aż mu w pięty pójdzie! Do ostatniej kropli!” zwierzała się mamie.

Mama była przeciwna zagranicznym romansom:
Uleńko, po co ci ten cudzoziemiec? Naszych „Władków” ci zabrakło? Nie błogosławię wam! Twój były ciągle łazi wokół, nie widzisz tego? Wybacz mu i żyjcie razem. Syn cię przecież kocha! lamentowała mama.
Mamo, przecież Darek mnie zdradził, pamiętasz? odcinała się Ula.
Jezus Maria, sto razy już przepraszał! Ty sama byłaś winna. Z tymi swoimi habilitacjami faceta zostawiłaś samopas no to się znalazła, która pohandlowała sercem. Tak to jest, jak się faceta z oka spuści nie uspokajała się mama.
No, mamo, a czemu ty tacie nie wybaczyłaś? On też przepraszał kontrowała Ula.
Oho, porównanie jak z kabaretu! Twój ojciec poszedł, zanim się urodziłaś. Na boku troje dzieci zostawił, potem wrócił poużywać. Miałam go zabrać do domu, z całą trójką? A twój Darek dziesięć lat chodzi po krakowskim rynku i czeka na gest. A Artur go kocha zakończyła surowo mama.
Oj, mamo… Nie wyjdę za Wahida. Stara jestem na takie szaleństwa. Poczekam, aż on mnie zostawi. Sama nie umiem. Zobaczymy, co przyniesie życie… zamyśliła się Ula.
Ech, córko… I stara kobyła do owsa ciągnie westchnęła mama.

Po trzech latach Wahid pożegnał się z Ulą. Będę pisał, Uleńka obiecał tylko.
Ula była przygotowana na taki koniec, ale i tak serce jej się ścisnęło, oddając ukochanego młodziutkiej Chadidży. Na pożegnanie Wahid podarował jej szkatułkę tę samą, od której wszystko się zaczęło. W środku było niecodzienne pierścionek dwa aniołki trzymające brylantowe serduszko.
Zostawiam tu moje serce, Uleńko powiedział, całując ją.

Odleciał do Algierii.

…Po roku przysłał zdjęcie ze ślubu, z podpisem „Moja żona Chadidża.” Rok później kolejne, „Moja druga żona Maria.” Wahid donosił Uli, że w Algierii wielożeństwo jest dozwolone.

Kiedy Ula patrzyła na te „raporty” z życia osobistego Wahida, nie czuła nawet krzty zazdrości. No bo co te młode mogą wiedzieć o piekącej miłości? Smutny wzrok pana młodego był jedyną pociechą może jednak tęskni, może jeszcze kocha? Chociaż… Stara miłość rdzewieje, gdy nowa zawiśnie w powietrzu.

…Bajka się skończyła. Strona przewrócona. W międzyczasie syn Uli też się ożenił i przyprowadził do domu synową. Kiedy urodziła się wnuczka, Ula poprosiła, by nazwać ją Ulką żeby historia zakręconej miłości nie zatarła się w rodzinnej pamięci.

Przebaczyła (a może po prostu pożałowała) byłemu mężowi. Było, minęło. Darek, przez mamę, wybłagał pojednanie. Mama postawiła sprawę jasno:
Darek już odpokutował, no i kto z nas bez winy? Grzech nie chodzi po lasach, ale po ludziach. Nie każdy potrafi się oprzeć pokusom i szaleństwom.

…Ula i Darek mieszkają razem, starają się nie rozstawać. A Ula pozapisywała się na warsztaty z dziergania i teraz dzierga małej Ulce skarpetki w arabskie wzorki…