Wyjść za mąż? Już nie mogę się doczekać! Historia Aliny – samotnej matki, doktor filologii, która po zdradzie męża i latach nieudanych randek spotyka młodszego studenta z Algierii. Między sukcesami naukowymi, złamanym sercem i matczyną troską podejmuje decyzję o romansie życia, lecz los pisze własny scenariusz. Czy wybierze młodzieńczą namiętność, czy powróci do zdradzonego męża? Opowieść o miłości, rozczarowaniach i sile kobiecego serca na tle polskiej rzeczywistości.

MAŁŻEŃSKA GORĄCZKA ALINY

Alina marzyła o szczęśliwym zamążpójściu. Niefortunną próbę miała już za sobą wiadomo, nie zawsze pierwsze koty za płoty się sprawdzają. Miała syna, Wojtka, dwudziestoletniego gagatka.

Dawno temu jej mąż przyłapany został na niebywałym przekroczeniu zasad małżeńskich. Alina raptem dzień wcześniej wróciła z delegacji do rodzinnego Lublina. Wpadła z drzwiami do mieszkania, a tu proszę, jej małżonek półnagi usiłował bohatersko posłać łóżko w sypialni. W tym czasie najlepsza przyjaciółka robiła sobie rozchodniaka w kuchni parzyła kawę w jej własnej satynowej podomce!

Prawdziwa klasyka polskiego melodramatu! Rozwód był natychmiastowy. Przyjaciółka została wykreślona ze wszystkich znanych Messengrów i Facebooków. Alina nie zamierzała babrać się w pikantnych szczegółach była zdrada, musiała być kara. Spakowała męża i wystawiła za drzwi. Synowi kategorycznie zabroniła jakichkolwiek kontaktów z ojcem. Miała wówczas niespełna trzydzieści lat.

Od tamtej pory minęło ponad dziesięć lat. W tym czasie Alina zdążyła obronić najpierw doktorat, potem habilitację, a w czterdziestce została doktorem habilitowanym filologii polskiej. Kierowała katedrą na lubelskim uniwersytecie, darzono ją szacunkiem i uznaniem. Przez całe dziesięć lat samotności nie porzucała nadziei na znalezienie porządnego faceta na resztę życia. Do drutów i haftowania jeszcze jej się nie spieszyło.

Chętnych na jej rękę nie brakowało, ale najwyraźniej żaden nie zamierzał zacumować w porcie jej duszy. Jeden adorator po pierwszym spotkaniu zaproponował ślub, pożyczył od niej pięćset złotych (Przecież już prawie rodzina!) i tyle go widzieli. Drugi kandydat, wdowiec, poszukiwał raczej matki dla swoich trzech dzieci. Bez większego wstępu zaprosił Alinę do siebie i poprosił o ugotowanie rodzinnego obiadu. Normy polskiej gościnności przekroczył zdecydowanie. Alina ugotowała, dzieciaczki nakarmiła prawdziwa para rodzicielska z niej była, niemniej z własnej kuchni potem się już nie wydobyła przez kilka dni, płacząc. Niby żal jej był tych dzieci, żal wdowca, ale przecież harować przy takiej zgrai ona po prostu nie była w stanie. Chyba jestem egoistką tłumaczyła się siebie przed sobą.

Kandydatów ubywało z każdym rokiem. Gdy już prawie pogodziła się z rolą wiecznej singielki, pojawił się on niespodziewane zjawisko zza horyzontu.

Student z Maroka Youssef. Miał dwadzieścia osiem lat, kiedyś studiował w grupie Aliny, była jego promotorką. Po studiach został w mieście, otworzył własną myjnię samochodową.

Pewnego razu Alina zajechała na stację benzynową, żeby dotankować swojego starego passata. Okazało się, że właścicielem jest Youssef. Pogadali trochę, powspominali uczelnię, pośmiali się serdecznie. Youssef wręczył jej swoją wizytówkę, bo nigdy nie wiadomo, kiedy się przyda. Od tego momentu Alina co tydzień odwiedzała jego stację, pod pretekstem tankowania. Youssef zaczął ją zapraszać do restauracji, filharmonii, na pizzę z rukolą. Alina czuła się nieco zażenowana, nie wierzyła w aż tak wielką szczerość ze strony dawnego studenta, więc grzecznie odrzucała te propozycje.

Chłopak jednak nie odpuszczał. Pamiętała go jeszcze z czasów akademickich. Wyróżniał się na tle innych ambicją, sumiennością, kulturą słowa. Mówił świetną polszczyzną. Był przystojny, egzotyczny, miał wiecznie roziskrzone oczy, za którymi wzdychały wszystkie studentki. Alina właśnie sobie przypomniała, jak kiedyś podarował jej misternie rzeźbioną szkatułkę, a w środku był liścik: Pani Profesor! Kocham Panią! po przeczytaniu tego Alina upuściła ciśnienie i pąsowiejąca porwała list na drobne kawałeczki, oddała szkatułkę chłopakowi i uciekła.

Następnego dnia Youssef zapukał do jej gabinetu.
Pani Profesor, przepraszam, nie chciałem sprawić przykrości. Bardzo mi się Pani podoba.
Dobrze, idź, Youssef, zaraz zaczynam zajęcia odpowiedziała Alina, zachowując kamienną twarz.
Później już nigdy nie okazał jej uczucia do końca studiów. Tylko zerkał nieśmiało podczas wykładów.

A teraz historia jakby zatoczyła koło. Alina nie wiedziała: przyjąć te zaloty czy w absurdalny sposób je zignorować? Przecież już go nie uczę, teraz to tylko mężczyzna i kobieta. A nuż, zobaczymy co będzie myślała.

Poddała się zatem losowi.

Zaczęli przelotny romans. Pierwsza randka niezapomniana. Youssef okazał się ciepły, pełen poczucia humoru, szarmancki i z dystansem do siebie. Takich zalotników Alina jeszcze nie miała. Różnica wieku nie przeszkadzała Alina zamieniała się w trzpiotkę, a Youssef pokazywał, że jest dojrzałym facetem. Na swój sposób ochrzciła Youssefa Józkiem, on z kolei nazywał ją Alusią. Byli szczęśliwi, zakochani taka miłość, co się roznieca jak ogień na grillu i ciężko ją potem ugasić!

Youssef nie proponował jej ślubu. W planach miał powrót do Maroka i nie chciał się przeciwstawiać rodzinie. Mama już znalazła mu odpowiednią żonę Aishę, siedemnastoletnią pannę z porządnego domu. Alina też nie była gotowa na emigrację. Jakże opuścić Wojtka? Mamę? To niemożliwe. Nie oszukujmy się u rodziców Youssefa byłaby jak barszcz bez uszek niby jest, ale nie pasuje. Lepiej swój bigos, niż cudze sushi.

Alina postanowiła więc całą swoją niewykorzystaną czułość i miłość oddać Józkowi. A potem co będzie, to będzie! Ile mnie jeszcze zostało tego babskiego szczęścia? Kawałek. Pokocham tego faceta, że mu się odechce oddychać! Na zapas! zwierzała się mama.

Mama była stanowczo przeciwko cudzoziemcowi.
Alusia, po co ci ten odmieniec? Naszych Józków ci brakuje? Nigdy nie dam ci swojego matczynego błogosławieństwa! Twój były chodzi wokół ciebie jak pies do kości. Przebaczyłabyś mu i po sprawie. Wojtek go kocha! lamentowała mama.
Mamo, przecież Darek mnie zdradził! Zapomniałaś?
O Jezu, ile razy on już za to przepraszał! A ty też winna te twoje prace, habilitacje, książki! Facet bez opieki zaraz wpadnie w jakieś tarapaty A twój Darek taki zakochany, wszystko oddałby za szansę.
Ale jak to? Ty nigdy nie wybaczyłaś tacie, choć też wracał do ciebie na kolanach.
Dziecko, nie porównuj! Twój ojciec odszedł, zanim się urodziłaś, potem pojawiły się trzy ogonki nie zamierzałam go zabierać dzieciom. Ale Darek chodzi już dziesięć lat samotny! Wojtek go uwielbia!

Mamo, nie zamierzam brać ślubu z Józkiem. Jestem na niego za stara. Poczekam, aż sam mnie zostawi. Sama nie potrafię tego zrobić.

Ech, córciu Nawet stara kobyła na sól się oblizuje westchnęła mama.

Po trzech latach Youssef pożegnał się z Aliną.
Będę pisał, moja droga tylko to powiedział.

Alina wiedziała, że to nieuniknione, ale żal ściskał jej serce przy oddawaniu Józka młodziutkiej Aishy. Na pożegnanie podarował jej tę samą rzeźbioną szkatułkę, od której wszystko się zaczęło. Tym razem w środku było pierścionek z dwoma aniołkami trzymającymi serce z brylantu.

Zostawiam tu moje serce, Alusiu pocałował ją czule Józek.

Wyjechał do Maroka.

Po roku przysłał zdjęcie ze ślubu, z dopiskiem Moja żona Aisha. Rok później kolejną fotkę: Moja druga żona, Fadwa. Youssef tłumaczył, że w Maroku mogą mieć kilka żon, bo tak tamtejsze prawo pozwala.

Alina patrzyła na te raporty z życia rodzinnego i nawet trochę się śmiała pod nosem. Cóż wy możecie wiedzieć, młode kurki, o tej palącej miłości? Tyle, co nic. A już ten jego smutny wzrok znaczy, czasem tęskni a może i pamięta? Przecież starej miłości zimny listopad nie straszny, ale nowa też czasem grzeje.

Skończyła się bajka, przewróciła kartka. W międzyczasie Wojtek ożenił się, sprowadził do domu synową. Kiedy urodziła się im córka, Alina uparła się, by nadali jej imię Ala chciała zachować wspomnienie tej płomiennej historii.
A staremu mężowi wybaczyła lub przynajmniej już się nie złościła. Darek próbował do niej wrócić przez teściową i ta wreszcie piekielną logiką przekonała Alinę do zgody:
Darek dawno pojął, że zawinił. Kto nie ma grzechów? Do ludzi, nie po lesie, grzech chodzi. Każdego czasem kusi życie.

I tak Alina i Darek znów żyją razem starają się trzymać blisko, żeby nie było powtórek z rozrywki. A w międzyczasie Alina ukończyła kurs robienia skarpetek i teraz dzierga malej Ali ciepłe, wielokolorowe skarpetki z marokańskim zygzakiem!