Wyjeżdżasz, pamiętaj o mnie…

**Pamiętnikowe zapiski**

Zatrzymałem samochód niedaleko wysokiego metalowego płotu. Kiedyś był drewniany, biały, taki jak w małych miasteczkach. Zastanawiałem się, czy nie pomyliłem domu. Nie, to ten – drugi przed zakrętem. Pamiętam go dobrze, bo często wracał do mnie w myślach. Przez szybę nawet dachu nie było widać.

Zerknąłem w lusterka – czy ktoś nie idzie. Samochód z kierowcą na pustej ulicy przyciągnąłby niepotrzebne spojrzenia. *„Po co tu jestem? Czego właściwie chcę?”* – pytałem się w kółko. Im dłużej siedziałem, wpatrzony w płot, tym mniej miałem ochoty wysiadać.

Nagle z bramy wyszła dziewczyna z labradorem. Przez chwilę myślałem, że to Alicja. Te same kasztanowe, kręcone włosy, ta sama sylwetka. Twarzy nie zdążyłem dostrzec. *„To niemożliwe. Minęło piętnaście lat. Ona powinna mieć już czterdziestkę, a tej dziewczynie najwyżej dwadzieścia. Albo to córka? Ale wtedy nie miała dziecka. Dogonić, zapytać? A co jej powiem? Będę wyglądał jak dziwak – czterdziestoletni facet goniący młodą dziewczynę…”*

Oparłem się o fotel, włączyłem radio i czekałem. Po dwudziestu minutach zza zakrętu znów pojawiła się ta sama para. Gdy podeszli bliżej, zrozumiałem, że wcale nie przypomina Alicji. Kiedy zostaliśmy stu metrach, wysiadłem.

Labrador szarpnął smyczą, rwąc się w moją stronę.

– Spokój, Burek – powiedziała dziewczyna, przytrzymując psa.

– Przepraszam. Mieszkała tu kiedyś Alicja? A może pomyliłem dom? – Nagle uświadomiłem sobie, że nawet nie znam jej nazwiska.

– Alicja to moja mama. A pan kto? – Dziewczyna przyjrzała mi się uważnie.

– Niedawno wróciłem do miasta. Nie wiedziałem, że ma córkę. – Spojrzałem na psa i zrezygnowałem z podejścia bliżej.

– Dawno pan tu nie był? – Zmrużyła oczy.

– Piętnaście lat.

– W takim razie na pewno nie jest pan moim ojcem. – Roześmiała się cicho. – Zresztą, nie jestem jej rodzoną córką. Rodzice wrócą niedługo. Chce pan na nich zaczekać? – Podeszła do wąskich drzwi obok bramy.

Wzruszyłem ramionami.

– A nie boi się pani? Obcy mężczyzna… – zacząłem.

Dziewczyna spoważniała.

– Nie. Skąd założenie, że w domu nikogo nie ma? Burek by mnie obronił. Poza tym mamy kamery. No to wchodzi pan? – Otworzyła drzwi.

Włączyłem alarm w samochodzie i ruszyłem za nią. Czekała, trzymając drzwi.

Ogród przed dwupiętrowym domem wyglądał na zadbany, ale nie przesadnie. Krzewy nie były przycięte idealnie, trawa wymagała skoszenia. Ścieżka do domu, wyłożona szarą kostką, była dość szeroka.

Dom zmienił się przez te lata, ale to na pewno był ten sam. Piętnaście lat temu wydawał mi się ogromny. Wtedy mieszkałem w małym pokoju w akademiku, a wcześniej – z rodzicami i młodszą siostrą w ciasnym mieszkaniu. Dlatego ten dom zrobił na mnie wrażenie. Teraz sam miałem podobny, nawet większy.

Wnętrze dawniej było skromniejsze. Teraz stały tu drogie meble, na ścianie wisiał wielki telewizor. Miękki dywan tłumił kroki.

– Jeśli chce pan coś wypić, tam jest bark – wskazała dziewczyna, kierując się do schodów.

– Jestem po kierownicy – przypomniałem. – A jak pani na imię?

– Milena. Zostawiam pana na krótko, przebiorę się. – Zniknęła na górze.

Zostałem sam. Żadnych zdjęć na półkach. Usiadłem przed kominkiem, którego wcześniej tu nie było, w wygodnym fotelu i zamyśliłem się…

***

– No chodź, stary, idź ze mną. Kasia zaprosiła koleżankę. Co ja tam sam będę robił? – namawiał Marek.

– Jutro egzamin. Muszę się uczyć – burknąłem, nie odrywając wzroku od książki.

– Parę godzin nic nie zmieni. I tak wszystkiego się nie nauczysz. Na egzamin lepiej iść z jasną głową. No, Wojtek, proszę. U Kasi nie może być brzydkiej koleżanki – naciskał.

– Dobrze. Ale tylko na chwilę. – Zamknąłem książkę.

– No to inna rozmowa. Jesteś prawdziwym kumplem. Zobaczysz, nie pożałujesz. Tylko na Kasię nie patrz – ostrzegł.

Dotarliśmy do domku Kasi z lekkim poślizgiem. W domu grała muzyka, na stoliku stała butelka wina, kieliszki, talerz z przekąskami i miseczka owoców.

– No na co wy tak długo? – Kasia spojrzała na nas z wyrzutem. Była olśniewająca – ciemnowłosa, o wyrazistych rysach.

– Wojtka musiałem namawiać. Jutro egzamin – tłumaczył Marek, obejmując ją w pasie.

– To nie marnujmy czasu – Kasia rozchmurzyła się i pociągnęła Marka do stołu. – Nalej sobie. Alicja, gdzie jesteś? – zawołała w stronę schodów.

Chwilę później zeszła urocza dziewczyna w kwiecistej sukience. Nie była tak oszałamiająca jak Kasia, ale coś w niej przyciągało.

– To moja przyjaciółka, Alicja – przedstawiła Kasia, podkręcając muzykę.

Wypiliśmy po kieliszku, Marek z Kasią poszli tańczyć.

– Może i my? – zaproponowałem, wkładając do ust winogrono.

– Chodźmy. Tylko mów mi po imieniu – odpowiedziała bez ceregieli.

Alicja tańczyła świetnie. Trzymając ją w talii, przyglądałem się jej. Zero makijażu. Czasem unosiła na mnie ciemnoniebieskie oczy, otoczone długimi rzęsami. W zależności od światła wydawały się niemal czarne lub błękitne jak chabry. Na jej pełne usta starałem się nie patrzeć.

Muzyka się zmieniła, ale dalej tańczyliśmy powoli.

– Gdzie poszli Kasia z Markiem? – Alicja zatrzymała się i rozejrzała.

Zniknęli. Zostaliśmy sami, nagle sparaliżowani nieśmiałością.

– Powinnam już iść. A ty jutro masz egzamin – zauważyła.

– Odprowadzę cię – zaoferowałem.

Nawet nie zdążyliśmy porządnie porozmawiać, gdy dotarliśmy do jej domu.

– Zaczekaj – zatrzymałem ją, gdy już przekraczała furtkę. – Zobaczymy się jutro?

– Zobaczymy – wyrwała rękę i pobiegła do domu.

– A… –Kiedy odjechałem w ciemność, zrozumiałem, że te wspomnienia zawsze będą tam, za tym płotem, w miejscu, do którego już nigdy nie wrócę.