Wyjeżdżasz, pamiętaj o mnie…

*Odjeżdżasz, kochanie, wspominaj mnie…*

Wiktor zatrzymał samochód nieopodal wysokiego metalowego płotu. Kiedyś był tu drewniany parkan. Zastanawiał się, czy się nie pomylił. Nie, to drugi dom przed zakrętem. Pamiętał dokładnie, bo często o nim myślał. Z okna auta nie było widać nawet dachu.

Co chwilę zerkał w lusterka — czy ktoś nie idzie. Samochód z kierowcą na pustej ulicy przyciągnąłby zbyt wiele uwagi. *„Co ja tu robię? Po co?”* — zadawał sobie w kółko to samo pytanie. Im dłużej siedział, wpatrując się w płot, tym mniej miał ochoty wejść.

Nagle z bramy wyszła dziewczyna z labradorem. Przez chwilę Wiktorowi wydało się, że to Ala. Te same kasztanowe, kręcone włosy, ta sama sylwetka. Twarzy nie zdążył dobrze zobaczyć. *„To niemożliwe. Minęło piętnaście lat. Powinna mieć już pod czterdziestkę, a ta dziewczyna najwyżej dwadzieścia. Współczesna kosmetologia czyni cuda. A może to jej córka? Ale wtedy nie miała dziecka. Dogonić, zapytać? I co jej powiem? Będę wyglądać co najmniej dziwnie — czterdziestoletni facet goniący młodziutką dziewczynę…”*

Oparł się o fotel, włączył radio i czekał. Po dwudziestu minutach za zakrętem znów pojawiła się dziewczyna z psem. Gdy podeszła bliżej, Wiktor zrozumiał, że wcale nie przypomina Ali. Gdy dzieliło ich już tylko sto metrów, wysiadł z samochodu.

Labrador szarpnął smyczą, rwąc się w jego stronę.

— Spokojnie, Burek — powiedziała dziewczyna, powstrzymując psa.

— Przepraszam. Mieszkała tu kiedyś Ala. Chyba że pomyliłem dom… — Wiktor dopiero teraz uświadomił sobie, że nawet nie zna jej nazwiska.

— Ala to moja mama. A pan kim jest? — spytała dziewczyna, uważnie mu się przyglądając.

— Niedawno wróciłem do miasta. Nie wiedziałem, że ma córkę. — Wiktor spojrzał na psa i dla bezpieczeństwa pozostał w miejscu.

— A dawno pan nie był w mieście? — Zmrużyła oczy.

— Piętnaście lat.

— W takim razie na pewno nie jest pan moim ojcem. — Dziewczyna roześmiała się dźwięcznie. — Zresztą, nie jestem jej rodzona. Rodzice wrócą niedługo. Chce pan na nich poczekać? — Podeszła do wąskich drzwi obok bramy.

Wiktor wzruszył ramionami.

— A pani się nie boi? Obcy mężczyzna… — zaczął.

Dziewczyna spoważniała.

— Nie, nie boję się. Skąd pan wziął, że w domu nikogo nie ma? Burek mnie obroni. No i mamy kamery. Idziemy? — Otworzyła drzwi.

Wiktor włączył alarm w samochodzie i ruszył za nią. Czekała, przytrzymując drzwi.

Ogród przed dwupiętrowym domem był zadbany, ale nie wystrzyżony jak spod igry. Krzewy nieidealnie przycięte, trawa lekko przerosła. Ścieżka do domu wyłożona była szarą kostką.

Dom przez lata bardzo się zmienił, ale to na pewno był ten sam. Piętnaście lat temu wydał się Wiktorowi ogromny. Mieszkał wtedy w małym pokoju w akademiku, a wcześniej — z rodzicami i młodszą siostrą w ciasnej dwupokojówce. Dlatego przestronny dom zrobił na nim takie wrażenie. Teraz sam mieszkał w podobnym, a nawet większym.

Wnętrze dawniej było skromniejsze. Teraz stały tu drogie, gustowne meble, na ścianie wisiał duży telewizor. Miękki dywan tłumił kroki.

— Jeśli chce pan coś wypić, tam jest barek — wskazała dziewczyna, kierując się do schodów.

— Jestem po kierownicą — przypomniał Wiktor. — Jak pani na imię?

— Milena. Zostawiam pana na chwilę, przebiorę się. — Weszła na górę.

Wiktor został sam. Żadnego zdjęcia na półkach. Usiadł przed kominkiem — którego wcześniej też nie było — w wygodnym fotelu i zamyślił się…

***

— No chodź, stary, jedź ze mną. Kasia koleżankę zaprosiła. Co ja tam sam będę robił? — namówiał Romek.

— Egzamin jutro. Muszę się uczyć — mruknął Wiktor, wpatrzony w podręcznik.

— Parę godzin nic nie zmienią. I tak wszystkiego nie ogarniesz. Lepiej przyjść na egzamin z świeżą głową. No, Witek, proszę. Kasia nie ma brzydkich koleżanek — nalegał Romek.

— Dobrze. Ale tylko na chwilę. — Wiktor zamknął książkę.

— No to co innego. Prawdziwy przyjaciel. Zobaczysz, nie pożałujesz. Tylko na Kasię nie patrz — zażartował Romek.

Chłopaki dotarli do domku Kasi z lekkim opóźnieniem. W środku grała muzyka, na stole stała butelka wina, kieliszki, talerz z wędliną i misa owoców.

— No nareszcie! — rozżalona Kasia przeciągnęła słowa. Była pełna życia, kruczowłosa i bardzo ładna.

— Wicka musiałem namawiać. Jutro egzamin — wyjaśniał Romek, obejmując ją w pasie.

— To nie traćmy czasu — Kasia rozchmurzyła się i pociągnęła Romka do stołu. — Nalej. Ala, gdzie jesteś? — krzyknęła w stronę schodów.

Po chwili zeszła urocza dziewczyna w kwiecistej sukience. Nie była tak olśniewająca jak Kasia, ale Wiktor od razu poczuł do niej pociąg.

— To moja przyjaciółka, Ala — przedstawiła Kasia, podgłaśniając muzykę.

Młodzi wypili, Romek z Kasią zaczęli tańczyć.

— Może i my? — zaproponował Wiktor, wkładając do ust winogrono.

— Tańczmy. Tylko mów mi „ty” — odparła bez ceregieli.

Ala tańczyła świetnie. Trzymając ją w pasie, Wiktor przyglądał się jej. Zero makijażu. Czasem unosiła na niego ciemnoniebieskie oczy, otoczone długimi rzęsami. W zależności od światła wydawały się niemal czarne jak głębia jeziora lub błękitne jak chabry. Na jej pełne usta starał się nie patrzeć.

Muzyka się zmieniła, ale молодые люди wciąż kołysali się w powolnym rytmie.

— Gdzie Kasia z Romkiem? — Ala zatrzymała się, rozglądając.

Para gdzieś zniknęła. Zostali sami, nagle spięci i niepewni.

— Powinnam już iść. Ty też jutro masz egzamin — zauważyła Ala.

— Odprowadzę cię — zaoferował Wiktor.

Nawet nie zdążyli porządnie porozmawiać, gdy byli już pod jej domem.

— CzekajWiktor wsiadł do samochodu, uśmiechnął się sam do siebie i ruszył w drogę do domu, gdzie czekała na niego rodzina, pewny, że przeszłość wreszcie odzyskała właściwe miejsce — wśród wspomnień.