Wyjedź, ale pamiętaj o mnie…

*Uciekasz, kochanie, wspominaj mnie…*

Witold zatrzymał samochód niedaleko od wysokiego metalowego płotu. Kiedyś był tu drewniany parkan. Zastanawiał się, czy się nie pomylił. Nie, drugi dom przed zakrętem. Pamiętał go dobrze, bo często o nim myślał. Z okna auta nie było widać nawet dachu.

Co chwilę zerkał w lusterka, czy nikt nie idzie. Samochód z kierowcą na pustej ulicy zwróciłby zbyt dużo uwagi. *”Co ja tu robię? Po co?”* — zadawał sobie w kółko to samo pytanie. Im dłużej siedział, wpatrując się w płot, tym mniej miał ochoty wejść.

Nagle z bramy wyszła dziewczyna z labradorem. Przez chwilę Witoldowi wydało się, że to Alicja. Te same kasztanowe, kręcone włosy, ta sama sylwetka. Twarzy nie zdążył dostrzec. *”To niemożliwe. Minęło piętnaście lat. Powinna mieć teraz koło czterdziestki, a tej dziewczynie najwyżej dwadzieścia. Współczesna kosmetologia czyni cuda. Czy to jej córka? Ale przecież wtedy nie miała dziecka. Dogonić, zapytać? A co jej powiem? Będę wyglądał jak dziwny typ — czterdziestolatek goniący młodą dziewczynę…”*

Oparł się o fotel, włączył radio i czekał. Po dwudziestu minutach zza zakrętu znów pojawiła się dziewczyna z psem. Gdy podeszła bliżej, Witold zrozumiał, że wcale nie przypomina Alicji. Gdy dzieliło ich sto metrów, wysiadł z auta.

Labrador szarpnął się w jego stronę, ciągnąc smycz.

— Spokojnie, Burek — powiedziała dziewczyna, przytrzymując psa.

— Przepraszam. Mieszkała tu kiedyś Alicja. Chyba że pomyliłem dom… — Witold nagle zdał sobie sprawę, że nawet nie znał jej nazwiska.

— Alicja to moja mama. A pan kim jest? — spytała dziewczyna, uważnie mu się przyglądając.

— Niedawno wróciłem do miasta. Nie wiedziałem, że ma córkę. — Witold spojrzał na psa i zrezygnował z podchodzenia bliżej.

— A dawno pan nie był w Warszawie? — zmrużyła oczy.

— Piętnaście lat.

— W takim razie na pewno nie jest pan moim ojcem. — Roześmiała się głośno. — Zresztą, nie jestem jej biologiczną córką. Rodzice za chwilę wrócą. Chce pan na nich poczekać? — Podeszła do wąskich drzwi obok bramy.

Witold wzruszył ramionami.

— Nie boi się pani? Obcy mężczyzna… — zaczął.

Dziewczyna spoważniała.

— Nie, nie boję się. Dlaczego założył pan, że w domu nikogo nie ma? Burek nie da mi w krzywdę. No i są kamery. No to wchodzi pan? — Otworzyła drzwi.

Witold włączył alarm w samochodzie i ruszył za nią. Czekała, przytrzymując drzwi.

Ogród przed dwupiętrowym domem był zadbany, ale nie przesadnie. Krzewy nie były idealnie przycięte, trawa wymagała koszenia. Od bramy prowadziła szeroka ścieżka wyłożona szarą kostką.

Dom przez lata wyraźnie się zmienił, ale to na pewno był ten sam. Piętnaście lat temu wydawał się Witoldowi ogromny. Wtedy mieszkał w maleńkim pokoju w akademiku, a wcześniej — z rodzicami i młodszą siostrą w ciasnym dwupokojowym mieszkaniu. Stąd wrażenie, jakie na nim zrobił ten dom. Teraz sam miał podobny, nawet większy.

Wnętrze dawniej było skromniejsze. Teraz stały tu drogie meble, na ścianie wisiał wielki telewizor. Miękki dywan tłumił kroki.

— Jeśli chce pan coś wypić, tam jest barek — wskazała ręką dziewczyna, kierując się do schodów.

— Jestem za kierownicą — przypomniał Witold. — A jak pani ma na imię?

— Kalina. Zostawię pana na chwilę, przebiorę się. — Wbiegła na górę.

Witold został sam. Na półkach nie było ani jednego zdjęcia. Usiadł przed kominkiem, którego wcześniej tu nie było, w miękkim fotelu i zamyślił się…

***

— No weź, chodź ze mną. Kasia koleżankę zaprosiła. Sam tam będę wyglądał jak przysłowiowa sowa do figury? — namawiał Romek.

— Egzamin jutro. Muszę się uczyć — mruknął Witold, wbijając wzrok w podręcznik.

— Kilka godzin nic nie zmieni. I tak wszystkiego nie ogarniesz. Na egzamin idzie się z świeżym umysłem. No, Witku, proszę. U Kasi nie może być brzydkich koleżanek — nie dawał za wygraną.

— Dobrze, dobrze. Tylko na chwilę. — Witold zamknął książkę.

— No to co innego. Jesteś prawdziwym kumplem. Zobaczysz, nie pożałujesz. Tylko na Kasię nie patrz za bardzo. To moja — ostrzegł Romek.

Chłopaki dotarli do domku pod Warszawą, gdzie mieszkała koleżanka Romka, z lekkim opóźnieniem. W środku grała muzyka, na stoliku przed skórzaną sofą stała butelka wina, kieliszki, talerz z zakąskami i miseczka owoców.

— No nareszcie! Czemu tak długo? — wydęła usta Kasia. Była olśniewająca — kruczoczarne włosy, ostre rysy.

— Witka musiałem namawiać. Jutro egzamin — tłumaczył Romek, obejmując ją w pasie i szepcząc coś do ucha.

— No to nie marnujmy czasu — Kasia rozchmurzyła się i pociągnęła Romka do stołu. — Nalej. Alicja, jesteś tam? — krzyknęła w stronę schodów.

Po chwili zeszła urocza dziewczyna w kwiecistej sukience. Nie była tak oszałamiająca jak Kasia, ale Witolda od razu do niej ciągnęło.

— To moja przyjaciółka Alicja — przedstawiła Kasia. Podkręciła muzykę.

Młodzi napili się wina, Romek z Kasią ruszyli tańczyć.

— To może i my? — zaproponował Witold, wkładając do ust winogrono.

— Chodźmy. Tylko mówmy sobie po imieniu — odparła bez ceregieli.

Alicja tańczyła świetnie. Witold, trzymając ją w talii, przyglądał się jej. Zero makijażu. Co jakiś czas spoglądała na niego ciemnoniebieskimi oczami, otoczonymi długimi rzęsami. W zależności od światła wydawały się niemal czarne jak noc lub błękitne jak chabry. Na jej pełne usta starał się nie patrzeć.

Muzyka się zmieniła, ale wciąż tańczyli powoli.

— A gdzie Kasia z Romkiem? — Alicja przystanęła i rozejrzała się.

Para gdzieś zniknęła. Witold i Alicja zostali sami, natychmi— Może i tak — szepnęła Alicja, patrząc na zegarek, a w jej oczach przemknął ten sam błysk, który pamiętał sprzed lat.