Wyjdę za mąż, ale nie za tego przystojniaka. Tak, jest wspaniałym chłopakiem pod każdym względem. Al…

Wyjdę za mąż, ale nie za tego przystojniaka. Tak, jest świetny w każdym calu. Ale to nie mój.

Sen śnił się dziwnie Matka z konkubentem i jeszcze jakimś mężczyzną przynieśli do domu noc, przynieśli ze sobą woń alkoholu i śmiechy skręcone jak kłębek sznurków w ciemnej kuchni. I tu, w rogu pokoju za szafką, siedziała Jadwiga i cisnęła się coraz głębiej w cień.

„Uciekłabym, ale nie można się schować. Na dworze śnieg pada, zima jak biała pustynia. Mam dość. W czerwcu kończę dziewięć klas i jadę do Poznania. Do pedagogicznego kolegium, zostanę nauczycielką. Miasto tylko dziesięć kilometrów stąd. Będę mieszkać w internacie…”

Matka z gośćmi rozsiadła się przy kuchennym stole, rozlewając po kieliszkach śliwowicę, a zapach kiełbasy rozpylał apetyty. Jadwiga łknęła mimowolnie.

„Czekaj no, ty!” głos matki pachniał upojeniem.

„Czemu się krygujesz?”

„Was dwóch…”

„Jakby to pierwszy raz było” zagrzmiał głos Wiesława, konkubenta matki.

Zabrzęczało tłuczone szkło, szept i nosowe chrapanie. Jadwiga wcisnęła się mocniej w kąt. Hałas nagle ucichł.

„Słuchaj, Paweł, ona śpi” zawołał Wiesław.

„Sam żeś mówił, dobra dziewczyna, ale coś mi w niej się…”

„Słuchaj, ona ma córkę…”

„Jaką córkę?”

„Jadwiga, już dorosła. Pewnie w pokoju się chowa.”

„Przyciągnij ją tu” rozbawiony krzyk Pawła.

„Jadwiga, gdzie jesteś?!” konkubent matki wszedł do pokoju, spojrzał na Jadwigę i uśmiechnął się paskudnie. „Chodź, posiedz z nami!”

„Mnie tu dobrze” wymamrotała.

„Co się wstydzisz?” Wiesław próbował ją objąć.

Jadwiga chwyciła kryształowy wazon i z furią rozbiła go na głowie konkubenta.

Rozległo się tłuczone szkło, krzyk bólu. Jadwiga wyrwała się i wybiegła z pokoju.

„Łap ją!” głos Wiesława gonił przez klatkę schodową.

Już była przy drzwiach wyjściowych. Nie miała czasu na buty w skarpetach, starych spodenkach i podkoszulku wypadła na zewnątrz.

Za nią wybiegli mężczyźni. Ulica wsi była pusta, wieczór śnieżny, galaktyki płatków. Z tyłu kłębiły się okrzyki. W ogromnym domu, obok którego przebiegała, szczeknął pies. Potem głos mężczyzny, który przywołał psa.

Jadwiga podbiegła do furtki i zaczęła walić pięścią. Drzwi otworzył mężczyzna w wieku około czterdziestu lat.

„Pomóż mi…” wychrypiała, patrząc błagalnie.

„Wejdź!” szarpnął ją za rękę, zamykając drzwi.

„Tomek, kto to?” na ganek wyszła kobieta w letnim fartuchu.

„Patrz,” gospodarz wskazał na Jadwigę. „Gonią ją jacyś faceci.”

„Szybko do domu!” kobieta złapała ją za rękę. „Opowiesz wszystko w środku.”

„Jadwiga, wyjdź dobrowolnie!” wrzasnął Wiesław z zewnątrz.

„Tomek, zostaw ich, nie mieszaj się!” zirytowana kobieta zawołała. „Wracaj do środka!”

Z ulicy dobiegały krzyki, z podwórka szczekanie psa.
„Trzeba zadzwonić na policję” kobieta wyjęła telefon.

„Hanna, zostaw. Zaraz załatwię to sam. To miejscowi, sądzę.”

„Jak chcesz to załatwić?”

„Po dobroci. Uspokój dziewczynę.”
Gospodarz wyjął torbę, podszedł do lodówki. Włożył do niej butelkę i kawałek kiełbasy.

Na dworze pogłaskał psa, a potem razem wyszli na ulicę. Do niego podbiegł Wiesław:
„Oddaj Jadwigę!”

„Masz i spadajcie!”

„Ooo, co to?” otworzył torbę, na twarzy pojawił się uśmiech, przytaknął towarzyszowi. „Chodź, Paweł!”
***
„Jestem Hanna Kowalska,” kobieta wstawiła czajnik na gaz. „Siadaj, siadaj! Powiedz mi, kim jesteś i co się stało.”

„Mam na imię Jadwiga,” dziewczyna zaczęła, zęby szczękały. „Mieszkam na tej ulicy, tylko na samym końcu.”

„Czy ty jesteś córką Barbary?”

„Tak.”

„My tu niedługo mieszkamy, ale o twojej matce już słyszeliśmy.”
Jadwiga spuściła głowę i rozpłakała się.

„Już, już, nie płacz!”
Kobieta przytuliła ją lekko do piersi. Ten gest był dla Jadwigi dziwnie obcy. Objęła Hannę i płakała mocniej.

„Uspokój się, słuchaj! Zaraz napijemy się herbaty.”
Wszedł gospodarz domu:

„Wszystko załatwione. Pozbyłem się ich.”

„Co z tą ślicznotką?” Hanna zerknęła na Jadwigę, nagle się uśmiechnęła.

„Porozmawiamy jutro. Teraz napijemy się herbaty i do kąpieli z nią.”

„Jadwiga, chcesz jeść?” Hanna podała kubek herbaty. Uśmiechnęła się. „Widać, że chcesz.”

Na stole pojawiły się kanapki, resztki ciasta.

„Jedz, dziewczyno, jedz!” Tomek uśmiechnął się i patrzył, jak spogląda na jedzenie.

Nikt już nie nękał Jadwigi pytaniami. Starali się nie zwracać uwagi widząc, jak bardzo się wstydzi.

Po kolacji Hanna zaprowadziła ją do łazienki:

„Umyj się, załóż ten szlafrok!”
***
Jadwiga pragnęła tylko jednego by tej nocy nie znów nie wyrzucono ją na ulicę. Jak przyjemnie leżeć w ciepłej kąpieli, gdy za oknem lodowaty zmierzch. Ale czas wychodzić, gospodarze czekają.

Wysunęła się. Małżonkowie siedzieli w pokoju na kanapie. Jadwiga uśmiechnęła się zawstydzona:
„Dziękuję!”

„Tak, Jadwigo,” zaczęła Hanna. „Sądzę, że nikt cię tu specjalnie nie szuka. Wrócić do domu chyba nie masz ochoty.”

Dziewczyna przygięła głowę.
„Jutro musimy wyjechać bardzo wcześnie…”

„Rozumiem,” jej głowa opadła niżej.

„Zostaniesz tu sama. Nikomu nie otwieraj drzwi! Na podwórku nasz Azor nikogo nie przepuści. Jasne?”

„Tak!” zawołała Jadwiga, nie kryjąc emocji.

„Możesz ugotować barszcz na jutro,” Tomek uśmiechnął się sprytnie. „Potrafisz?”

„Umiem,” szybko zaprotestowała Jadwiga, wciąż bojąc się, że ją wygonią. „Dobrze gotuję. Mogę też posprzątać.”

„Jak chcesz, to posprzątaj na dole,” zgodziła się Hanna.
***
Przebudziła się razem z gospodarzami. Leżała cicho, ciągle obawiając się odrzucenia. Na podwórku zaszumiała karetka i po chwili znów cisza.

Wstała. Umyła się. Na kuchni czajnik, na stole chleb, kiełbasa, ser. Na blacie leżały żeberka wieprzowe.

Zjadła śniadanie. Umyła naczynia. Starannie przetarła wszystko, umyła podłogę.

W korytarzu dostrzegła odkurzacz. Włączyła go i zaczęła odkurzać.

Ledwo wyłączyła odkurzacz…
„I co to wszystko ma znaczyć?” zabrzmiał głos za plecami.

Obróciła się zaskoczona. Wysoki, przystojny chłopak lat osiemnaście, w jego piwnych oczach czaiła się ciekawość.

„Sprzątam” wymamrotała Jadwiga. „A pan kto?”

„Ciekawe…” chłopak pokręcił głową i wyciągnął telefon:

„Mamo, już jestem. Kim jest ta dziewczyna?”

„Mateuszku, pozwól jej tu chwilę pomieszkać.”

„Mi to obojętne.”
Schował telefon do kieszeni. Oceniając Jadwigę szybkim spojrzeniem od góry do dołu, ruszył do kuchni.

„Zaparzyć herbaty?” zapytała.

„Poradzę sobie.”
***
Jadwiga schowała odkurzacz. Zaczęła wycierać kurz, wsłuchując się w każdy szelest z kuchni.

Chłopak zjadł, wszedł do łazienki.
Wyszedł ogolony, pachniał wodą po goleniu.

„Hej, gospodarzu, daj jeszcze jedną flaszkę!” rozległ się krzyk z podwórka.

„Co to ma być?” chłopak podszedł do okna.

„Nie wpuszczaj ich!” przerażona krzyknęła Jadwiga.

Spojrzał na nią z zaciekawieniem, uśmiechnął się, ruszył do drzwi.
Jadwiga przypadła do okna. Przy płocie stali konkubent matki z kolegą i coś wrzeszczeli. Strach zakłuł ją w brzuchu.

Mateusz wyszedł. Tamci rzucili się w jego stronę. I nagle… obaj runęli w śnieg; Jadwidze wydało się, że padli równocześnie.
Chłopak pochylił się nad nimi, coś powiedział. Podnieśli się i z opuszczonymi głowami ruszyli do domu Barbary.

***
Mateusz wrócił. Zatrzymał się koło zesztywniałej Jadwigi. Podszedł:
„Wystraszyłaś się?”

Nie panując nad sobą, wtuliła się w jego pierś i rozpłakała.

„Jak masz na imię?” zapytał nagle.

„Jadwiga.”

„Mnie Mateusz. Nie płacz. Nie wrócą już.”
***
Mateusz poszedł na górę do swojego pokoju, nie pojawił się aż do wieczora. Jadwiga ugotowała barszcz. Usiadła w kuchni, zamyślona.

Chciała tu zostać, z tymi dobrymi ludźmi, ale wiedziała, że przekroczyła granicę.

Gospodarze wrócili. Hanna zdziwiona pokręciła głową, podziwiając porządek. Tomek pochwalił barszcz.

„Muszę już wracać do domu…” głos Jadwigi był cichy. „Dziękuję wam za wszystko!”

„Jadwiga, zostań z nami jeszcze kilka dni!”

„Dziękuję, pani Hanno! Muszę iść…” powtórzyła dziewczyna.

Ruszyła ku drzwiom i zamarła. Od wczoraj chodziła tu w cudzych kapciach, cudzym szlafroku.

„Chodź!” Hanna wzięła ją za ramię i poprowadziła do pokoju gościnnego.

Otworzyła szafę, długo szperała w ubraniach. Wyszukała dżinsy, sweter, ciepłą sportową kurtkę.

„Zakładaj! Jesteśmy prawie wzrostem takie same.”

„Nie trzeba…”

„Nie wrócisz przecież boso. Zakładaj! Nie zbiednieję.”

Założyła. Ukradkiem spojrzała w lustro. Nigdy nie miała tak ładnych rzeczy.
W korytarzu Hanna wcisnęła jej czapeczkę i zimowe kozaki.

„Jadwiga, noś na zdrowie!”

„Dziękuję, pani Hanno!”
***
Życie wróciło na swój dawny, choć lekko zmieniony, tor. Matka dostała pracę w stadninie. Jej konkubent i kolega zniknęli.

Nadszedł marzec. Pewnego dnia siedziała nad lekcjami. Nagle ktoś postukał w furtkę. Jadwiga zerknęła przez okno nie wierzyła własnym oczom. Przy płocie stał Mateusz. Skinął głową na powitanie.

Nie wyszła wybiegła.
„Cześć!” uśmiechnął się.

„Witaj!”

„Mama chciała cię czegoś zapytać.”
***
Znów poczuła się jak w tamtym dniu, kiedy dom stał się miejscem szczęścia.

„Cześć, Jadwiga!” Hanna przywitała ją na progu i uściskała.

„Witam, pani Hanno!”

„Chodź, pójdziemy na herbatę!”
Gospodyni posadziła Jadwigę, nalewając kubek herbaty, sama usiadła obok.

„Mam do ciebie prośbę. Lecimy z Tomkiem na miesiąc do Turcji,” na jej twarzy pojawił się marzycielski uśmiech. „Mateusz rzadko bywa w domu. Mogłabyś zaopiekować się domem? Azora trzeba karmić i kota też. Kwiaty podlewać. Mam ich dużo.”

„Z przyjemnością, pani Hanno!”

„To dobrze,” wyjąła pieniądze. „Oto dwadzieścia tysięcy złotych.”

„Pani Hanno, po co?”

„Bierz! Nie zbiedniejemy przez to. Pokażę ci wszystko i opowiem!”

Jadwiga zapamiętywała rozmieszczenie doniczek i kwiatów, gdzie jest karma dla kota i mięso dla psa. Potem Hanna zawołała:

„Mateuszu!” chłopak wyskoczył ze swojego pokoju. „Pokaż Jadwidze Azora!”

„Chodź!” Mateusz lekko położył rękę na jej ramieniu.

Wyszli na podwórko, odwiązali Azora, poszli na spacer.
W drodze Mateusz opowiadał o studiach w Poznaniu, karate, rodzinnym biznesie z ojcem.

A Jadwiga myślała o czymś innym. Rozumiała boleśnie, że przepaść między nią i Mateuszem jest równie duża jak między jej matką a rodzicami Mateusza. To nie bajka o Kopciuszku, tylko życie.

„Za dwa miesiące zdaję egzamin w kolegium, na pewno zdam. Będę się uczyć, pracować, i może w końcu stanę się kimś. Wyjdę za mąż… ale nie za tego przystojniaka. Tak, jest doskonały, ale nie mój!

Jestem wdzięczna Hance za ubrania i te dwadzieścia tysięcy. Przynajmniej przez pierwszy czas w Poznaniu nie umrę z głodu.”

Jadwiga z surrealistyczną pewnością wiedziała, że w tej chwili kończy się jej trudne dzieciństwo. Nadchodzi dorosłość nie lżejsza, lecz już zależna od niej.

Doszli do domu. Pogłaskała Azora po szyi, uśmiechnęła się do Mateusza i ruszyła w stronę własnego domu. Jutro zacznie się jej nowa praca w tym domu. Po prostu praca i nic więcej.