Wyjdę za mąż, ale na pewno nie za tego przystojniaka. Tak, to wspaniały chłopak pod każdym względem….

Nigdy nie wyjdę za tego przystojniaka. Owszem, jest świetnym chłopakiem pod każdym względem. Ale nie moim.

Znowu mama przyszła z konkubentem, a tym razem jeszcze z jakimś facetem. Już czuć było od nich wódkę. Usiedli w kuchni, a ja, Zuzanna, schowałem się w kąt za komodą.

Nie miałem się gdzie ukryć, za oknem śnieg. Wszystko mnie już drażni. W czerwcu skończę dziewiątą klasę i pojadę do miasta. Zdam do pedagogicznego liceum, będę nauczycielką. Miasto co prawda tylko dziesięć kilometrów od nas, ale zamieszkam w internacie.

Mama z gośćmi rozgościli się w kuchni. Słychać było bulgotanie, nalewanie alkoholu do szklanek, zapach kabanosów. Mimowolnie przełknąłem ślinę.

Czekaj, Zuza! zawołała mama.

Co Ty się krygujesz?

Jest Was dwóch

Jakbyś pierwszy raz z dwoma była zadrwił Andrzej, konkubent mamy.

Nagle szczęk rozbitego talerza, szmer, stęknięcia. Wcisnąłem się jeszcze bardziej w kąt. Niespodziewanie zrobiło się cicho.

Słuchaj, Krzysiek, ona śpi rozległ się głos Andrzeja.

Sam mówiłeś, fajna dziewczyna, ale jakoś do niej nie mam

Słuchaj, ona ma córkę

Jaką córkę?

Zuzanna, już prawie dorosła. Pewnie ukryła się w swoim pokoju.

Przyprowadź ją tu! Krzysiek ucieszył się.

Zuzka, gdzie jesteś?! Andrzej wszedł do pokoju, ujrzał mnie i szczerze się uśmiechnął. Chodź, posiedź z nami!

Tu mi dobrze.

Co Ty taka nieśmiała? próbował mnie złapać za ramię.

Złapałem za wazon stojący na komodzie i z całej siły opuściłem go na głowę Andrzeja.

Kawałki szkła rozsypały się po podłodze. Wyrwałem się i wybiegłem z pokoju.

Łap ją! krzyczał Andrzej.

Ale już byłem przy drzwiach wejściowych. Nie miałem czasu się ubierać, wybiegłem na ulicę w samych skarpetach, starych spodenkach i podkoszulku.

Za mną wybiegli mężczyźni. Ulica wioski była pusta, śnieg padał coraz mocniej. Gdzie biec wieczorem po śniegu? Krzyki ciągnęły się za mną. W wielkim domu, obok którego przebiegałem, zaszczekał pies. Potem rozległ się czyjś głos, uspokajający zwierzę.

Podbiegłem do furtki i zacząłem łomotać. Drzwi otworzył mężczyzna, około czterdziestki.

Pomóż mi wybąkałem cicho, błagalnie patrząc mu w oczy.

Wchodź! złapał mnie za rękę i zamknął drzwi.

Piotr, kto tam? na ganek wyszła jego żona.

O, wskazał mnie głową. Jacyś faceci ją gonią.

Szybko do domu! kobieta chwyciła mnie za rękę. Wszystko opowiesz.

Zuzka, wyjdź dobrowolnie! krzyczał Andrzej.

Piotr, nie pakuj się w to! ostrzegła go żona. Chodź do środka!

Krzyki z ulicy, szczekanie psa.
Trzeba zadzwonić na policję kobieta wyciągnęła telefon.

Anno, spokojnie. Sam się tym zajmę, znam tych ludzi, są stąd.

Jak chcesz się z nimi dogadać?

Po ludzku. Ty uspokój dziewczynę.

Gospodarz wziął reklamówkę, podszedł do lodówki, wrzucił do niej butelkę i kawałek kiełbasy.

Na podwórku pogłaskał psa, razem wyszli na ulicę. Podbiegł do niego Andrzej:
Oddawaj Zuzkę!

A masz, i zmywajcie się!

Andrzej wyciągnął paczkę, zaglądnął do środka, uśmiechnął się szeroko, skinął głową do Krzyśka. Chodź, idziemy!
***
Tak, nazywam się Anna Piotrowa kobieta nastawiła czajnik. Siadaj, opowiedz, kim jesteś i co się stało.

Jestem Zuzanna, odezwałam się, szczękając zębami. Mieszkam tutaj, ale na samym końcu ulicy.

Jesteś córką Doroty?

Tak.

Choć mieszkamy tu krótko, o Twojej matce już słyszałam.

Spuściłam głowę i zaczęłam płakać.

Dobrze, nie płacz już! Anna przytuliła mnie do siebie. Ten gest był dla mnie czymś zupełnie nowym. Uścisnęłam ją mocniej, łzy lały się obficiej.

Już dobrze, zaraz napijemy się herbaty.

Wszedł Piotr:

Załatwione.

A co z tą ślicznotką, co zrobimy? Anna zerknęła na mnie i się uśmiechnęła.

O tym porozmawiamy jutro, teraz herbata i kąpiel.

Jesteś głodna? postawiła przede mną kubek herbaty. Znów się uśmiechnęła. Widzę, że tak.

Na stole pojawiły się kanapki, reszta ciasta.

Jedz, jedz! dodał gospodarz, patrząc jak spoglądam na jedzenie.

Nie pytali mnie więcej. I nawet za bardzo nie zwracali na mnie uwagi widzieli, że się wstydzę.

Gdy kolacja się skończyła, Anna zaprowadziła mnie do łazienki:

Umów się, tutaj jest szlafrok!
***
Chciałem tylko jednego żeby dziś nie wygnała mnie na mróz. Jak dobrze leżeć w ciepłej wannie wiedząc, jak zimno jest na dworze. Ale trzeba wyjść, gospodarze czekają.

Wyszedłem. Piotr z Anną siedzieli na kanapie. Uśmiechnąłem się nieśmiało:

Dziękuję.

Zuzanno zaczęła Anna. Rozumiem, że nikt nie będzie Cię szukać, nie chcesz wracać do domu.

Spuściłem głowę.

Jutro rano musimy wyjechać

Rozumiem schyliłem się jeszcze niżej.

Zostaniesz sama. Nikomu nie otwieraj drzwi! Na podwórku nasz Max nikogo nie wpuści. Rozumiesz?

Tak! zawołałem radośnie.

Możesz ugotować barszcz Piotr puścił do mnie oko. Umiiesz?

Potrafię odpowiedziałem szybko, wciąż obawiając się, że mnie odrzucą. Dobrze gotuję, mogę też posprzątać.

Sprzątnij, jeśli nie masz nic przeciwko, na dole zgodziła się Anna.
***
Obudziłem się razem z gospodarzami. Leżałem cicho w łóżku, drżąc ze strachu, że mnie wyrzucą. Usłyszałem odjazd samochodu z podwórka, potem cisza.

Wstałem. Umyłem się. W kuchni czajnik z gorącą wodą, na stole chleb, kiełbasa, ser. Na blacie wieprzowe żeberka.

Zjadłem śniadanie. Posprzątałem ze stołu, wszystko powycierałem, umyłem podłogę.

W korytarzu zobaczyłem odkurzacz. Włączyłem go i zacząłem sprzątać.

Wyłączyłem odkurzacz

Co tu się dzieje? rozległ się głos za plecami.

Odwróciłem się gwałtownie. Przy drzwiach stał wysoki chłopak, może osiemnastoletni, o ciemnych oczach.

Sprzątam mruknąłem. A ty kim jesteś?

No proszę kiwnął głową i sięgnął po telefon.

Mamo, jestem w domu. A kto to?

Synku, niech ta dziewczyna zostanie u nas kilka dni.

Mi to obojętne.

Schował telefon do kieszeni, ocenił mnie spojrzeniem od stóp do głów i poszedł do kuchni.

Napijesz się herbaty? zapytałem.

Sam sobie zrobię.
***
Posprzątałem odkurzacz, zabrałem się za wycieranie kurzu, nasłuchując każdego szmeru z kuchni.

Chłopak zjadł śniadanie, wszedł do łazienki.
Wyszedł stamtąd ogolony, pachnący wodą po goleniu.

Ej, stary, daj jeszcze jedną flaszkę! rozległ się krzyk z podwórka.

Co to ma być? podszedł do okna.

Nie otwieraj im! krzyknąłem przestraszony.

Spojrzał na mnie z zaciekawieniem, uśmiechnął się lekko i ruszył do drzwi.

Podbiegłem do okna. Za płotem Andrzej z Krzyśkiem, krzyczą coś pod nosem. Sparaliżował mnie strach.

Syn gospodarzy wyszedł na podwórko. Tamci rzucili się na niego, ale Hop, obaj wyłożyli się w śnieg.

Chłopak coś do nich powiedział, tamci podnieśli się z podłogi i poszli w stronę domu mojej matki.

Chłopak wrócił. Zatrzymał wzrok na mnie. Podszedł:

Przestraszyłaś się?

Nie mając nad sobą kontroli, wtuliłem się w jego pierś i zacząłem płakać.

Jak masz na imię? spytał.

Zuzanna.

Ja jestem Michał. Nie płacz już. Nie wrócą.
***
Michał poszedł na górę do swojego pokoju, więcej nie wyszedł aż do wieczora. W tym czasie ugotowałem barszcz. Usiadłem na kuchni przy stole, zamyślony.

Naprawdę chciałem zostać z tymi wspaniałymi ludźmi, ale wiedziałem, że już przekroczyłem granice przyzwoitości.

Wrócili gospodarze. Anna uśmiechnęła się zaskoczona na widok porządku. Piotr docenił barszcz.

Pójdę do siebie powiedziałem zrezygnowany Dziękuję za wszystko!

Zuzanno, zostań jeszcze kilka dni!

Dziękuję, Pani Anno! Muszę iść do domu powtórzyłem.

Zrobiłem krok do drzwi i zamarłem. Od wczoraj chodziłem w cudzym szlafroku i kapciach.

Chodź! Anna złapała mnie za ramię i poprowadziła do salonu.

Otworzyła szafę, długo przeglądała rzeczy. Wyciągnęła dżinsy, sweter i ciepłą kurtkę sportową.

Przebieraj się! Jesteśmy prawie tego samego wzrostu.

Ale nie trzeba przecież

Nie wrócisz do domu z gołymi nogami. Przebieraj się, nie zbiednieję od kilku ciuchów.

Przebrałem się. Zerknąłem ukradkiem w lustro. Nigdy nie miałem takich ładnych ubrań.

Anna w korytarzu kazała mi założyć czapkę i zimowe buty.

Zuzanno, noś na zdrowie!

Bardzo dziękuję, Pani Anno!
***
Życie powoli wracało do starego rytmu. Może niezupełnie starego. Mama znalazła pracę w gospodarstwie. Jej konkubent zniknął bez śladu razem ze swoim kolegą.

Nadeszła wiosna. Tego dnia siedziałem w domu, odrabiałem lekcje, gdy ktoś zadzwonił do furtki. Zajrzałem przez okno nie mogłem uwierzyć. Michał stał za płotem. Gdy mnie zobaczył, kiwnął głową żebym wyszła.

Nie wyszłam. Wyleciałam.

Cześć! uśmiechnął się Michał.

Witaj!

Mama prosiła, żebyś przyszła.

***
I tak znowu przekroczyłem próg tamtego domu, gdzie tak dobrze się kiedyś czułem.

Cześć, Zuzanno! Anna przywitała mnie w drzwiach i mocno przytuliła.

Dzień dobry, Pani Anno!

Wejdź, napij się herbaty!

Usiedliśmy w kuchni, Anna nalała herbaty i sama usiadła przy stole.

Mam do Ciebie sprawę. Lecimy z Piotrem na miesiąc do Turcji uśmiech zagościł na jej twarzy. Michał w domu rzadko bywa. Mogłabyś przypilnować dom? Maxa trzeba karmić, kota też, kwiaty podlewać. Mam ich mnóstwo.

Oczywiście, Pani Anno!

Anna wyciągnęła pieniądze.

Tu masz dwa tysiące złotych.

Pani Anno, po co?

Bierz! Nie zbiedniejemy, a Ty się przydasz. Chodź, wszystko Ci pokażę!

Z uważnością zapamiętywałem, gdzie stoją doniczki, miski dla zwierząt, gdzie karma dla kotka i mięso dla Maxa. Anna zawołała:

Michał! syn od razu wyszedł z pokoju. Poznaj Zuzę z Maxem!

Chodź! Michał lekko położył mi rękę na ramieniu.

Wyszliśmy na podwórko, odpięliśmy Maxa i poszliśmy na spacer.

Przez całą drogę Michał opowiadał o studiach na politechnice, o karate, o interesach prowadzonych z ojcem.

A ja myślałem o czymś innym. Uświadomiłem sobie jasno: między mną a Michałem jest taka sama przepaść jak między moją mamą a jego rodziną. Są dobrzy, serdeczni, ale to nie jest bajka o Kopciuszku, tylko życie.

Za dwa miesiące zdaję egzamin do liceum, zdam na pewno. Będę się uczyć, pracować, walczyć, ale stanę się kimś. Wyjdę kiedyś za mąż, ale nie za tego przystojniaka. Jest świetny pod każdym względem, ale nie dla mnie!

Jestem wdzięczny Annie za ubrania i te dwa tysiące złotych. Dzięki nim przetrwam pierwsze tygodnie w mieście.

Nagle poczułem, że to właśnie dziś kończy się moje ciężkie dzieciństwo. Zaczyna się dorosłość, równie trudna. Ale wszystko zależy już ode mnie.

Doszliśmy pod dom. Pogłaskałem Maxa po szyi, uśmiechnąłem się do Michała i ruszyłem do siebie. Jutro zaczynam nową pracę w tym domu. I tylko praca nic więcej.

Dziś wiem, że nawet w najgorszych momentach warto zaufać ludziom. I nigdy nie zatracić siebie.