Wyjątkowość

Wszyscy mówili o mnie: „obdarzona”. Ja zaś zawsze myślałam, że to przekleństwo. Ale po kolei.
Gdy miałam miesiąc, matka zostawiła mnie pod drzwiami domu dziecka w Krakowie. Nie wiem, czemu to zrobiła. Może i ona miała ten „dar” i nie chciała go we mnie pielęgnować. Faktem pozostaje: dorastałam w domu dziecka, nie znając rodziców. Po raz pierwszy moją inność dostrzegła nasza wychowawczyni, pani Małgorzata. Opowiadała, że bawiłam się z dziećmi, gdy jeden z chłopców zabrał mi zabawkę. Powiedziała wtedy:
– Przysięgam, zobaczyłam, jak Arturek odleciał na dywan w drugi kąt pokoju, a ty odebrałaś swoją lalkę.

Pani Małgorzata była dobrą duszą. Od razu pojęła, że jestem inna. Wiedziała, że jeśli ktoś się o tym dowie, nie zostawią mnie w spokoju. „Nie chcę, żeby cię zabrali na eksperymenty” – powtarzała. Zajęła się więc moim wychowaniem, pomagając mi także okiełznać moje zdolności. Gdy się wściekałam, mogłam przesuwać przedmioty, nawet ludzi. Szczególnie odbierałam biopola dookoła. Nie musiałam nawet witać się z człowiekiem, by wiedzieć, czy jest dobry, czy zły. Możecie pomyśleć, że to cudowny dar. Ja czułam jednak, że ludzie również wyczuwali moją odmienność i stronili ode mnie. Dlatego nigdy żadna rodzina mnie nie chciała. A przecież pragnęłam czułości, miłości i prawdziwej rodziny. Chciałam poznać matczyną miłość.

Miałam tylko jedną przyjaciółkę, Krysię. Właściwie Krystynę, lecz wolała być Krysią. Była wspaniała. Zawsze świetnie się razem bawiłyśmy. Byłyśmi rodziną, ona dla mnie, a ja dla niej. Krysia znała moje zdolności i trzymała je w sekrecie. Nigdy nie poprosiła, bym użyła ich dla jej korzyści. Byłam jej za to niezmiernie wdzięczna. Krysia już traciła nadzieję na rodzinę. Miała bowiem piętnaście lat, a w domu dziecka wiedzieliśmy, że takich starszaków nikt nie bierze.

Pewnego dnia Krysia wpadła do sali z szeroko otwartymi, roziskrzonymi oczami. Obleciała mnie jej szaleńcza energia.
– Co się stało?
– Aniu! Wiesz?! Biorą mnie! Będę miała rodzinę!
Podskoczyła do mnie i objąwszy mnie za ramiona, zaczęła kręcić się ze mną po pokoju.
– Znaleźli się ludzie, którzy mnie chcą! Mam takie szczęście!
Potem stanęła i patrząc mi poważnie w oczy, dodała:
– Nie martw się, na pewno będę cię odwiedzać! A gdy i ciebie przygarną, będziemy przyjaciółkami jak rodziny! Chodź, chodź szybko, pokażę ci ich. Są przy gabinecie dyrektora.
Krysia pociągnęła mnie za rękę.
Stanęłyśmy przy drzwiach, które akurat się otworzyły.
Wyszła z nich para. Postawny mężczyzna, o szerokich ramionach, ostrym podbródku i wydatnych kościach policzkowych. Natychmiast poczułam całe spektrum ich biopola. Spostrzeżenie nie ucieszyło mnie wcale. Mężczyzna emanował energią brutalnej siły – nie siły fizycznej, lecz okrucieństwa, grubiaństwa, złości. Kobieta była bardzo słaba i przerażona. Czułam w niej dzikie zmęczenie i pustkę.
– O, Krysieńka! – Mężczyzna rozlał się w uśmiechu. Zażenowało mnie to.
– Już prawie załatwiliśmy formalności. Jutro jadziesz z nami do domu.
Krysia rzuciła się mężczyźnie na szyję. W tym momencie wyczułam w jego energii nową emocję – wybuchła jak błyskawica. Przypominała miłość, lecz nie ojcowską. To było coś innego, podobne do pożądania…
Wróciłyśmy do sali. Krysia biegała, nie mogąc ukryć entuzjazmu. Ja siedziałam na łóżku, próbując pojąć to, co wyczułam. Może mi się zdawało?
– O co ci chodzi? – Krysia usiadła przy mnie. – Nie smuć się tak, przecież będziemy się widywać. Obiecuję!
– Krysiu, nie podoba mi się ta para. Coś z nimi nie tak. Zwłaszcza z tym mężczyzną. Nie wydaje się dobry.
Krysia zmarszczyła brwi.
– Przestań, Aniu! Po co to mówisz? Zazdrościsz mi? Czekałam na to tak długo! Wreszcie będę miała rodzinę! A pan Kazimierz to bardzo miły człowiek! Rozmawiałam z nimi, są serdeczni, troskliwi! Pan Kazimierz obiecał, że będę miała własny pokój, wyobrażasz sobie?
– Krysiu, przecież ty wiesz, że ja czuję ludzi!
– Aniu, daj spokój! Każdą parę sprawdza psycholog i nasza dyrektorka. Są doskonałymi kandydatami! On pracuje, a ona zostaje w domu. Cały czas spędzę z mamą, rozumiesz? Mają wszystkie papiery w porządku. Gdyby byli zboczeńcami, coś by o nich wiedziano.
Krysia zerwała się i podeszła do okna.
– Myślałam, że będ
Pod drzwiami domu Małgorzaty Anny, Renia trzymając moją dłoń, po raz pierwszy bez lęku, weszła do przytulnego świata, gdzie jasność słońca na nowych obrusach już nie przypominała tamtych mroków, a nasze łóżka stały bezpiecznie obok siebie w pokoju wychodzącym na ogród pełen bzów. Teraz, gdy nasze dni wypełnia nie dreszcz lęku, lecz głos naszej mamusi Małgorzaty Anny, która nie tylko odrobi z nami lekcje, ale i ciepłym mlekiem z miodem pokrzepi po koszmarze, szybko zrozumiałam, że bezpieczeństwo kryje się w jej uśmiechu i głębi serca gotowego przyjąć nas bezwarunkowo, mimo że niektóre dusze naznaczone są burzą. W tym domu pełnym ciepła książek na półkach i zapachu domowych powideł, nawet moja dziwna moc, ta której nie wybrałam, staje się nie ciężarem, a milczącą obronczynią naszego, tak cudownie zwyczajnego, szczęścia osnutego wokół zielonych liści kasztanowca za oknem. I gdy serce wreszcie przestało kołatać trwogą, lecz radośnie w rytm naszych śmiesznych piosenek, a Renia znów spokojnie zasypia tuż obok, wiem, że każde drzwi, przez które teraz przejdziemy, otworzą się szerzej, zapraszając światło, bo naszym kotarem nie będzie już strach, lecz dłoń Małgorzaty Anny, prowadząca nas pewnie przez życie jak przez słoneczny poranek pełen śpiewu ptaków i nadziei zakwitającej gdzieś na skraju bezpiecznie ogrodzonego podwórka, w cieniu lip, które szumią historią o dziewczynkach, które odnalazły swój bezpieczny port. Z czasem każda szorstkość wspomnień wygładzi się, niczym kamyk w nurcie górskiej rzeczki płynącej tuż za naszym ogrodem, przetworzona w perłę bezcennej pewności, że miejsce przy kuchennym stole, nakrytym ceratą w kwiaty, należy się nam na zawsze, a głos Małgorzaty Anny, mówiącej „córki moje”, będzie trwałym fundamentem, na którym zbudujemy swoje jutro, pechowe liczby nocy zastąpią słodkie mgiełki świtów, a drzwi warszawskiego mieszkania pozostaną zawsze uchylone, by wpuścić kolejny promień słońca, delikatny jak pieszczota matczynej dłoni na włosach tej, która kiedyś stała samotnie na progu pełnym mroku, lecz teraz wie, że jej szczególny dar to nie klątwa, a moc chronienia tego domu pełnego śmiechu i ciastek drożdżowych, gdzie nasz oddech wreszcie jest równy, spokojny i wolny od mrocznych szeptów przeszłości. Dzisiaj, patrząc jak Renia pomaga mamusi podlewać pelargonie na balkonie, ich sylwetki odcinające się na tle różowego zachodu, czuję tylko jedno – głęboką wdzięczność za ten zwyczajny cud, że ta droga, tak wyboista i pełna cienia, doprowadziła nas właśnie tutaj, do progu domu z niebieskimi drzwiami, gdzie lęk rozsypał się już w pył, zastąpiony ciepłem herbaty w filiżankach i melodią kuchennego budzika wzywającego na kolację, do stołu, przy którym nikt już nigdy nie będzie sam. W sercu wciąż czasem odzywa się echo tamtych dni, lecz jest ono przytłumione radosnym chichotem Reni, uczącej się wiązać kokardę w warkoczu, i szelestem gazety, którą mamusia czyta przy parapecie, a moc, ta przerażająca niegdyś siła, osiadła cicho, jak ptak w gnieździe, potrzebna już tylko po to, by zdmuchnąć uporczywą muchę znad konfitur albo delikatnie zamknąć za nami drzwi korytarza.