„Wyjątkowe wyjście ze szpitala w polskim stylu – mąż prosto z pracy, bałagan w domu, brak wyprawki dla dziecka i zawód na bliskich. Czy to Renia powinna była wszystko przygotować, czy rodzina powinna bardziej pomóc? Opowieść trzydziestoletniej warszawianki o narodzinach, nieprzygotowaniu i rodzinnych oczekiwaniach”

Trzeba się było wcześniej przygotować na przyjście dziecka na świat!

Moje wyjście ze szpitala pamiętam jak przez mgłę, ale na pewno było wyjątkowe. Mąż pracował wtedy w urzędzie w samym centrum Krakowa i przyjechał po mnie prosto po skończonej zmianie. Prosiłam go przez wiele tygodni, żeby poprosił o urlop, albo choćby dzień wolnego, gdy będę rodzić, ale naczelnik nie pozwolił mu wyjść z pracy. Powtarzałam mu, żeby wszystko przygotował na pojawienie się naszego synka: żebym wróciła do czystego mieszkania i miała wyprawkę gotową. Obiecywał mi, że wszystkim się zajmie. Gdyby tylko dotrzymał słowa, rozdzielilibyśmy między siebie obowiązki: wypralibyśmy pościel, kupilibyśmy i uporządkowalibyśmy mieszkanie zawczasu… a tak! żaliła się trzydziestoletnia Genowefa.

Twój mąż nie dotrzymał słowa? dopytywała ciotka.

Do szpitala trafiłam zupełnie nieprzygotowana. Po powrocie do mieszkania na ulicy Floriańskiej było mi wstyd. Synek smacznie spał w beciku, a przy drzwiach już czekała rodzina. Wszędzie panował taki bałagan, że kurz dosłownie sypał się z półek. Ani wózka, ani komody, nawet ubranek za bardzo nie mogłam znaleźć. Gdyby nie koleżanki z podstawówki, które podrzuciły mi paczkę pieluch, to nie wiem, co by z nami było wspominała roztrzęsiona Genowefa.

Genowefa sześć lat temu wyszła za mąż za Stanisława. Oboje długo odwlekali decyzję o dziecku, bo starali się stanąć na nogi i odłożyć trochę złotych. Gdy wszystko zaczęło się układać, zdecydowali się na dziecko.

Powiedziałam przełożonemu w magistracie, że jestem w ciąży, a on od razu mnie zwolnił. Inne kobiety może by walczyły o swoje, a ja uznałam, że widocznie tak miało być. Skupiłam się na szykowaniu wyprawki, haftowałam serwetki, cieszyłam się spokojem. Pieniędzy mi nie brakowało, bo Staszek niedawno dostał awans i premię opowiadała.

Ciąża przebiegała bez komplikacji. Przez długie miesiące Genowefa czytała książki, spacerowała po Plantach i z przyjemnością wybierała drobiazgi dla maluszka.

Ale Staszek był bardzo przesądny, nie pozwalał mi kupować nic przed porodem. Ciągle powtarzał, że lepiej po wszystkim. Moja siostra obiecała dać nam komodę po córce oraz stare łóżeczko. Nawet inne drobiazgi odkładała dla nas. Błagała, żebym wszystko odebrała wcześniej, wyprała, przygotowała. Ja jednak spakowałam tylko torbę do szpitala, bo tak kazał mąż westchnęła ciężko Genowefa.

W dniu porodu, Staszek wpadł w panikę, bo nagle uświadomił sobie, jak wiele rzeczy trzeba kupić. Genowefa martwiła się nawet w trakcie porodu nie zdążyła wyjąć ubrań z pralki, więc wilgotne leżały tam do jej powrotu.

Na szczęście koleżanki z pracy przyniosły ubranka i pieluchy, więc miałam w co przebrać maleństwo. Staszek biegał po całym Krakowie, kompletował w popłochu wyprawkę, ale wszystko było stare, brudne, nieraz poplamione. Musiałam sama wszystko wyprać i czekać, aż wyschnie. Wtedy miałam ochotę rozstać się ze wszystkimi krewnymi i rozwieść się z mężem prawie się rozpłakała.

Przez kilka dni Genowefa sprzątała mieszkanie i próbowała doprowadzić wszystko do porządku. Od narodzin syna minęły już dwa miesiące, ale nadal nikogo nie chciała zapraszać w odwiedziny.

Rodzina uznała, że skoro już trochę czasu minęło, to mogą nareszcie nas odwiedzić. Żebym jeszcze obiad wydała dla wszystkich! Z miejsca dostałam nowe obowiązki skarżyła się z żalem.

Matka Genowefy nie pojmowała, czemu jej córka nie potrafi cieszyć się macierzyństwem. Przecież miała tyle czasu, powinna była wszystko przygotować sama! Dziewięć miesięcy siedzenia w domu, a ona co robiła? Wystarczyło poprosić męża o pomoc przy znoszeniu mebli, o sprzątanie. I pewnie przekonałaby go do wcześniejszych zakupów. W końcu trzeba o wszystko zadbać samodzielnie któż teraz polega na mężczyznach?

A wy, jak sądzicie? Czy Genowefa powinna mieć żal do rodziny i męża, czy to jej niedopatrzenie? Może rzeczywiście sama powinna się lepiej przygotować? Co o tym myślicie, co zrobilibyście na jej miejscu?