Wyimaginowana przyjaciółka

Wyimaginowana przyjaciółka

Przy Zosi od trzech dni tłoczyły się gromady uczniów. Dziewczynka zasłynęła w całej szkole jako wróżka i prawdziwa psycholożka. Każdy pragnął zaczerpnąć choćby odrobiny jej mądrości. Zatrzymywali ją przy toalecie, przysiadywali przy niej w stołówce, przynosili jej ptasie mleczko, zeszyty z zadaniami domowymi i inne drobne prezenty, które ona zawsze jakoś odrzucała.

Podoba mi się Michał z 5c. Myślisz, że założymy razem rodzinę? marzycielsko zapytała koleżanka z klasy, Jagoda.

Nie polecam. Michał ten wydaje się taki super, a tak naprawdę dłubie w nosie i palcem wcina to, co znajdzie. Z jedzeniem problemów mieć nie będzie, ale na tym się skończy. Całe życie przekopie się przez własny nos powiedziała Zosia, chrupiąc krakowską obważankę i siorbiąc herbatę.

Uch, jaka ohyda! A Tomek? On jest prymusem, uczy się grać na gitarze dalej rozmarzyła się Jagoda.

Tomek dręczy koty. Przywiązuje do ogona puszki po konserwach i goni je po podwórkach. Będzie okrutny, a potem zacznie pić.

Czemu tak myślisz?

Widzisz gdzieś trzeźwych gitarzystów? Poza tym, nie zawracaj sobie jeszcze tym głowy, chłopacy nie uciekną. Lepiej popraw matematykę i przestań obgryzać paznokcie, bo ci się owsiki zalęgną.

Nie mam przyjaciół. Wszyscy mówią, że jestem gruby i nigdzie mnie nie zapraszają zawył Paweł z 4b, odpychając zakochaną piątoklasistkę, aż ta zjechała na drugi koniec ławki.

W środę zaczynają się zapisy na judo. Zapisać się możesz u pana od wf-u. Nie schudniesz może, ale przestaną ci dokuczać. A twojej przyszłej żony tak nie odrzucaj.

Zosia wstała od stołu i zaniosła tackę do mycia.

Zosiu, jak sądzisz, czy iść w tym roku robić prawo jazdy, czy poczekać do przyszłego? niby od niechcenia zapytała geograficzka przy zlewie.

Pani Elżbieto, żeby robić prawo jazdy, trzeba mieć samochód, a pani ma po ojcu malucha. Rozumie pani różnicę?

Chyba tak bąknęła nauczycielka.

Zosia przewróciła oczami, umyła ręce i dorzuciła:

Proszę sprzedać biedaka i za te pieniądze kupić sobie rower i szorty za dwa miesiące i tak będzie pani do pracy na tym woziona. A w ogóle, najlepiej wziąć kredyt hipoteczny teraz są świetne warunki, a z rodzicami w wieku trzydziestu pięciu lat mieszkać średnio wypada. Mówię to jako ekspert.

Prowadzona zaskoczonym spojrzeniem, Zosia pomaszerowała do swojej klasy na technikę.

W ciągu czterdziestu minut, gdy koleżanki poznawały linijkę krawiecką i uczyły się nawlekać igłę do maszyny, Zosia zdążyła zacerować przyniesione z domu spodnie, zwęzić spódniczkę i zrobić na szydełku skarpetki dla nauczycielki, tłumacząc, że ciężarne muszą mieć ciepło w nogi. Pani techniki od razu wybiegła z klasy po test ciążowy. Następnego dnia cała klasa wcinała czekoladowy tort w podzięce od nauczycielki.

W domu dziewczynka też zachowywała się dziwnie. Ochrzaniła mamę za mrożone pierogi i sama ulepiła własne. Wieczorem zamiast Youtuba zaczęła czytać Trzech muszkieterów i szeptała do kogoś pod nosem. Ojciec zaglądał na nią znad komputera, a Zosia zbeształa go, że się garbi i żeby lepiej poszedł wytrzepać dywan, a nie siedział na szemranych stronach.

Plotki rozchodziły się po szkole, nauczyciele zwołali pilne zebranie i zarządzili spotkanie z psychologiem. Całe grono pedagogiczne, z dyrektorem włącznie, pojawiło się tego dnia na konsultacji.

Zosiu, kochana, mów, czy ktoś cię w szkole krzywdzi? zaczął brodaty pan z okularami.

Krzywdzi mnie to, że na szkołę wydali miliony złotych, a na sali gimnastycznej nowy tylko skórzany koń i dwa metry liny.

Wszyscy spojrzeli na dyrektora, który nagle wyskoczył przez uchylone okno na zebranie.

Nikt z tobą nie chce się przyjaźnić?

Przyjaźń to abstrakt powiedziała Zosia znudzonym tonem, kręcąc warkoczami. Dziś bawisz się w berka na przerwie, a jutro twoja przyjaciółka myje ci naczynia w domu, kiedy ty rozliczasz ulgę podatkową.

Jakie ulgi, o czym ty mówisz? Kto ci takich rzeczy nagadał?

Moja przyjaciółka.

No i mamy przyczynę! Możesz ją tutaj zaprosić?

Ona już tu jest odpowiedziała Zosia spokojnie, wywołując niedowierzanie wśród zebranych.

A jak ma na imię?

Jadwiga Stanisławowna.

Ile ma lat?

Siedemdziesiąt.

Co ci jeszcze mówi?

Że zęby trzeba myć od dziąseł, że pies z mojego podwórka nie jest zły, tylko wystraszony i głodny, że rodziny nie wolno zapominać. A jeszcze że od pięciu lat źle państwu naliczano podatek od nieruchomości. Powinni państwo pojechać do urzędu i poprosić o przeliczenie według wartości rynkowej, a nie katastralnej.

Psycholog skrupulatnie zanotował, podkreślając ostatni punkt dwa razy.

Przez głośnik zadzwonili do rodziców w pracy.

Proszę poczekać! krzyczał podekscytowany ojciec przez telefon. Przecież moją mamę tak nazywali! Umarła dziesięć lat temu.

Kabinet wypełniło westchnienie i szmery modlitwy.

No właśnie, dziesięć lat, a nikt nawet nie zajrzy z wizytą. Wszystko zarosło trawą, ogrodzenie przekrzywione burknęła z wyrzutem Zosia.

No, ja chciałem tylko nie było kiedy mruczał ojciec w słuchawkę.

Sesja się skończyła.

Następnego dnia cała rodzina wyruszyła na cmentarz. Zosia nigdy nie widziała babci, znała ją tylko z urwanych opowieści ojca. Szukali grobu długo, bo marmurowe pole bardzo szybko zarosło, a dawniej tam był sosnowy las.

Dziewczynka przyniosła bukiet żółtych tulipanów i wsadziła do przyciętej plastikowej butelki. Tata postawił ogrodzenie, mama wypieliła trawę.

Tato, babcia mówi, że jesteś dobrym człowiekiem, tylko zupełnie pochłoniętym pracą i internetem, dlatego nigdy nie masz czasu nawet dla mnie.

Ojciec zarumienił się ze wstydu i skinął głową.

Powiedz jej, że się poprawisz pogłaskał córkę po głowie, potem po przyblakłym zdjęciu na nagrobku.

Teraz jest spokojna, już do mnie nie przyjdzie, chociaż bardzo za nią tęsknię, bo jest wspaniała, wesoła i mądra.

To prawda. Babcia była niezwykła i widziała ludzi na wylot. Coś jeszcze ci mówi?

Tak. Że twoja dieta ogórkowa jest bez sensu. Chcesz schudnąć idź na siłownię. I że zakładanie rachunku walutowego było głupotą zawsze trzeba wszystko dobrze przeliczyć przed takimi decyzjami. I o tym tanim cemencie, co zamawiałeś pod fundamenty do sauny, mówiłaOjciec wybuchnął śmiechem przez łzy, a mama przytuliła Zosię tak, jakby dawno już tego nie robiła. Wiatr rozwiał ostatnie, samotne liście na grobie Jadwigi Stanisławowny. Zosia przez chwilę wpatrywała się w zdjęcie, aż zobaczyła jakby cień uśmiechu na starej fotografii.

Chodźcie już, zimno rzuciła figlarnie, wskakując między rodziców, łapiąc ich za ręce. Na chwilę wszyscy stali się znów dziećmi, które śmieją się z najmniejszych rzeczy i wierzą, że nikt nigdy nie odejdzie na zawsze.

W drodze powrotnej tata kupił gorącą czekoladę, mama pozwoliła Zosi zatańczyć na kałuży, a w domu razem lepili pierogi według starego przepisu babci. Rozmowy płynęły lżej i prościej, jakby z cienia nagle wyrosło światło, a każda rada otrzymana od wyimaginowanej przyjaciółki Jadwigi była już tylko dobrym wspomnieniem i cichym głosem odwagi.

Od tego dnia Zosia nie szeptała już do nikogo. Ale gdy przyszedł ktoś po poradę wystarczyło spojrzeć jej w oczy, żeby poczuć, że nigdy nie jest się zupełnie samotnym, a mądrość i dobroć mogą wracać zawsze nawet z drugiego końca pamięci. W końcu przyjaźń, choćby wyimaginowana, czasem okazuje się najprawdziwsza na świecie.