Wyfrunęła z gniazda: Szachowy żal emeryta

– Dzieci wychowaliśmy, a jak tylko poszła na emeryturę, to od razu uciekła ode mnie, wyobrażasz sobie?! – narzekał siwy mężczyzna w kapeluszu swojemu partnerowi od szachów.

Jesień właśnie zaczęła rozsypywać złote liście na podwórku. Pogoda była piękna. Oddychało się lekko i swobodnie.

Tak już było, że latem emeryci spędzali całe dnie w parku niedaleko ich bloku. Znaleźli sobie mały zakątek z trzema blisko stojącymi ławkami i spotykali się tam przez całe lato, gdy tylko upał trochę odpuszczał.

Nawyk ten nie zniknął z nadejściem chłodów. Wciąż wychodzili ci siwowłosi mężczyźni, by spędzić czas na ławkach przed blokiem.

– Tak po prostu uciekła? Może to nie jej wina, tylko twoja?! – uśmiechnął się szachowy przeciwnik. – Od dobrego męża się nie ucieka.

Jan też przez to przeszedł kilka lat temu, więc dobrze wiedział, gdzie może tkwić przyczyna tej ucieczki.

Siwy mężczyzna w kapeluszu podniósł na Jana oczy tego samego koloru co jego włosy i uśmiechnął się.

– Szach i mat, Janku. Ale co do żony – to ona zrobiła mi na złość! Wie, że bez niej sobie nie poradzę, więc specjalnie tak zrobiła, żebym poczuł.

Przed wyjściem powiedziała tak:

– Zmęczyło mnie, Kaziku, obsługiwanie ciebie! Nic sam nie umiesz, więc idę, żebyś zrozumiał, jak to jest.

Nawet nie powiedziała, dokąd poszła…

– No i jak teraz, Kazik? – spytał Jan, przypominając sobie własne odczucia.

– Źle… Albo raczej smutno! Chciałem z radości pierwszego dnia urządzić małą libację. Nawet wódkę kupiłem… Przyniosłem, do lodówki wsadziłem, a wyjąć jakoś nie mogłem.

Nikt nie krzyczy, że nie wolno, że „ty śmiesz!”. Tyle ciszy wokół… I od razu mi się odechciało. Taka tęsknota mnie ogarnęła…

Jan roześmiał się. Rozumiał Kazika. Sam to przeżył. Dokładnie tak, jak teraz opisywał.

Kazik zamyślił się, patrząc na szachownicę.

Stojący obok mężczyźni obserwowali grę – czy to z zaciekawieniem, czy ze współczuciem.

Nikt w ich wieku nie chciałby zostać bez żony.

Choć bywały trudne chwile w codzienności, ale właśnie po to jest druga połówka, by się uzupełniać.

– A może byś do niej zadzwonił? Powiedz, że zrozumiałeś, żałujesz – zaproponował nieco młodszy od reszty mężczyzna.

Kazik machnął ręką:

– A kto ją tam zrozumie, czego jej trzeba?!

– Ja pamiętam, jak byłem mały, to kozy pasłem na łące – nagle odezwał się sąsiad Kazika z piątego piętra. – Jak któraś uciekła i nie chciała wracać, to marchewką ją zwabiałem. Spróbuj i ty tak! Reszta się jakoś ułoży…

– A czym mam zwabiać?! – zaśmiał się Kazik. – Ona wszystko ma, tu trzeba nie przegapić…

– A może ja zadzwonię, powiem, że u ciebie byłem już pięć razy, a nikt nie otwiera? – zaproponował sąsiad z klatki.

– O! Dokładnie! – aż podskoczył Kazik. – Wróci, przybiegnął jak szalona, pomyśli, że coś się stało. A ja tu – kwiaty, tort!

Na tym mężczyźni się rozeszli…

…Następnego dnia, zgodnie z umową, sąsiad z klatki, Wojtek, zadzwonił do żony Kazika i powiedział, że dawno go nie widział i drzwi nie otwiera. Nagle coś się stało, niech przyjeżdża…

Kazik tymczasem nie tracił czasu. Od rana biegał po sklepach, kupił smakołyków. Potem wpadł do kwiaciarni, wziął trzy goździki i popędził do domu.

– Uff, ale się nabiegałem! Zmęczyłem się… – pomyślał Kazik.

Uznał jednak, że w domowych spodniach przepraszać nie wypada.

Przebrał się w szary garnitur, który żona kupiła mu na pogrzeb, i zaczął nakrywać stół w kuchni.

Wszystko już przygotował, wino i tort schował do lodówki, zagotował wodę w czajniku. Siedzi i czeka.

Gorąco w garniturze. Ale zdjąć nie może, musi stanąć przed Halinką w pełnej okazałości!

Biegał, biegał do okna. Żony nie widać!

W końcu postanowił wyjść na spotkanie z kwiatami. Wziął goździki, jeden, na złość, złamał się.

Wyciągnął wódkę, łyknął dla odwagi.

I tak przesiedział godzinę z kwiatami w rękach na kanapie, aż sen go zmorzył.

Mężczyzna uznał, że usłyszy, gdy żona wejdzie, więc położył się ostrożnie, by nie pognieść garnituru. Kwiaty ścisnął w dłoniach, kładąc je na piersi, żeby potem nie szukać w pośpiechu…

…Żona Kazika wróciła dopiero wieczorem. Z innego miasta od siostry – pięć godzin pociągiem, potem taksówką.

Przed blokiem Halinka spojrzała – a w oknach ich mieszkania ciemno!

Zaczęła się strasznie niepokoić i szybko pobiegła do klatki.

Podeszła do drzwi, cicho otworzyła dwa zamki swoim kluczem i weszła do środka. Cisza… Nie słychać jej Kazika…

– Boże, czyżby coś się stało? – pomyślała.

Włączyła światło w przedpokoju i weszła do salonu.

Spojrzała na kanapę i aż przysiadła z wrażenia!

Tam leżał Kazik… W garniturze… Dwa zwiędłe goździki zaciśnięte w dłoniach…

Halinka uklękła przed mężem i kilka minut siedziała z pochyloną głową, aż w końcu łzy same popłynęły.

– Halinko! Wróciłaś! – uśmiechając się, podał jej kwiaty.

– Żyjesz! – krzyknęła Halinka. – Urządziłeś sobie libację, czy co?! Wiedziałam, że nawet na tydzień nie można zostawić, co to za mąż taki, Kazik?!

Halinka dalej krzyczała, a Kazik siedział na kanapie i ciągle się uśmiechał.

– Jak tu dobrze, jak przytulnie – myślał. – Wróciła moja uciekinierka! Zwabiłem ją, moją kózkę…

– Siedzi, uśmiecha się! – nie ustępowała żona. – Ja ci pokażę!

– Oj, jak ja cię kocham, Halinko, tak bardzo, że już nie puszczę – spokojnie powiedział Kazik.

Żona na te słowa nawet przestała krzyczeć.

– Przez ten tydzień wszystko zrozumiałem… Nie zostawiaj mnie, zrobię wszystko, co zechcesz…– No dobrze, ale teraz posprzątaj ten bałagan, a ja zrobię herbatę – powiedziała Halinka, a Kazik wstał z kanapy, by wreszcie znów poczuć, że dom jest pełen życia.