Wyczekana wnuczka Pani Natalia, pełna troski mama, uparcie wydzwaniała do syna Michała, który właśnie wypłynął w kolejny morski rejs, choć telefonu uparcie nie odbierał, a kontaktu nie było. — A narobiłeś ty mi, synku, zamieszania! — z niepokojem westchnęła, ponownie próbując zadzwonić pod znany numer. Dobrze wiedziała, że sygnału nie będzie, póki Michał nie dotrze do najbliższego portu. A to jeszcze może potrwać — szczególnie teraz, gdy wydarzyło się coś takiego! Pani Natalia nie mogła spać już drugą noc — wszystko przez to, co syn „zmalował”! * * * A tak naprawdę historia zaczęła się kilka lat wcześniej, kiedy Michał nie myślał jeszcze o pracy na statkach dalekomorskich. Dorosły już syn co chwilę wiązał się z kolejną kobietą, ale żadna nie okazała się „tą właściwą”. Wszystkie z perspektywy pani Natalii wydawały się całkiem sympatyczne i odpowiednie, jednak on twierdził, że zawsze „coś nie tak”! Z bólem serca obserwowała, jak kolejne związki kończą się fiaskiem. — Twój charakter jest nie do zniesienia! — mówiła do syna. — Wszystko ci nie pasuje! Ciekawe, czy znajdziesz kiedyś kobietę, która sprosta twoim wymaganiom! — Nie rozumiem twoich pretensji, mamo. Chcesz mieć synową i wnuki, a nie patrzysz, kim ona będzie. — Ależ skąd, nie wszystko mi jedno! Ważne, żeby cię kochała i była porządną osobą! Michał milczał wymownie, co ją tylko irytowało. Jakim cudem ten chłopak, którego wychowała, teraz „zna życie lepiej od niej”? Kto tu starszy? — Co niby wadziła ci Asia?! — denerwowała się pani Natalia. — Już mówiłem. — No dobrze… — Asia była złym przykładem, ale nie zamierzała się poddawać w tej dyskusji. — Powiedzmy, nie była wobec ciebie szczera. Choć dalej tego nie rozumiem… — Mamo! Myślę, że nie powinniśmy wchodzić w szczegóły. Asia nie była właściwą osobą na całe życie. — A Kasia? — I Kasia nie, — odpowiadał spokojnie. — A Żenia? Fajna przecież dziewczyna. Spokojna, domowa, miła. Zawsze pytała, czy może pomóc — porządna. Czy nie? — Masz rację, mamo, była miła. Ale okazało się, że nigdy mnie nie kochała. — A ty ją? — Pewnie też nie. — A Daria? — Mamo! — No co?! Przecież to niemożliwe! Ty chyba kobieciarz jesteś! Zamiast się ustatkować, rodzinę założyć, dzieci mieć… — Daj spokój, skończmy tę bezsensowną rozmowę! — w końcu nie wytrzymywał Michał i wychodził z domu. „Cały ojciec z tą swoją drobiazgowością i upartością!” — denerwowała się Natalia. Mijały lata, wokół syna obracały się kolejne dziewczyny, ale marzenie, żeby zobaczyć syna szczęśliwego i pobawić wnuki, nie spełniało się. A potem Michał zmienił pracę po spotkaniu kumpla, który zaproponował mu robotę na statku. Ani prośby, ani groźby nie pomogły – syn wyjechał na morze. — Mamo, to świetna okazja! Wiesz, ile się tam zarabia? Będziemy mieli wszystko! — A co mi po twoich zarobkach, kiedy cię nie będzie! Lepiej byś rodzinę założył! — Trzeba ją najpierw utrzymać! Gdy dzieci będą, zostanę na lądzie. Póki co, muszę podreperować budżet. Potem przyjdzie czas na wszystko! Michał rzeczywiście zarabiał dobrze. Po pierwszym rejsie zrobił kapitalny remont mieszkania, po kolejnym wręczył matce kartę do konta. — Żeby ci niczego nie brakowało! — Mnie nie brakuje! Tylko wnuków nie mam, a czas leci. Już jestem stara! — Jaka tam z ciebie stara, do emerytury masz czas! — śmiał się syn. Pieniądze leżały na karcie, bo pani Natalia była oszczędna, miała swoją wypłatę z apteki, która jej wystarczała. „Niech sobie leżą, Misha i tak nie sprawdza. Zobaczy, jaka oszczędna matka!” — myślała. Tak żyli kilka lat. Po rejsach syn nadrabiał czas: spotykał się ze znajomymi, pił, bywał z dziewczynami, których już matce nie przedstawiał. Gdy zwróciła mu to uwagę, odpowiedział krótko i nieprzyjemnie: — Po to ich do ciebie nie przyprowadzam, byś się potem nie martwiła, że się nie ożeniłem. Nie zamierzam się żenić z takimi kobietami! Było jej przykro, bo nazwał ją łatwowierną: — Za dobrze myślisz o ludziach, mamo! Dla ciebie moje kandydatki zawsze grały porządnych, a naprawdę nie były. To bolało Natalię: syn wypomniał jej cechę – zaufanie – w negatywnym kontekście. „Dobra, czyli głupia. Syn nazwał mnie głupią!” Pewnego wieczora zobaczyła go z dziewczyną – Mileną. Polubiła ją: była wysoka, szczupła, kręcona, z sympatyczną twarzą i dobrymi manierami. „Może miał pecha, a ta dziewczyna to skarb!” – pomyślała. Romans trwał przez cały urlop syna, a Milena bywała w domu kilka razy. Natalia nie mogła się nachwalić. Jednak gdy Michał ruszył w kolejny rejs, Milena zniknęła. — Już się z Mileną nie kontaktujemy. I ty nie powinnaś — krótko rzucił syn i wyjechał. Natalia długo łamała sobie głowę, co mogło się stać, ale niczego się nie dowiedziała. * * * Minął rok. Syn wracał sporadycznie i jeszcze chłodniej zbywał pytania o Milenę. — Boże, ta ci czym podpadła? — nie wytrzymała Natalia. — Mamo, to już mój problem. Nie wtrącaj się proszę w moje życie! Było jej bardzo przykro. Wkrótce Michał ponownie wyjechał, a Natalia, z pękniętym sercem, prowadziła swoje apteczne życie. Aż któregoś dnia, przy ladzie w aptece, stanęła… Milena. Przyszła kupić mleko dla dziecka. Cicho poprawiła czapkę córeczce w wózku. — Milenka! Tak się cieszę, że cię widzę! Michał nic nie wyjaśnił, po prostu zniknął i kazał o tobie nie pytać! — aż podskoczyła Natalia. — Tak? Cóż, niech będzie. — Milena spojrzała smutno. — Milenka, powiedz, co się stało? Znam mojego syna — jest uparty. Skrzywdził cię? — Nieważne… Nie mam żalu. Musimy iść, zakupy jeszcze… — Wpadnij do mnie! Albo tutaj — zawsze jestem na zmianach, pogadamy! I Milena wróciła. Powoli się otworzyła: była w ciąży z Michałem, on powiedział, że dziecka nie chce, bo „nie ma czasu wychowywać i nie planował długiego związku”. Potem zniknął. — W rejs wypłynął, pewnie. Ale nic, nie narzucamy się! Poradzimy sobie! Natalia rozpromieniła się przy wózku: — To… to moja wnuczka?! — Tak, ma na imię Ania. — Ania… *** Pani Natalia nie mogła sobie znaleźć miejsca. Udało się jej wyciągnąć od Mileny, że ciężko im z dzieckiem samemu, po wynajmie mieszkania prawie nic nie zostaje, a Milena rozważa powrót do rodziców. Samo wyobrażenie, że wnuczka wyjedzie i już jej nie zobaczy, ściskało jej serce. — Przeprowadź się do mnie, Milena! Z Anią! Pomogę, znajdziesz pracę, a Misha tyle pieniędzy wysyła, że aż nie wiem co z nimi robić. Ani niczego nie zabraknie! — A co na to Michał? — Kogo obchodzi! Zostawił dziecko, matce nie powiedział! Ja muszę naprawić jego winy! Jak wróci, to tak mu wygarnę! — groziła pięścią. I tak też zamieszkali razem. Natalia rozpieszczała Anię, ograniczyła liczbę zmian w aptece, by mieć więcej czasu z wnuczką. Milena pracowała, a po godzinach skarżyła się na zmęczenie. — Cały dzień na nogach, klienci upierdliwi! — Odpocznij, ja się zajmę Anią! — zapewniała Natalia. Zbliżał się powrót Michała z rejsu. Milena stawała się coraz bardziej nerwowa, ale Natalii narastał zapał do obrony synowej i wnuczki. — Michał wróci i nas wyrzuci! — pękała ze strachu Milena. — Nikt was nie wyrzuci! Ja tu rządzę! On wróci, to mu powiem prawdę w oczy! Milena próbowała szukać mieszkania, przekonywała, że to nie ma sensu, Natalia nie zgadzała się. — Mam pomysł! Trzeba przepisać mieszkanie na Anię! Przynajmniej będzie miała przyszłość, gdyby Michał się nigdy nie ożenił, a w papierach nie wpisany jako ojciec — powiedziała Natalia. — Ale… Moi rodzice też mają mieszkanie… — Skończ, decyzja zapadła! Niestety, u notariusza okazało się, że najpierw syn musi się wymeldować. Natalia wróciła do domu zła, ale planowała załatwić sprawę po powrocie Michała. Tymczasem Milena coraz rzadziej pojawiała się w domu. Pewnego dnia Natalia zauważyła, że część ubrań Mileny znika. — Gdzie się wybierasz? — Muszę wyjechać. Michał wkrótce wróci… — Nigdzie cię nie puszczę z wnuczką! Masz kartę, kod, kupuj co trzeba, a nie haruj! Ania zaraz zapomni, jak wygląda matka! A jeśli chcesz, żeby Michał cię zaakceptował, naucz się być zaradna. Milena zamilkła. Michał miał wrócić za dwa dni. * * * Rano pani Natalia chciała zobaczyć śpiącą Milenę i Anię. Ale Mileny już nie było, tylko Ania słodko spała. — Co się dzieje?! Milena nigdy nie wychodzi tak wcześnie na pracę! Później zabrała się za szykowanie obiadu dla syna, marząc, jak wręczy mu Anię na ręce, a potem nakrzyczy za zachowanie wobec Mileny. Zadzwonił dzwonek. Michał zamarł w progu widząc matkę z dzieckiem. — Cześć, mamo. Kim jest to dziecko? Co się tu wydarzyło? — Doskonale wiesz! — Nic nie rozumiem — plątał się Michał. — Opowiedz, co się wydarzyło podczas mojej nieobecności. — Wydarzenie?! Znalazłam swoją wnuczkę, Anię! — powiedziała dumnie patrząc synowi w oczy. — Jaką wnuczkę?! Mam rodzeństwo, o którym nie wiem? — Przestań udawać! Milena wszystko mi powiedziała! Tak cię nie wychowałam! Wstydzę się! — Milena? Nie rozumiem! Prosiłem cię, byś się z nią nie kontaktowała. Po drugie, co ma Milena do tego dziecka? Natalia wybuchła i wyjawiła całą historię, dorzucając matczynych wyrzutów. Michał łapał się za głowę: — O matko, mamo! — Co, głupią mnie nazwiesz? Proszę bardzo… Ale ja… — To nie jest moje dziecko! Milena cię oszukała, a ty… Jak można być takim naiwnym? Poczekaj, ona pewnie uciekła z twoimi pieniędzmi. Sprawdziłaś konto? Gdzie są twoje oszczędności? — Nigdzie nie poszła! Ona po prostu jest w pracy! Spierali się długo. W końcu Michał zgodził się poczekać, by rozwiać wątpliwości po powrocie Mileny. Czekali do późna. W tym czasie Natalia opowiadała o wspólnym życiu z Mileną i Anią, o pomyśle przepisania mieszkania na wnuczkę. Michał powtarzał, że cały czas ją oszukiwano, ale matka nie chciała słuchać. Wreszcie stwierdził: — To łatwo wyjaśnić testem DNR. — I tak zrobimy! Ale Milena nie wróciła tego dnia ani następnego, nie odbierała telefonu. Natalia udała się pod wskazany adres zakładu pracy — okazało się, że Milena tu nigdy nie była zatrudniona. W domu nie było już pieniędzy, ani karty, ani rzeczy Mileny – tylko rzeczy Ani. Wtedy pani Natalia uświadomiła sobie, że padła ofiarą oszustwa. — Jak to możliwe? Nie wierzę! Przecież nie mogła zostawić Ani i zniknąć! — Może jeszcze coś gorszego! — stwierdził Michał. — Ostrzegali mnie znajomi, że ona „potrafi nieźle zakręcić”. Słyszałem, że okradła Fedka… Ale wtedy jeszcze przychodziłem z nią do domu. Potem ot tak powiedziała, że jest w ciąży — nie było wiadomo z kim. Twierdziła, że ze mną… Ale koledzy mówili, że bawiła się z innymi chłopakami. — Jaka ja byłam naiwna! — zapłakała Natalia. — Czemu mi nic nie powiedziałeś? — Nie chciałem cię ranić. Jesteś za dobra dla ludzi… — Co teraz? — Trzeba zgłosić na policję! Dobrze, że nie zdążyłaś przepisać mieszkania na Anię! Zgłosili kradzież, ale Milena przepadła jak kamień w wodę. Mimo to, zanim Wiesław, syn, zdążył zablokować konto, Milena nie zdążyła wiele wybrać. Kartę jej znaleziono później na dworcu. W trakcie poszukiwań Ani pozwolono zostać z panią Natalią. Musiała rzucić pracę, by się nią zająć — szczęście, że „morzowe” pieniądze syna wystarczały na wszystko. Test DNR wykazał, że Michał nie jest ojcem dziewczynki, ale pani Natalia tak pokochała Anię, że nie mogła się z nią rozstać. Ustalono opiekę, choć wymagało to przejścia długiej drogi prawnej. Michał nie dostał praw, a pani Natalia musiała wrócić do pracy, znaleźć żłobek dla Ani, itd. W końcu zapanował spokój. Rok później Michał wrócił z kolejnego rejsu. Przywiózł… żonę: — Poznaj, mamo, to Sonia. Zamieszkamy razem. — A co z… — Natalia zerknęła w stronę pokoju dziecięcego, niepewna, czy syn wyjawił całą prawdę żonie. Lecz Sonia uśmiechnęła się: — Bardzo mi miło panią poznać! Michał wszystko mi powiedział i szczerze jestem pełna podziwu dla pani! Jeśli pozwoli mi pani uczestniczyć w wychowaniu Ani, będę szczęśliwa, bo… — spojrzała na męża. — Tak, planuję skończyć z rejsami i razem z Sonią przyjmiemy Anię! Tym razem nie odmówią! Pani Natalia promieniała szczęściem: — Boże, jakie szczęście! Chodźcie do stołu! Czekałam, tyle przygotowałam! Przy okazji się lepiej poznamy! Jak ja się cieszę! — otarła łzę szczęścia.

Wyczekana wnuczka

Krystyna Malinowska uparcie wydzwaniała do syna, który właśnie wypłynął w kolejny rejs. Ale jak nie było zasięgu, tak nie ma.

O rety, narozrabiałeś, synku! westchnęła z przejęciem i jeszcze raz wystukała dobrze znany numer. Dzwonić może jak do ściany bez portu Mikołaj się nie odezwie. A i na to prędko się nie zanosi. A tu taka sprawa!

Krystyna Malinowska spać nie mogła już drugą dobę i to wszystko przez wyczyny syna!

* * *

A tak naprawdę to wszystko zaczęło się dobrych kilka lat wcześniej, gdy Mikołaj wcale nie marzył o pracy na statku. Syn już był dorosłym facetem, lecz w sprawach sercowych jakby miał wiecznie pod górkę wiecznie mu coś dziewczyny nie pasowały! Krystyna z żalem patrzyła, jak jedna po drugiej rozpadały się relacje jej Mikołaja z jej zdaniem naprawdę miłymi i porządnymi dziewczynami.

Masz paskudny charakter! pouczała syna. Wszystko ci wiecznie nie tak! Znajdzie się w ogóle kobieta, która sprosta twoim wymaganiom?

Nie rozumiem twoich pretensji, mamo. Chcesz mieć synową wszystko jedno jaką?

No nie, nie wszystko jedno! Liczę się z tym, by cię kochała i była porządna!

Syn tylko wymownie milczał, co Krystynę strasznie denerwowało. No naprawdę jej własne dziecko teraz wie lepiej?! Kto tu jest starszy?

A czym ci nie pasowała Zosia?! wybuchała.

Przecież mówiłem.

No dobra Zosia to był kiepski przykład, ale Krystyna nie zamierzała się poddawać. Powiedzmy, jak twierdzisz, była nieszczera. Choć i tak tego nie rozumiem

Mamo! Nie wnikaj, nie nasza sprawa. Zosia to nie jest dziewczyna, z którą chcę spędzić życie.

A Basia?

Też nie, spokojnie odpowiadał syn.

A Iga? Przecież to cudowna dziewczyna domowa, ułożona, zawsze pomocna! Gospodarna!

Tak, masz rację, mamo. Bardzo miła była. Ale potem się okazało, że w ogóle mnie nie kocha.

A ty ją?

Chyba też nie, skoro tak wyszło.

No a Jagoda?

Mamo!

No co mamo? Tobie się nigdy nie dogodzi! Ty chyba babiarz jakiś! Zamias poukładać sobie życie, rodzinę założyć!

Przestańmy tę bezsensowną rozmowę! w końcu nie wytrzymywał Mikołaj i wychodził z domu.

Cały ojciec dokładny, uparty jak osioł! myślała poirytowana Krystyna.

Czas leciał, dziewczyny przy synu się zmieniały, a upragnionych wnuków jak nie było, tak nie ma. Co więcej Mikołaj jeszcze zmienił zawód spotkał kolegę ze szkoły, który zaproponował mu robotę na statku. I poszedł. Lamenty Krystyny na niewiele się zdały.

Mamo, co ty! Super robota! Wiesz, ile chłopaki tu zarabiają? Wszystko będziemy mieć!

Co mi po twoich złotówkach, jak ciągle po świecie znikasz?! Rodzinę byś założył!

Ale rodzinę trzeba z czegoś utrzymać! Kiedy dzieci będą, do morza już nie wypłynę trzeba będzie wychowywać. A teraz korzystam, póki młody jestem!

I rzeczywiście, zarabiał nieźle. Po pierwszym rejsie zrobił kapitalny remont mieszkania. Po drugim założył lokatę i wręczył matce kartę.

Żebyś nie miała żadnych zmartwień!

Ja zmartwień nie mam! Tylko wnuków brak, a lata lecą! Już babcia jestem stara!

No nie żartuj! Do emerytury jeszcze ci daleko! śmiał się.

Tych pieniędzy Krystyna niemal nie używała. W aptece zarabiała wystarczająco jak na własne potrzeby. Niech sobie leżą, Mikołaj i tak nie sprawdza. Jeszcze się zdziwi, jaką ma oszczędną matkę cieszyła się w duchu.

Tak sobie egzystowali kilka lat. Syn po powrocie z morza nadrabiał zaległości spotykał się z kumplami, imprezował, znowu randkował, a matce nie przedstawiał już żadnych dziewczyn żebyś się nie przejmowała, że się z nimi nie żenię. Usłyszała też bolesne zdanie:

Ty zbyt dobrze myślisz o ludziach, mamo! Jesteś za ufna. Myślisz, że znasz moje ex? Dla ciebie grały dobre, a dla mnie nie były wcale takie.

Ta uszczypliwa uwaga długo ją gryzła syn wytknął jej cechę, jakby była wadą. Ufna, czyli głupia? Więc matkę za durną uważa!

Ale gdy przypadkiem ujrzała go z nową dziewczyną, obudziła się w niej na nowo furia doprowadzenia syna do ożenku! Podeszła do nich Mikołaj aż się zaczerwienił. Ale mamie nie odmówisz.

No i poznała Milenę. Milena spodobała się Krystynie od razu wysoka, szczupła, kręcone włosy, sympatyczna z wyglądu i miła w obyciu. Widząc taką pannę, Krystyna od razu przestała mieć żal do syna.

Może to prawda, że do tej pory nie miał szczęścia! Szkoda by było, gdyby wtedy już się ożenił z którąś poprzednią tej by nie poznał! myślała rozczulona.

Romans z Mileną trwał przez cały urlop, a Krystyna na siłę zapraszała ją do domu. Panna błyskotliwa, rozmowna matka była zachwycona. Lecz gdy Mikołaj szykował się na kolejny rejs Milena nagle przepadła.

Nie utrzymujemy już kontaktu! I ty też nie powinnaś, rzucił syn i zniknął w świecie.

Krystyna nie mogła dojść, co się wydarzyło, ale nie było gdzie pytać ani do kogo się zwrócić.

* * *

Minął rok. Syn zaglądał raz na jakiś czas, ale na temat Mileny był chłodny jak ryba po grecku.

No na litość boską, czym znowu ci ta Milena podpadła?! Czy ta też nie pasuje?! nie wytrzymała Krystyna.

Mamo, to tylko moja sprawa. Jeśli się rozstaliśmy, widocznie tak musiało być. Proszę cię, nie wtrącaj się!

Mało brakowało, by Krystyna rozkleiła się jak przeterminowana galaretka.

No jak tak można, Mik! Ja się przecież o ciebie martwię!

Nie trzeba! burknął syn. Jeszcze raz proszę żadnych kontaktów z Mileną! I nie dręcz mnie już!

Odpłynął w dalszą trasę, a Krystyna, z pękniętym sercem, wróciła do rutyny.

I pewnego dnia, gdy Krystyna była na zmianie w aptece, weszła młoda kobieta po mleko dla dziecka. A tu bach to Milena! Z zakłopotaniem poprawiła czapkę na głowie dziewczynki w wózku i spuściła wzrok.

Milenko! Jak ja się cieszę, że cię widzę! Mikołaj nic mi nie wyjaśnił po prostu zniknął, a o tobie zakazał cokolwiek wypytywać! wyrzuciła z siebie Krystyna.

Tak? smutno spojrzała Milena. No cóż. Niech tak będzie.

Krystyna zapowietrzyła się z przejęcia.

Powiedz mi, co się wydarzyło między wami? Mikołaj ma ciężki charakter, pewnie cię w czymś zranił?

To nieistotne Nie żywię urazy. Dobra, pójdziemy już, mam jeszcze sprawunki.

Ale wpadaj do mnie! Chociaż tu do apteki czasem mam dyżury długie. Pogadamy!

I Milena wróciła kolejnego dnia znów po mleko dla dziecka. Krystyna, krok po kroku, wyciągnęła z niej całą historię. Okazało się, że Milena zaszła w ciążę, a Mikołaj oznajmił, że dziecka nie chce on ciągle w trasie, rodziny nie planuje. Potem zniknął jak statek we mgle.

W morze wypłynął, chyba wzruszyła ramionami Milena. No cóż. Nie zamierzamy się narzucać! We dwie też damy radę!

Krystyna niemal się rozpłakała, nachylając się nad wózkiem:

Toż to moja wnuczka?!

Tak wychodzi odpowiedziała cicho Milena. Ma na imię Ania.

Aniu

***

Krystyna nie mogła sobie znaleźć miejsca. Delikatnie wypytała Milenę o sytuację życiową. Milena była z innego miasta, mieszkanie wynajmowała, a z dzieckiem bez stałej pracy bywało krucho. Myślała wrócić do rodziców. Wizja, że wnuczka wyjedzie i przepadnie z oczu, wywróciła Krystynie serce.

Przeprowadzaj się do mnie, Mileno, z Anią! Przecież u mnie wszystko jest, pomogę jak trzeba, pracę znajdziesz spokojnie. Mikołaj przysyła tyle pieniędzy, że nie wiem, na co wydawać! Ani na opłaty nie zabraknie!

A co na to Mikołaj?

A kto jego pytał?! Narozrabiał, dziecko porzucił, a matce nawet nie pisnął! Przynajmniej ja trochę jego winę odkupię. A jak wróci, to sobie z nim porozmawiam. O, już ja mu powiem!

I tak zaczęły wspólne życie. Krystyna nie żałowała czasu ani środków na Anię. Nawet poprosiła w aptece o mniej godzin, by mieć więcej dla wnuczki. Milena dorwała pracę, a córkę bez obaw zostawiała pod opieką Krystyny. Wracała późno, narzekając na trudy dnia.

Cały dzień na nogach, klienci straszni marudy!

Oj, daj spokój! Wypocznij, ja Anię wykąpię i położę spać.

Wakacje Mikołaja zbliżały się wielkimi krokami. Krystyna już widziała, jak przywita syna z pięściami, a Milena coraz bardziej się niepokoiła. Jednak Krystynę to tylko podkręcało Milena wydawała się taka wrażliwa, aż chciało się ją bronić, nie mówiąc o małej.

Mikołaj wróci i nas z Anią wystawi za drzwi! Boję się, Krystyno! Po co ja się zgadzałam? Jutro zaczynam szukać mieszkania.

Co ty, nikt was nie wyrzuci! Jeszcze sobie pogadamy z Mikołajem! Nikogo z domu nie wypędzam!

Oj, wypędzi, Krystyno! To przez pieniądze mnie o to posądzi! A przecież mi wasze pieniądze niepotrzebne! Do rodziców wracam, z wami zawsze utrzymam kontakt

A właśnie, że nie! W tej kawalerce to ja rządzę. Przyjmę, kogo zechcę, i Mikołajowi wara!

Milena się upierała, Krystyna była nieustępliwa. Zostały razem.

Wiesz co myślę zagadała przy kolacji. Tę kawalerkę najlepiej od razu przepisać na Anię! Żeby potem nie było zamieszania. Mikołaj się chyba nigdy nie ożeni, a coś po mnie Ani się należy. Tym bardziej, że nie figuruje w papierach jako ojciec rzuciła Krystyna, na co Milena spuszczała wstydliwie wzrok.

Przepraszam, ja myślałam

Oj, wiem, wiem. Ale jakby co, trudno będzie udowodnić, że to jego dziecko, więc jutro idziemy wszystko załatwić!

Ależ Krystyno, daj spokój! Moi rodzice też mają mieszkanie

Nawet nie próbuj mnie przekonywać! przerwała Krystyna. Postanowione!

I rzeczywiście, poszły. U notariusza usłyszały:

Najpierw syn musi się wymeldować z tego mieszkania, dopiero później można sporządzić umowę.

Krystyna była zła, ale do powrotu syna zostało parę dni. Milena była coraz bardziej roztrzęsiona, coraz częściej znikała gdzieś po pracy.

Gdzie tak przesiadujesz? dopytała w końcu Krystyna. Milena się zbiesiła:

No mam nadzieję na zaliczkę, ale szef stawia warunki.

Po co ci tyle pieniędzy? Brakuje ci na coś?

W tym czasie Milena się przebierała, Krystyna chodziła za nią krok w krok i niespodziewanie dostrzegła walizkę pod łóżkiem, wypchaną ubraniami.

Gdzie się wybierasz?! Milena milczała. Co, mieszkanie jednak szukasz?!

Krystyno muszę się wyprowadzić! Po powrocie Mikołaja

Nigdzie cię z wnuczką nie puszczę! ucięła Krystyna. Po chwili, zamyślona, dodała: I, proszę, nie siedź tyle w pracy! Kartę bankową zostawiłam w szafce, kod też. Kupuj, co trzeba, a nie haruj po nocach. Ania jeszcze o tobie zapomni! Jeśli chcesz, żeby Mikołaj cię zaakceptował, musisz się nauczyć gospodarności.

Milena nie odpowiedziała nic. Wkrótce Mikołaj miał wracać do domu.

* * *

Rankiem w dzień powrotu syna Krystyna weszła do pokoju Mileny i Ani, by spojrzeć, jak słodko śpią. Ale Mileny już nie było, tylko Ania spała sobie spokojnie.

Co jest grane? Gdzie ona się podziała? Szósta rano, nigdy tak wcześnie nie wychodziła!

Krystyna wróciła do kuchni dokończyć przygotowania powitalne. Gotując ulubione potrawy Mikołaja, podtrzymywała się na duchu miała przed oczami, jak przywita go z Anią w ramionach i zmusi do przeprosin Mileny, kiedy tylko ta wróci z pracy.

Zadzwonił domofon. Drzwi otworzył Mikołaj i stanął jak słup soli na widok matki z małą dziewczynką.

Cześć, mamo. Co za dzieciak? Czego nie wiem?

A chyba dobrze sam wiesz!

Nic nie rozumiem zmieszał się. Opowiadaj, co tu się działo beze mnie.

Co się działo? O, proszę bardzo wnuczka się znalazła! odpowiedziała stanowczo Krystyna.

Jaka wnuczka? Mam rodzeństwo, o którym nie wiem? zdumiał się Mikołaj.

Skończ, Mikołaj! Milena mi wszystko wyłożyła. Nie tak cię wychowałam. Wstyd mi za ciebie!

Milena? Ja nic nie rozumiem! Po pierwsze prosiłem cię, żebyś nie utrzymywała z nią kontaktu, po drugie co wspólnego ma Milena i to dziecko?!

Krystyna, wkurzona, opowiedziała synowi wszystko z detalami, dorzucając garść matczynych wyrzutów. Mikołaj złapał się za głowę:

Ale ty Mamo! krzyknął bezradnie.

Co, znowu powiesz, że głupia jestem? Ale ja

To nie jest moje dziecko, mamo! Milena cię oszukała, a ty No po prostu jesteś łatwowierna! nagle się zapalił. Sprawdź pieniądze! Przecież cała sprawa kręci się o kasę Co ci ukradła?!

Nic! Ty się chyba

Mamo! Sprawdź oszczędności! Pewnie już dawno zniknęła z nimi!

Na pewno poszła do pracy! uparła się Krystyna.

Kłócili się, aż Mikołaj skapitulował. Postanowili poczekać na powrót Mileny, by wyjaśnić wszystko do końca.

Czekali do późna. Podczas tej kolacji Krystyna opowiedziała synowi, jak poznała Milenę, jak mieszkali razem i jakie miała plany wobec Ani. Mikołaj tylko kiwał głową i powtarzał, że była zwyczajnie nabita w butelkę, ale

Nie wierzę ci! Milena była cudowna

Cudowna oszustka, chyba. Jak mogłaś tak zaufać?

Przestań! Jeszcze chwilka i się pojawi, porozmawiacie i będzie ci wstyd!

To nie twoja wnuczka!

Matka spojrzała na niego groźnie.

Przecież można zrobić test DNA dodał syn.

I tak zrobimy! odparła dumnie i zniknęła z Anią w pokoju.

Nastąpił wieczór, potem noc. Milena nie przyszła. Nie było jej też kolejnego dnia. Telefon milczał, a kiedy Krystyna pofatygowała się sprawdzić pracę Mileny, okazało się, że takiej osoby nikt nie zna. Pokazywała zdjęcia bez skutku.

Krystyna wróciła do domu, by zgodnie z radą syna sprawdzić oszczędności. Nie było ani pieniędzy, ani karty. W szafach nie znalazła nic Mileny tylko rzeczy Ani. Dopiero wtedy dotarło do Krystyny, że padła ofiarą oszustwa.

Jak mogłam być taka głupia i naiwna?! popłakała się. Dlaczego ty mi nie powiedziałeś, co to za żmija?!

Nie chciałem mówić ci brzydkich rzeczy o ludziach. Ty jesteś zawsze dobra dla wszystkich

I co teraz?

Policja! Jeszcze dobrze, że nie przepisałaś kawalerki na Anię, bo już byś pewnie mieszkała pod chmurką.

Oczywiście zgłosili sprawę. Ale po Milenie ślad zaginął. Przez miesiące cisza. Kartę odnaleziono później na dworcu pod Krakowem.

Tymczasem, póki trwały poszukiwania, Anię pozwolono zostawić z Krystyną. Musiała na jakiś czas rzucić pracę. Dobrze, że oszczędności syna wystarczyły. Test DNA wykazał, że Mikołaj nie jest ojcem, ale Krystyna tak pokochała dziewczynkę, że nie wyobrażała sobie rozstania. Po konsultacji z synem, postanowili wychować Anię jak własną. Milenę, wobec jej nieobecności, pozbawiono praw rodzicielskich. Krystyna, by mieć formalny dochód, wróciła do pracy, znalazła Ani żłobek, załatwiła opiekę wszystkiego nauczyła się od podstaw. Dała radę.

A rok później, po kolejnym powrocie z rejsu, Mikołaj przytargał żonę:

Poznaj, mamo to Sonia. Zamieszkamy razem.

A co z Krystyna złapała się za głowę, machając ręką w stronę pokoju dziecięcego, nie wiedząc, czy synowa wie o Ani.

Ale Sonia uśmiechnęła się ciepło:

Bardzo miło mi panią poznać! Mikołaj wszystko mi opowiedział i, szczerze mówiąc, jestem pani bohaterką! Jeśli pozwoli mi pani uczestniczyć w wychowywaniu Ani, będę szczęśliwa. Spojrzała na męża.

Tak, zamierzam zakończyć rejsy, a razem z Sonią oficjalnie adoptujemy Anię. Teraz już nam nie odmówią!

Krystyna promieniała ze szczęścia:

O matko Boska, tyle szczęścia na raz! Chodźcie szybko do stołu! Tyle nawas gotowałam! Właśnie na tę okazję! Poznamy się lepiej! Jestem taka szczęśliwa! i ocierając łzę, poszła po pierogi.