Wychowałem was wszystkich, a wy nie chcecie nakarmić jednego ojca.

Wychowałem was pięcioro, a wy jednego ojca wykarmić nie chcecie

Dramatyczna historia z głębi Pomorza

— Włodku, wstawaj, ranek dawno minął, czas do pracy! — szarpała męża Halina, trzymając w jednej dłoni przypaloną patelnię, a w drugiej — przyzwyczajoną nadzieję, że on tylko żartuje.
— Nie wstanę. Zostaw mnie w spokoju, Halka. Koniec. Już nie pójdę do fabryki — bąknął Włodzimierz, nie otwierając oczu, i odwrócił się do ściany.

Żona najpierw się zaśmiała — no co, urlop się skończył, jeszcze nie ochłonął.
— Daj spokój, głupoty gadasz! Wesele Ani już za nami, odpoczęliśmy, teraz wracamy do roboty. Spraw po uszy!

— Mówię ci na serio. Koniec. Zwolniłem się. Już tam nie pracuję. Podanie złożyłem przed urlopem. Wczoraj był mój ostatni dzień.

— Co ty, Włodku?! Oszalałeś?! Gdzie ty taką pracę teraz znajdziesz? Do emerytury ci dwa lata! Wytrzymaj! — Halina zbladła i o mało nie upuściła patelni.

— Nie wytrzymam. Sił brak. Koniec. Wychowaliśmy pięcioro dzieci. Trzech synów, dwie córki. Wszystkich wyuczyli, wszystkich usadzili. Na nogach postawili. A ja? Teraz chcę tylko odpocząć. Skończyłem swoje.

— Rozumu ci brak, jeśli chcesz dzieciom na kark siąść — westchnęła z bólem żona. — Kto cię będzie żywił? Moja emerytura to grosze. A ty myślisz, że będą cię utrzymywać?

— Oczywiście. Przecież to moje dzieci. Pięcioro! Czyżby jeden ojciec miał głód cierpieć?

— Zwariowałeś, stary dziadzie! — zawrzała Halina. — Dzieci same mają kłopotów od góry. Mieszkania na kredyt, wnuki do szkoły chodzą. A ty… darmozjad! — chwyciła go za rękaw i szarpnęła.

Odtrącił ją gwałtownie — aż uderzyła się boleśnie o szafę.
— Zostaw. Nie tykaj. Zdecydowałem. Koniec.

Łzy napłynęły Halinie do oczu. Wiedziała: jeśli mąż powiedział — nie ma odwrotu. Zerwała się, narzuciła chustkę i pobiegła do sąsiadki — cioci Zosi, mądrej staruszki, do której nawet policjanci po rady chodzili.

— Och, ciociu Zosiu, nieszczęście moje! Włodek oszalał! Zwolnił się z pracy, mówi, że już nie może. Co robić? Jak go opamiętać?

— Czego się denerwujesz. Zmęczony człowiek jest. Pięć dusz wychował — to nie pestki gryźć. Widocznie siły stracił. Daj mu odpocząć. Pożyjcie teraz z łagodnością.

— Ta, jasne! Zaraz mu łagodność pokażę. Jak dzieci przyjadą, to mu urządzimy „wakacje”! — syknęła Halina ze złośliwym błyskiem w oczach.

W tydzień później cała rodzina była w komplecie. Halina wszystkich obdzwoniła, stołów nakryła, by nikt głodny nie odszedł. Śmiali się, ściskali, wnuki biegały po podwórku. Lecz gdy po obiedzie sprzątnięto naczynia, zapadła ciężka cisza.

— Tato — pierwszy przerwał ją najstarszy, Marek — to prawda, że rzucił pan robotę?

— Prawda, synku. Stwierdziłem — dość. Sił już nie mam.

— No co ty, tato? — wtrącił się średni, Bogdan. — Dwa lata zostało. Wytrzymaj. Toż to… nierozsądne!

— Już postanowiłem. Staż mam ponad czterdzieści lat. Do emerytury jakoś dożyję. A wy — pięcioro was. Wykarmicie starego, jestem pewien.

Żona za jego plecami triumfowała, a dzieci się zakrzątnęły. Marek odkaszlnął:

— No… my teraz kredyt mamy, samochód bierzemy. Ciężko będzie.

— A u nas Ania w szkole muzycznej, na korepetycje chodzi. Pieniądze lecą, sam rozumiesz — dodała żona Bogdana. On sam milczał.

— A ja… remont zaczynam. Przed zimą muszę skończyć, potem mieszkanie sprzedamy. Więcej nie udźwignę — westchnął najmłodszy, Jurek.

Córki zaczęły mówić naraz. U jednej meble na raty, u drugiej mąż na saksach, grosza nie widzą od miesięcy. Halina wstała, jak generał przed bitwą:

— No i widzisz, Włodku? Wszyscy mają swoje sprawy. A ty — jak zbędny ciężar. Nie wstyd ci? Chcesz od dzieci brać, a nie pomagać. Jutro o świcie — szukaj pracy. Bez papieru o zatrudnieniu — nie wpuszczę. Jasne?

Włodzimierz wstał. W milczeniu. Spojrzał na swoje dzieci. Na żonę.

— Wychowałem was pięcioro… a wy jednego ojca wykarmić nie chcecie… — wyszeptał ochryple i wyszedł do sypialni.

Nazajutrz poszedł się zatrudnić. Przyjęli. Pensja o połowę mniejsza, ale zawsze praca. Halina była zadowolona — „wyleczyła”. A po dwóch dniach nie wrócił do domu.

Późnym wieczorem do drzwi zastukano. Ze szpitala doniesiono: Włodzimierz nie żyje. Rozległy zawał. W pracy zrobiło mu się słabo, nie zdążyli dowieźć. Zmarł w karetce.

Teraz Halina żyje sama. Emerytura — grosze. Dzieci odwiedzają rzadko. Głównie córki. Synowie dzwonią od święta.

A w jej pamięci wciąż powtarzają się ostatnie słowa męża:
„Wychowałem was pięcioro… a wy jednego ojca wykarmić nie chcecie…”.