Wychowała mnie moja babcia i choć jestem jej wdzięczny, wiem, że jej miłość miała swoją cenę – historia dorastania w cieniu rodzinnych dramatów, walki o lepsze życie i ryzykownej decyzji między dziedzictwem a prawdziwą miłością

Wychowałam się u babci. Doceniam to, oczywiście, ale do dziś mam wrażenie, że jej bezwarunkowa miłość miała jednak swoje warunki.

Miałam ledwie pięć lat, kiedy mój szanowny tatuś postanowił, że rodzinę to jednak woli zostawić dla przygody młodszej od mamy. Ponieważ mieszkaliśmy wtedy w jego kawalerce na Mokotowie, po rozwodzie uprzejmie poprosił nas z mamą o szybkie spakowanie gratów i znalezienie sobie nowego kąta.

Wylądowałyśmy u babci, mojej mamy mamy, pani Stanisławy. Dziedzic rodzinnych cnót, tatuś, wykazał się brawurą i kreatywnością przy szukaniu powodów, żeby nie płacić alimentów. Nie chcę przesadzać, ale zostałyśmy z mamą z dwudziestoma złotymi, butelką kompotu i jednym kanarkiem. Babcia miała swoją emeryturkę, w sumie skromną, więc mama wiecznie wyjeżdżała na chałtury po okolicznych miastach, a ja za dzieciaka codziennie po szkole ogarniałam wszystko w domu sprzątanie, zakupy, spacery z babcinym jamnikiem Bazylim.

Jak trochę podrosłam, czasem wagarowałam i łapałam fuchy na budowie albo w sklepie spożywczym (dziś polonistka by płakała). Przykro mi było patrzeć na mamę i babcię, jak liczą każdy grosz przed wypłatą, postanowiłam więc rzucić szkołę po podstawówce i łapać coś na etat. Wtedy pojawiła się niezapomniana siostra babci babcia Nina spod Krakowa. Oświadczyła, że przygarnie do siebie, pomoże w nauce i nakarmi domowym rosołem. Nie miała własnych dzieci i bardzo jej zależało, żeby ktoś rozdeptywał jej dywany. Z mamą i babcią stwierdziły, że może czas na zmiany.

No i przeprowadziłam się do babci Niny. Mama i babcia Stanisława wpadały czasem na herbatkę. Było lżej babcia Nina miała większą emeryturę, mogłam chodzić spokojnie do szkoły, a nie do pracy. Nauczyła mnie gotować pierogi i cerować skarpetki. Skończyłam szkołę z czerwonym paskiem i poszłam na Uniwersytet Jagielloński na prawo.

Babcia Nina obiecywała cały czas, że po studiach przepisze mi swoje mieszkanie w Nowej Hucie i zawsze twierdziła, że jestem dla niej jak rodzone dziecko. Zależało jej, żebym się ustawiła. Ale życie bywa przewrotne. Na trzecim roku studiów poznałam Lilkę.

Boże drogi, jaka ona była! Piękna, bystra, z poczuciem humoru. Ja od razu zakochałam się na amen, a ona jak się okazało też nie była obojętna. Postanowiłam się oświadczyć, bo co tu trzymać fason. Babcia Nina, jak się dowiedziała, urządziła aferę na pół osiedla. Stwierdziła, że Lilka tylko mieszkania mi zazdrości, a poza tym nie wierzy w żadne wielkie uczucia. Zagroziła, że jeśli nie zerwę z Lilką, to o spadku mogę zapomnieć.

Oczywiście powiedziałam wszystko Lili. I wiecie co? Moja narzeczona odparła, że sama gotowa jest zamieszkać ze mną nawet w altance na RODOS, bo kocha mnie bardziej niż te wszystkie cegły. Stanęłam przed wyborem: miłość albo kawalerka babci Niny.

Wybrałam Lilkę. Babcia Nina się obraziła i urwała kontakt mieszkanie przepadło, ale miałam Lilkę. Dzisiaj obchodzimy dziesiątą rocznicę ślubu, mamy dwójkę dzieciaków, a ja z każdym rokiem coraz bardziej utwierdzam się, że niczego nie żałuję i kocham jeszcze mocniej, nawet jeśli do dziś nie potrafię cerować tych skarpetek zgodnie z babciną metodą.