Wujek i nowe życie…

**Wujek Kazik, czyli życie toczy się dalej…**

Marek siedział przy kuchennym stole, wpatrując się bezmyślnie w ścianę. Nie było tam nic ciekawego, ani odpowiedzi na jego pytania. Westchnął i spojrzał ze wstrętem na niedopitą herbatę w szklance, rozcieńczoną do granic możliwości. Fusów już nie miał, tak samo jak pieniędzy, by kupić nowe. Wstał, wylał herbatę do zlewu, opłukał szklankę, nalał letniej wody z czajnika i wypił.

Jak tu trafił? Przecież miał wszystko: pracę, mieszkanie, żonę, córeczkę… A teraz zostało nic.

***

Miał piętnaście lat, gdy matka przyprowadziła do domu mężczyznę. Przytulała się do niego mocno, trzymając go pod rękę.

— To wujek Kazik. Będzie z nami mieszkał. Wzięliśmy ślub — powiedziała zawstydzona, nerwowo poprawiając kołnierzyk jedwabnej sukienki w kwiaty.

Wujek Kazik wyglądał na dużo starszego od matki, był od niej niższy i bardzo chudy. Spokojnie przyglądał się naburmuszonemu nastolatkowi.

Marek nie był dzieckiem, domyślał się, że matka z kimś się spotyka. Często wychodziła wieczorami, kłamiąc, że idzie do koleżanki. Wracała z rozmarzonym, szczęśliwym spojrzeniem, lekkim uśmiechem i startą szminką. Marek nawet lubił te chwile samotności.

Wszyscy mówili, że jego matka jest piękna i młoda. Miło było to słyszeć, choć on sam tak nie uważał. Matka to matka, nie gorsza niż inne. Ale młoda? Wszyscy po trzydziestce wydawali mu się starzy.

Ojca nie znał. Matka nie lubiła o nim mówić. A teraz przyprowadziła wujka Kazika. Czy im samym było źle? Marek odwrócił się i poszedł do swojego pokoju.

— Marku! — zawołała za nim matka drżącym głosem.
Trzasnął drzwiami.

— Synku, on jest dobry, solidny, z nim będzie nam łatwiej. Nie zazdrość, dla mnie zawsze będziesz najważniejszy — mówiła matka, wchodząc później do jego pokoju. — Zaraz usmażę ziemniaki i zjemy kolację. Postaraj się być dla niego miły.

Matka krzątała się wokół wujka Kazika, jej policzki płonęły, oczy mgliły się. Marek zaczął desperacko zazdrościć. Czując winę, matka dawała mu więcej kieszonkowego. Wykupywała się.

— Nie złość się na matkę. Jest dobra. Już jesteś duży. Za kilka lat założysz własną rodzinę, myślisz, że jej będzie łatwo samej? No właśnie. Ja jej nie skrzywdzę — próbował rozmawiać wujek Kazik.

Marek milczał, choć wiedział, że ma rację. Trzeba mu oddać sprawiedliwość, wujek nigdy nie wypytywał o szkołę ani o plany na przyszłość.

Po maturze Marek oznajmił, że nie pójdzie na studia, tylko do wojska. Czul się teraz niepotrzebny.

— I słusznie. Armia to dobra szkoła życia. Szanuję. Studia możesz zrobić później, zaocznie. Wykształcenie jest ważne. Posłużysz, a tam się zastanowisz, co dalej — powiedział stanowczo wujek Kazik, przerywając lament matki.

Po roku Marek wrócił do domu. Matka wciąż go przytulała, przygotowała uroczysty obiad. Po raz pierwszy pozwolił wujkowi Kazikowi objąć się ramionami. Wypili razem, a Marek, nieprzyzwyczajony, szybko się upił.

— Co teraz? — spytał wujek Kazik. — Na studia już za późno, zajęcia się zaczęły. Co umiesz?

— Daj mu odpocząć — wtrąciła matka, głaszcząc syna po ramieniu.

Marek powiedział, że w wojsku zrobił prawo jazdy, może prowadzić prawie każdy pojazd, zna się też na naprawach.

— To dobrze. Mój znajomy ma warsztat, pogadam z nim, żeby cię wziął. Płaca przyzwoita, ale harować trzeba — powiedział wujek Kazik.

— Zgoda — odparł Marek.

Po miesiącu dostał pierwszą pensję i oznajmił, że chce wynająć mieszkanie i żyć sam.

— Nie puszczę! — zawyrokowała matka. — Kto ci będzie gotował? Będziesz się włóczył po knajpach, z kobietami…

— Nie krzycz, Halinka. Sama byłaś młoda? — uciszył ją wujek Kazik. — Ma rację. Nie będzie do nas przyprowadzał dziewczyn. Ale wynajmować nie musi. — Wyszedł do przedpokoju. Gdy wrócił, podał Markowi klucze. — Mieszkaj w moim mieszkaniu. Małe, na obrzeżach miasta, ale dla ciebie wystarczy. Dostałem je po rozwodzie. Mieszkają tam lokatorzy, ale ich wykopię.

— Z kobietami ostrożnie, nie spiesz się, wybieraj mądrze. Mieszkanie, jak coś, przy rozwodzie się nie podzieli. I z butelką nie przesadzaj — pouczał wujek Kazik.

Marek rozpoczął samodzielne życie. Matka początkowo przyjeżdżała z zupą i kotletami. Potem pojawiła się dziewczyna, i matka przestała. Z Anią byli razem prawie dwa lata. Marek zaczął już zaocznie studiować mechanikę na politechnice.

Nie pamiętał, o co się pokłócili. Rozstali się spokojnie. Potem były inne, aż poznał rudą piękność, Kingę. Faceci przewracali głowy, gdy szli razem ulicą. Marek zazdrościł, a Kinga się śmiała i drażniła.

Został rok do końca studiów. W strachu, że mu ją zabiorą, oświadczył się. Ku jego radości, zgodziła się. Zaraz po ślubie Kinga oznajmiła, że jest w ciąży. Z Anią się zabezpieczali, Marek myślał, że Kinga też, więc się nie przejmował i szczerze się zdziwił.

Matka powątpiewała, czy to jego dziecko. Marek zignorował to. Martwił się czym innym — dla dwojga kawalerka starczy, ale z dzieckiem będzie ciasno. Maluch musi się bawić… Pogadał z wujkiem Kazikiem, który zgodził się sprzedać mieszkanie. Dorzucił pieniądze, i Marek kupił dwupokojowe.

Gdy urodziła się Zosia, matka delikatnie zasugerowała, że córka wcale nie przypomina Marka. Skąd te czarne włosy? On miał jasne, Kinga rude. Urodziła się przed czasem, ale wyglądała na donoszoną. Proponowała test na ojcostwo.

Marek nie wierzył w jej wątpliwości, testu nie robił. Ale pewnego dnia, wracając z pracy, zobaczył Kingę z jakimś ciemnowłosym mężczyzną. Rozmawiali, jakby się znali od lat. Gdy go zauważyła, zmieszała się i zaczęła tłumaczyć, że facet pyta o adres… Marek przypomniał sobie wątpliwości matki, ale nicMarek zamknął oczy, wziął głęboki oddech i pomyślał, że choć życie potrafi boleśnie zaskoczyć, zawsze znajdzie się ktoś, kto poda rękę, gdy już się wydaje, że nie ma dokąd spadać.