Wujek i nowe początki…

Wujek Paweł, czyli życie toczy się dalej…

Krzysztof siedział przy kuchennym stole, tępo wpatrując się w ścianę. Nie było tam nic ciekawego, ani odpowiedzi na jego pytania. Westchnął i spojrzał z niesmakiem na niedopitą herbatę w szklance, rozcieńczoną do granic możliwości. Fusów już nie było, tak samo jak pieniędzy, żeby je kupić. Wstał, wylał herbatę do zlewu, opłukał szklankę, nalał do niej letniej wody z czajnika i wypił.

Jak się tu znalazł? Przecież miał wszystko: pracę, mieszkanie, żonę, córkę… A teraz nie zostało nic.

***

Krzysztof miał piętnaście lat, gdy matka wprowadziła do domu mężczyznę. Przytulała się do niego, trzymając go pod rękę.

– To wujek Paweł. Będzie teraz z nami mieszkał. Wzięliśmy ślub – powiedziała zawstydzona, bawiąc się ręką kołnierzyka jedwabnej, kwiecistej sukienki.

Wujek Paweł wyglądał na dużo starszego od matki, był od niej niższy i bardzo chudy. Spokojnie przyglądał się naburmuszonemu nastolatkowi.

Krzysztof nie był dzieckiem – domyślał się, że matka ma kogoś. Często wychodziła wieczorami, kłamiąc, że idzie do koleżanki. Wracała z rozmarzonym spojrzeniem, lekkim uśmiechem i startą szminką. Krzysztofowi nawet się to podobało – miał wtedy święty spokój.

Wszyscy mówili, że jego matka jest piękna i młoda. Miło było to słyszeć, choć sam Krzysztof tak nie uważał. Matka to matka – nie gorsza od innych. Ale młoda? Wszyscy powyżej trzydziestki wydawali mu się starzy.

Ojca nie znał. Matka nie lubiła o nim mówić. A teraz przyprowadziła wujka Pawła. Czy sami nie dali rady? Krzysztof odwrócił się i przeszedł do swojego pokoju.

– Krzysztof! – zawołała za nim matka drżącym głosem.
Trzasnął drzwiami.

– Synku, on jest dobry, porządny, z nim będzie nam łatwiej. Nie zazdrość, dla mnie zawsze byłeś najważniejszy – mówiła później, wchodząc do jego pokoju. – Zatroszczę się teraz o obiad i zjemy razem. I postaraj się zachowywać przyzwoicie.

Matka kręciła się wokół wujka Pawła, jej policzki się rumieniły, a wzrok mglił. Krzysztof desperacko zazdrościł. Czując się winna, matka dawała mu więcej kieszonkowego. Wykupywała się.

– Nie złość się na matkę. Dobra z niej kobieta. Jesteś już duży. Za kilka lat sam założysz rodzinę, myślisz, że łatwo będzie jej samej? No właśnie. Ja jej nie skrzywdzę – próbował rozmawiać z Krzysztofem wujek Paweł.

Krzysztof milczał, choć wiedział, że ma rację. Trzeba przyznać wujkowi Pawłowi, że nigdy nie wypytywał o szkołę ani o to, kim chciał zostać.

Po skończeniu liceum Krzysztof oświadczył, że nie będzie się dalej uczył, tylko pójdzie do wojska – czuł się teraz jak intruz.

– I słusznie. Wojsko uczy życia. Szanuję to. A na studia możesz iść później, zaocznie. Wykształcenie się przyda. Posłużysz, a tam się zastanowisz nad zawodem – powiedział wujek Paweł, przerywając płacz matki.

Po roku zdemobilizowany Krzysztof wrócił do domu. Matka wciąż go przytulała, zrobiła uroczysty obiad, jak przystało. Po raz pierwszy pozwolił wujkowi Pawłowi się uściskać. Wypili razem, a on od razu się upił.

– Co dalej? – zapytał wujek Paweł. – Na studia już za późno, zajęcia się zaczęły. Co potrafisz?

– Daj mu odpocząć – wstawiła się matka, głaszcząc syna po ramieniu.

Krzysztof powiedział, że w wojsku zrobił prawo jazdy, umie prowadzić różne pojazdy i naprawiać je.

– To dobrze. Mój znajomy ma warsztat samochodowy, pogadam z nim, żeby cię wziął. Płaca przyzwoita, ale roboty będzie sporo – powiedział wujek Paweł.

– Zgoda – odparł Krzysztof.

Po miesiącu dostał pierwszą wypłatę i oznajmił, że chce wynająć mieszkanie i żyć sam.

– Nie pozwolę! – zaprotestowała matka. – A kto ci będzie gotował? Będziesz wodził za sobą kobiety…

– Nie krzycz, Halina. Sama nie byłaś młoda? – uciszył ją wujek Paweł. – Ma rację. Nie będzie tu przyprowadzał dziewczyn. Tylko nie wynajmuj. Wyszedł do przedpokoju, a gdy wrócił, wręczył Krzysztofowi klucze. – Zamieszkaj w moim mieszkaniu. Małe, ale na obrzeżach miasta. Dla jednego wystarczy. Dostałem je po rozwodzie z żoną. Mieszka tam lokator, ale zadzwonię, żeby się wyprowadził.

– Z kobietami ostrożnie, nie śpiesz się, wybieraj mądrze. Mieszkania w razie czego nie oddawaj przy rozwodzie. I nie wlewaj za dużo – instruował wujek Paweł.

Wysłuchawszy rad, Krzysztof rozpoczął samodzielne życie. Matka początkowo przyjeżdżała, przywoziła zupę i kotlety, gdy był w pracy. Jak to tak, żeby chłopak bez gorącego obiadu? Potem Krzysztof poznał dziewczynę, i matka przestała przyjeżdżać. Z Agnieszką żyli razem prawie dwa lata. Krzysztof już wtedy studiował zaocznie inżynierię mechaniczną na politechnice.

Nie pamiętał, dlaczego się pokłócili. Rozstali się bez dramatu. Miał nawet wrażenie, że Agnieszka specjalnie wywołała awanturę, żeby odejść. Potem było kilka innych dziewczyn, aż poznał rudą piękność Martę. Facety wykręcali karki, gdy szli razem ulicą. Krzysztof się wściekał, a Marta się śmiała i go drażniła.

Do końca studiów brakował rok. Bojąc się, że mu ją zabiorą, Krzysztof oświadczył się. Ku jego radości, zgodziła się. Zaraz po ślubie Marta oznajmiła, że jest w ciąży. Agnieszka się zabezpieczała, więc Krzysztof zakładał, że Marta też, i był zaskoczony wiadomością.

Matka powątpiewała, czy to jego dziecko, co delikatnie zasugerowała synowi. Krzysztof zbył to. Martwił się inną sprawą – dla dwojga kawalerka była wystarczająca, ale z dzieckiem będzie ciasno. Maluch będzie potrzebował miejsca… Krzysztof porozmawiał z wujkiem Pawłem, który zgodził się sprzedać mieszkanie. Dodał swoje oszczędności, i KrzysztofŻycie, choć pełne niespodzianek, uśmiechnęło się do niego po raz ostatni, gdy trzymając w ramionach nowo narodzonego syna, zrozumiał, że wujek Paweł zawsze wiedział, co znaczy rodzina.