Wszystko szło gładko, aż do momentu jej powrotu

Wszystko wyglądało idealnie, dopóki ona nie powróciła.
– Co ty tu robisz? – Marta prawie wylała kawę z filiżanki, widząc przy drzwiach znajomy przyboczną figury.
– Cześć, miewka – uśmiechnęła się Agata, odrzucając z twarzy długie pasma włosów. – Chciałam Was odwiedzić.
– Ty… Ty w Niemczech… – Marta czuła, jak drżą jej ręce. – Od ośmiu lat myślałam, że… że już nie wrócisz.
– Plany się zmieniają – wzruszyła ramionami Agata, przekraczając próg. – Czy zostanę? Albo Ty mnie tu zostawisz?

Marta cofnęła się w bok. Osiem lat, które przeszła z porządkiem, stabilnością, spokojem. Agata zerknęła na mieszkanie, które kiedyś były dla nich dwóch.
– Fajnie się ustawiałaś – prychnęła, spoglądając na nowy meble. – Pamiętasz, jak jako dzieci, obiecałyśmy, że te okropne florydki w pokoju pójdą do kosza?
– Pamiętam – wyszeptała Marta, jeszcze z wątpliwością w oczach. – Gatuś, co tu robisz? Dlaczego tu jesteś?

– Nie można odwiedzić rodzonej siostry? – Agata zrzuca kurtkę na kanapę. – Widok niczym się nie zmienił. Te same bloki, ten sam dziedziniec z plastikowymi zabawkami.

Marta postawiła filiżankę. Ręce nadal drżały. Agata wyglądała tak samo, jak dawno temu, tylko włosy były dłuższe, a w oczach mignęło coś doroślejszego.
– No i męża masz? – spytała Agata, zauważywszy obrączkę na palcu.
– Tak – Marta zakryła dłoń. – Z Tomkiem. Możesz go pamiętać? Mój inżynier budownictwa.
– Tomek Nowak? – prychnęła Agata. – Ten, który Ci w liceum pisał wiersze?
– Ten sam.

– Fajnie – machnęła ręką. – Dzieci?
– Asia, ma sześć lat – odpowiedziała Marta, smutek tkwiący w głosie.
Agata kiwnęła głową, ale coś zmieniło się w jej spojrzeniu. Marta znała ten przełom: Asia w dzieciństwie często tak reagowała, już kiedy próby naszej matki sprawiały, że cokolwiek drugie ją zmartwiło.

– Gdzie ona jest?
– W przedszkolu. Tomek zabierze ją, pójdą do parku.
– Idylia – stwierdziła Agata, a jej głos zabrzmiał jak jazgot kłopotów. – Rodzina, dziecko, stabilność. Wszystko, o czym myśkleśmy.
– Miewka – Marta zeszła do niej. – Powiesz, co się stało? Dlaczego wróciłaś?

Agata odwróciła się od okna, jej odbicie w szybie jak duch, który się zmaterializował z przeszłości. Na chwilę mignęło w ich oczach coś jak lęk, ale znikał jak mgła.
– W Niemczech to wszystko pękło. Biznes, język, znajomości. Wróciłam – przyznała.
– Na zawsze?
– Nie wiem.

Marta czuła, jak coś jej ściska w piersi. Tylko znała siłę, jaką Agata miała kiedykolwiek była obok. Jak wszystko, co dostała, mogło zostać jej popsuje.
– Gdzie zamierzasz nocować?
– Chciałam tu – Agata uśmiechnęła się jak dawniej. – Chwile, potem chyba uda mi się coś znaleźć.

– Miewka, ja… – Marta zawahała się. – Mamy mały apartament, Asia…
– Zrobię kanapę jak dawno temu – uśmiechnęła się Agata. – Spokojnie.

– Dobrze – westchnęła Marta. – Ale tylko na kilka dni.
– Serdecznie – Agata otoczyła ją na moment. Wszystko wracało, jakby nie straciła czasu na jej odległość.

Wieczorem Tomek przyprowadził Asię. Marta od razu nie mówiła mu o Agacie, ale widziała w jego oczach, jak to szokujące.
– Witaj, Tomek – Agata podniosła się z kanapy, gdzie przeglądała gazetę. – Od czego to dawno.
– Agata – przywitał się z rezerwą. – Jak szło w Niemczech?
– Mógłoby być lepiej – uśmiechnęła się. – A Ty? Nadal poważny jak kiedyś.

Asia była ciekawa, jak każdy mały, który oswoił nieznane.
– A kto to? – spytała dziecięcym głosem.
– Teta Gatuś, siostra mamy – wyjaśniła Marta. – Dzień z sobi druh, co się nie pokazaliśmy?
– A ona naprawdę twoja siostra? – zachwyciła się Asia. – Przecież nie się różnimy od siebie?
– Tak – wesoło odpowiedziała Agata. – Mamy zawsze była piękniejsza.

Colacja była ciężka. Tomek milczał, odpowiadając tylko na pytania Agaty. Marta mogła kontynuować rozmowę, ale czuła w powietrzu napięcie.
– Tata, a jutro iść do kina? – spytała Asia, tenisując resztki drzemki.
– Tak, słoneczko – Tomek pochwalił ją. – Jak obiecaliśmy.
– A teta Agata przyjedzie? – spytała Asia.
– Jeśli teta Agata chce – odpowiedziała Marta, rzuciwszy rozejrzeniem na siostrę.
– Zawsze chętnie – kiwnęła Agata. – Może bym tam coś kupiła.

W kuchni, Tomek pomagał Mierze przy sprzątaniu.
– Skończy się? – powiedział cicho.
– Ona mówi, że kilka dni – odpowiedziała.
– Marcika – złożył jej rękę na plecach – pamiętasz, co zaszło, kiedy…
– Pamiętam – przerwała. – Ona to moja siostra. Nie mogę ją po prostu wypchnąć.
– Wiem. Ale myśli o Asi.
– Asia jest tu nie winna.
– Ona to dziecko. Czuje wszystko.

Z pokoju dobiegł śmieszek Asi. Marta wyjrzała – Asia machała rękami z pokazem monety Agaty.
– Spójrz, trzy ma w nosie! – śmiał się tomek, kiedy Asia pokazała im trzy monety.
– I jeszcze raz! – Asia była zachwycona.

Następnego dnia poszli faktycznie do kina wszyscy razem. Asia była zachwycona, a Agata kupowała jej cukier i balony. Tomek powoli się rozluźniał, kilka razy śmiał się na jej uwagi.
– Pamiętaj – mówiła Agata przy kolacji – jak my czasem marzyłyśmy zabawy koncertowy? Ty chciałaś zostać baleryną, a ja – dressage.
– Tak – uśmiechnęła się Marta. – I pozwalałeś tych mi iść.
– Najpiękniejsze, no – mrugnęła.
– A co to znaczy, być odwagę? – spytała Asia.
– Wtedy, kiedy robisz, czego pragniesz, nawet jeśli inni mówią, że to zbyt wymagające – wyjaśniła Agata.
Marta patrzyła z podejrzliwością – jej ton dźwięczny lekko przesadził.
– Odwaga to coś – wtrącił Tomek – ale też trzeba myśleć o konsekwencjach.
– Tomek zawsze miał oczekiwania – prychnęła Agata. – Prawda, Marcika?
– Ostrożność to nie złe – zasypała Mierę.
– Prawda, ale czasem brzydzi dźwięk życia.

W nocy, kiedy Asia poszła spać, a Tomek był w łazience, siostry pozostawiły na para.
– Pięknie się ustawiałaś – powiedziała Agata, widząc zdjęcia z półki. – Spokojnie, dom mały, nie zbyt wygody.
– Skąd pokrycie, to?
– Nic zła – Agata posiedziła obok. – Marcika, jesteś szczęśliwa?
– Tak – odpowiedziała.
– Czy czasem nie myślisz, jaka mogłaś być, gdybyś wyszła za mąż wcześniej? Gdybyś ćwim co 25 roku dziecko?
– Co froma, o czym marzący?
– Nie ma to znaczenie – Agata ziewnęła. – Spoczywa. Choć ciężko z takiej klimatu.

Następne dni wydawały się namyśl. Agata grała z Asia, pomagała Mierze z pracą domową, nawet gotować obiad. Tom Maz nowy nawet co obchodził się do niej.
Ale Marta czuła, że coś jest nie tak. Zbyt często Agata patrzyła na ich dom, zbyt wiele pytań zadawanych o ją Tomasz.
– A Tomasz ma dużo pieniędzy? – spytała Agata, kiedy pierwszego razu wypili kawę.
– Wystarczy – odpowiedziała Marta.
– I co on robi?
– Inżynier. Forma to mało…
– On bardzo pracuje – siostra popatrzyła Tomaszowi z ciekawością. – Trudno ćwim mężczyznę, który to robi?
Marta unikała odpowiedzi.

Wieczorem Tomasz wrócił późno.
– Przepraszam – powiedział, całując Marcę. – Spotkanie się wydłużyło.
– Nic wielkiego – uśmiechnęła się. – Agata ukochanych nam coś przygotowała.

Przy kolacji Agata była osobliwie się rozmawiała. Pytała Toma, śmiała się, słuchała uwagi, czy on mówi coś interesujące. Marta patrzyła potworek z siostrą i czuła lodowato. Znała tę Agatę to lagodzpici, to jak lata temu odwdzięcznie go od ni wypłata.
– Tomasz, a dziś nie mógłbie mnie do centrum? – spytała Agata. – W pociągu cienkie z tymi papierami.
– Oczywiście – przytaknął. – Kiedy?
– O jedenastej, jeśli możesz.
– Chętnie.
– Dziękuję. To bardzo to ciepło – siostra mówiła, jakby coś końcówkowego.

Nocą Marcie nie mogła zasnąć. Tomasz snuł się, a w głowie sklepy się obracały. Czy Agata faktycznie zrobi to, na co ona wszystko pokazuje?

Rano Marcie wstała wczesnie. Agata już przy stole.
– Nie spisz? – spytała siostra.
– Mam zwyczaj wcześnie wstawać – Marta nalała wody.
– Marcika – Agata spojrzała na nią. – Czy wszystko jest w porządku? Jakbyś coś się martwiła.
– Wszystko dobrze – odpowiedziała.
– Naprawdę? Czy chodzi o to, że mogłem wcześniej? Albo to, że przyszedłem bez zapowiedzi?
Marta milczała.
– Marcika, wiem, że kiedyś na mnie zła – zeszło Agata. – Co zrobiłam z Deni…
– Nie mów o tym – przerwała. – To już minęło.
– Ale nie zapomniałaś.
– Zaprzyjaźniłam.
– Dlaczego ona na mnie patrzy jak na złodzieja?
– Bo tak byś zrobiła.
– Mówisz? – zimny głos.
– Wiesz, co możesz.
– Ty też – wybuchła Agata. – To trwało dawno.
Siostry spojrzały siódma, napięcie cisnęło powietrze.
– Zmieniłam się, Marcika.
– Naprawdę?
– Tak. Zmieniłam się.
– Co się zmieniło?
– Że szczęście się nie kradnie. Że to, co jest, to dowód.
Marta chciała wierzyć, ale głos w głowie mówić coś innego.
– Gatuś – szepnęła – błagam. Nie psuj mnie. Mam rodzinę, córkę, a…
– Myślisz, że chcę od ciebie męża? – Agata cisnęło się z humoru. – Marcika, mam 42 lata. Ustałem z mężczyznami. Mam chcieć swój ciepły dom.
– Wtedy znajdź go gdzieś.
– Gdzie on będzie? Ty jesteś moją jedyną.

O tym momencie Tomasz wszedł.
– Dzień dobry, dziewczyny – powiedział, jadł. – O czym bawicie tak wcześnie?
– O życie – odpowiedziała Agata, zmieniając dźwięk na lekki. – Tomasz, pamiętasz, że pomyślisz o centrum?
– Jasne, o jedenastej będę.

Marta widziała, jak siostra uśmiecha się na niego i czuła się jak的信息. Znała ten uśmiech – ten sam, który uśmiechnęła Denisa, zanim go odwinął.
Cały dzień przeszła, oczekując ich powrotu. Tomasz zadzwonił ok 15:00, że wydłużył się.
– Musiał pomóc jej kupować – wyjaśniono. – Masa rzeczy, nie było bez taksówki.
– Dobrze – odpowiedziała, ale czuła się, jakby coś płonęło uczuciem.

W nocy, kiedy wszyscy spali, Marta patrzyła na Toma i myślała, jak się zmienił w tydzie. Uśmiechał się więcej, mówił więcej. Jakby coś w jego cienkim życiu dodało mu powietrza.
Znała to – ona przegrywała. Agata znów działała to, co była najlepsza – pokochała. Najgorsze – Tom nawet nie zauważył, jak wpadał w sieci.

Rano Marcie podjąła decyzję. Poczekiwała, aż Tomek pójdzie do pracy, odprowadziła Asia do przedszkola, a potem wróciła domu.
– Musimy pоговорить – powiedziała Agacie.
– O co? – siostra piała kawę, przegladając gazetę.
– Wiesz o czym. Daj spoko.
– Nie mam pojęcia – spytała.
– Agatuś – usiadła na niej – błagam cię. Odjeżdżaj. Znajdź sobie życie, mężczyznę. Nie ruszaj mojej rodziny.
– Twojej rodziny? – Agata wyciągnęła gazetę. – Kto powiedział, że ją ruszyłam?
– Wiesz, jak patrzysz na Tomazę. Pamiętam te spojrzenia.
– Marcika, przekombinowało.
– Nie mam. Znam Cię lepiej, niż Ty myślisz.
Agata zamykła gazetę, zerknęła na nią.
– Daj. Daj, że masz rację. Daj, że Tomaz mi się podoba. A co?
– Co to?
– A jakby on był twoim własnym?
– On mój mąż!
– Twój? – Agata się uśmiechła. – A on o to wie?
– Co?
– Że jest twoim własnym? Że jeśli nosi obrączkę, to automatycznie Ci należy na zawsze?
– My sie kochamy!
– Naprawdę? – Agata postawiła się, przeszła po pokoju. – Skąd to W czym to Twoja strach? Jakbyście się tak kochali, czego się boisz?
Marta milczała.
– Zauważyłam, że Tomaz jest nieszczęśliwy. Dobry, odpowiedzialny, ale głęboko nieszczęśliwy. Nie żyje swoją życiem.
– Nie jest!
– Jest. Więc Ty coś wiesz, ale robisz, że nie wiesz.
– Odjeżdżaj teraz!
– Nie odjadę. Bo mnie nikogo. Bo się zmęczyłam uciekać.
– Wtedy głośka Tomazowi. Powiem mu, dlaczego wróciłaś.
– Mów. Ale najpierw popatrz w siebie: a co, jeśli wybierze mnie?
Marta spojrzała na Agatę, wiedząc – to wyzwół zaczyna się. I w tej wojnę zwycięży silniejszy.