Wszystko się zdarza

Zawsze bywa
Anna obudziła się kilka minut przed dzwonkiem budzika. Poleżała chwilę, przygotowując się do nowego dnia, takiego samego jak wczoraj, tydzień, miesiąc, rok temu. Wszystko w jej życiu toczyło się równo, według ustalonego porządku, bez niespodzianek.

A jednak – kilka lat temu ich syn sprawił jej i mężowi niespodziankę. Dostał się na uniwersytet i oświadczył, że chce mieszkać osobno. Ileż się martwiła, namawiała go, by został. Groził jednak, że rzuci studia i pójdzie do wojska. Co było robić? Pogodzili się, nawet płacili za jego mieszkanie. Gdy skończył uczelnię, zaczął pracować i odmówił pomocy rodziców.

Anna ostrożnie wstała, by nie obudzić męża, i poszła do kuchni. Wkrótce po mieszkaniu rozniósł się zapach świeżo zaparzonej kawy, prawdziwej, nie tej rozpuszczalnej tandety.

Gdy do kuchni wszedł mąż, pachnący żelem pod prysznic, na stole czekała już na niego filiżanka z parującą kawą i talerz z kanapkami. Omletów i owsianek nie uznawał. Zjadł śniadanie w milczeniu i tak samo cicho wyszedł.

„Dzisiaj się spóźnię, mamy posiedzenie rady naukowej” – rzucił od progu.
Anna podeszła do niego, poprawiła krawat i kołnierzyk koszuli, strzepnęła niewidzialny pyłek z ramienia – jakby nanosiła ostatni, najważniejszy pociągnięcie pędzla na obrazie. To był swoisty rytuał, z tą różnicą, że zimą poprawiała mu szalik, a latem krawat. I zawsze strzepywała ten niewidzialny pyłek z marynarki, płaszcza czy kożucha, zależnie od pory roku.

Po wyjściu męża Anna doprowadziła się do porządku, wypiła herbatę z cytryną i usiadła do laptopa. Pracowała w domu, tłumacząc artykuły i książki z angielskiego i francuskiego.

Praca szła jej gładko, książka ją wciągała. Co chwila sprawdzała słowa w słowniku, szukając najlepszego znaczenia. Przerwał jej dzwonek telefonu.

„Anna Janowna, dzień dobry. Dzwonię z katedry, Barbara Stanisławowna” – przedstawiła się kobieta w słuchawce.

Słysząc ten bezbarwny głos wykładowczyni z katedry męża, Anna natychmiast wyobraziła sobie wysoką, szczupłą, niezbyt urodziwą kobietę około pięćdziesiątki.

„Dzień dobry. Co się stało? Z Janem Piotrowiczem?” – zaniepokoiła się.

„Nie, z nim wszystko w porządku” – kobieta zrobiła pauzę. „Muszę z panią porozmawiać. Akurat jestem w pobliżu. Mogłabym zajść za pięć minut. To dobry moment?”

„Tak, oczywiście” – odparła Anna, zastanawiając się, co wykładowczyni robi w ich okolicy w środku dnia zajęć.

Dokładnie pięć minut później zadzwonił dzwonek do drzwi. Anna otworzyła i wpuściła gościa do mieszkania.

„Herbaty, kawy?” – zaproponowała.

„Nie, dziękuję. Mam mało czasu. Wykruszyła mi się wolna para, więc…”

Przeszły do pokoju i usiadły na kanapie.

„Słucham” – powiedziała Anna.

„Nie jest mi łatwo to mówić, ale nie mogę milczeć. Pani mąż spotyka się ze studentką, miłą dziewczyną około dwudziestki. Mieszka z niepełnosprawną matką” – zaczęła Barbara.

„Oszczędźmy sobie szczegółów.”

„Dobrze. Przypadkiem usłyszałam jego rozmowę telefoniczną. W każdym razie ta studentka jest w ciąży. A pan mąż obiecał, że jej nie zostawi, że pomoże…”

Anna milczała. Po chwili, nie doczekawszy się pytań, kobieta mówiła dalej.

„Miał już wcześniej romanse. Z Wandą Aleksandrowną, naszą wykładowczynią, z Niną z katedry socjologii… Przepraszam, ale nie mogłam dłużej milczeć. A teraz ta dwudziestoletnia studentka.

Pamięta pani, trzy miesiące temu miał lecieć na konferencję do Niemiec? Wcale nie poleciał. Wynajął domek na działce pod miastem i trzy dni spędził z nią.”

„A skąd pani o tym wie?” – Anna nie wierzyła ani słowu. Zemsta starej panny.

„Nie wierzy mi pani. Myśli pani, że stara panna zazdrości i chce zniszczyć pani życie” – Barbara jakby przeczytała jej myśli. „Przyzna pani, że to nieładne. A jeśli dowie się o tym cały wydział? Jest od niej o trzydzieści lat starszy – nie na ojca, ale na dziadka. To śmieszne.”

Anna ocknęła się.

„Dziękuję, zrozumiałam. Jeśli to wszystko…”

„Tak, już idę” – Barbara zerwała się z kanapy.

Anna odprowadziła gościa i długo siedziała, wpatrzona w jeden punkt. Nie mogła już pracować. Zbyt długo trwał spokój w ich życiu. Czuła, że coś takiego się wydarzy. Wykładowczynie to jeszcze pół biedy, ale studentka… Jak on mógł?

Kiedyś ojciec przyprowadził do domu niezgrabnego, chudego studenta w brzydkich okularach. Był promotorem jego pracy magisterskiej. Długo coś omawiali w gabinecie ojca, a potem razem zjedli obiad.

„To samorodek. Talent. Zobaczysz, będzie z niego ktoś” – zachwalał ojciec studenta.

Talent jadł, nie odrywając wzroku od talerza, jakby mówiono o kimś innym, i tylko ukradkiem zerkał na Annę. Ona wtedy studiowała na trzecim roku romanistyki. Nazywał się Jan. Przyjechał na studia z małej miejscowości na Podlasiu. Ojciec wziął go pod skrzydła. Po studiach załatwił mu aspiranturę, pomógł z doktoratem. Wkrótce Jan stał się niemal członkiem rodziny.

Pewnego dnia, gdy Anna już pracowała jako tłumaczka, przyszedł do nich.

„Ale Roman Antonowicz wyjechał na sympozjum do Krakowa. Będzie go cały tydzień. Dziwne, że pan tego nie wiedział” – zdziwiła się.

„Nie do niego przyszedłem, tylko do pani” – zaczerwienił się Jan i poprawił okulary.

„A tak? Czym mogę panu pomóc? Coś przetłumaczyć?” – Anna wyraźnie się z niego naśmiewała.

„Chciałem zaprosić panią na wystawę. Monet, Malczewski…”

Sama też chciała pójść, ale nie miała z kim – nikt z jej znajomych nie interesował się malarstwem. Więc Anna się zgodziła.

Okazał się niespodziewanie ciekawym człowiekiem. Jan nie tylko trafnie komentował obrazy, ale później, gdy szli pieszo do domu, opowiadał mnóstwo interesujących rzeczy. Słuchała go i nie mogła uwierzyć, że to ten sam niezgrabny chłopak. Nawet nieI tak Anna zrozumiała, że czasem życie zaskakuje nas w najmniej oczekiwany sposób, ale w każdym rozstaniu kryje się szansa na nowe początki.