Wszystko się zdarza

Wszystko w życiu bywa

Halina obudziła się na kilka minut przed dźwiękiem budzika. Poleżała chwilę, przygotowując się na nowy dzień, taki sam jak wczoraj, tydzień, miesiąc i rok temu. Jej życie toczyło się równo, według ustalonego porządku, bez niespodzianek.

Chociaż nie – kilka lat temu syn wraz z mężem zgotowali jej niespodziankę. Dostał się na studia i oznajmił, że chce żyć samodzielnie. Jakże się martwiła, jak go odradzała! Ale groził, że rzuci uczelnię i pójdzie do wojska. Co miała robić? Pogodzili się, nawet opłacali mu mieszkanie. Po skończeniu studiów znalazł pracę i przestał potrzebować pomocy rodziców.

Halina ostrożnie wstała, by nie obudzić męża, i poszła do kuchni. Wkrótce po mieszkaniu rozszedł się aromat świeżo zaparzonej kawy, prawdziwej, nie rozpuszczalnego substytutu.

Gdy do kuchni wszedł mąż, pachnąc żelem pod prysznic, na stole czekała na niego filiżanka parującej kawy i talerz z kanapkami. Omletów ani kasz nie uznawał. Zjadł śniadanie w milczeniu i równie cicho opuścił kuchnię.

— Dziś się spóźnię, mamy posiedzenie rady wydziału — krzyknął z przedpokoju.

Halina wyszła za nim, poprawiła mu krawat i kołnierzyk koszuli, strzepnęła niewidzialny pyłek z ramienia, jakby nakładała ostatni, najważniejszy pociągnięcie pędzlem na obrazie. To był swoisty rytuał, z tą różnicą, że zimą poprawiała mu szalik, a latem krawat. I zawsze strząsała ten pyłek z ramienia marynarki, płaszcza czy kożucha, zależnie od pory roku.

Po wyjściu męża Halina doprowadziła się do porządku, wypiła herbatę z cytryną i usiadła do laptopa. Pracowała w domu, tłumacząc artykuły i książki z angielskiego i francuskiego.

Praca szła jej gładko, książka ją wciągnęła. Halina co chwilę zaglądała do słowników, szukając właściwego znaczenia słów. Przerwał jej dźwięk telefonu.

— Halino Stanisławówno, dzień dobry. Tu Walentyna Janówna z katedry — przedstawiła się kobieta w słuchawce.

Usłyszawszy ten bezbarwny głos wykładowczyni z katedry męża, Halina od razu wyobraziła sobie wysoką, płaską w piersiach, nieładną kobietę około czterdziestki.

— Dzień dobry. Co się stało? Z Czesławem Janowiczem? — zaniepokoiła się.

— Nie, z nim wszystko w porządku. — Kobieta zrobiła pauzę. — Muszę z panią porozmawiać. Akurat jestem w pobliżu. Może za pięć minut mogłabym wpaść? Pasuje pani?

— Tak, oczywiście — odparła Halina, dziwiąc się, jak wykładowczyni znalazła się w okolicy w środku dnia akademickiego.

Dokładnie pięć minut później zadzwonił dzwonek do drzwi. Halina otworzyła i wpuściła gościa do mieszkania.

— Herbata, kawa? — zaproponowała.

— Nie trzeba. Mam mało czasu. Wykruszyła się wolna para, więc…

Przeszły do pokoju i usiadły na kanapie.

— Słucham panią — powiedziała Halina.

— Nieprzyjemnie mi to mówić, ale nie mogę milczeć. Pani mąż spotyka się ze studentką, miłą dziewczyną około dwudziestki. Mieszka z niepełnosprawną matką — zaczęła Walentyna Janówna.

— Oszczędź mi pani szczegółów.

— Dobrze. Przypadkiem usłyszałam jego rozmowę telefoniczną. W każdym razie ta studentka jest w ciąży. A pan mąż powiedział jej, że jej nie opuści, że pomoże…

Halina milczała. Po chwili, nie doczekawszy się pytań, kobieta ciągnęła dalej.

— Miewał już romanse. Z Wandą Albertyczną, naszą wykładowczynią, z Niną z katedry socjologii… Wybacz, ale dłużej nie mogłam milczeć. A teraz ta dwudziestoletnia studentka.

Pamięta pani, jak trzy miesiące temu miał lecieć na konferencję do Wiednia? Wcale nie poleciał. Wynajął domek na bazie turystycznej pod miastem i spędził z nią trzy dni.

— A skąd pani o tym wie? —