Wszystko musiało się tak potoczyć

Inaczej być nie mogło

– Cześć, Bronisławo. Jak się masz? Dawno się nie widziałyśmy. Córka jeszcze nie zamąż poszła? – zatrzymała przed sklepem starą znajomą sąsiadka.

– Daj Boże zdrowie. A ty czemu się pytasz? Masz kogoś na oku? Nam byle kto niepotrzebny. Moja Kinga jest dobrze wychowana, książki mądre czyta – odpowiedziała Bronisława, niezbyt ucieszona tematem.

– Nie gniewaj się, ale od tych książek mało pożytku, Bronisławo. Głowa do góry, a bieda w domu. Zbyt wybrzydzacie, zostanie starą panną, a potem ci podziękuje.

– Nie zapeszaj. A może ty swojego synka chcesz podsunąć? – nie dała się wywieść Bronisława.

– Oj, Bronisławo, język cię swędzi… – westchnęła sąsiadka.

– Lepiej niech czyta, niż po dyskotekach się włóczy. U Janki córka dziecko bez ślubu urodziła, babci wnuczka na kark rzuciła i uciekła.

– Ale trzymać córkę pod kluczem też nie przystoi – odparowała sąsiadka.

– Lepiej pilnuj swojego, żeby się wódki nie napił za dużo – Bronisława chwyciła torby i odeszła, mrucząc pod nosem. – Żebym cię więcej nie widziała…

W domu postawiła zakupy w kuchni i weszła do pokoju córki.

– Znowu w książkach? Mickiewicz mówił, że od rozumu tylko bieda – burknęła.

– Nie Mickiewicz, tylko Fredro – poprawiła Kinga.

– A co za różnica? Idź do sklepu, mleka brak. Albo na spacer wyjdź, siedzisz jak kura w gnieździe.

– Mamo, co cię ukąsiło? Raz nie puszczasz, raz wyganiasz.

– Zmęczyły mnie te rozmowy. Córko, nie mówię, żebyś życia nie szukała, ale za kogo wyjść? – machnęła ręką i wyszła.

Kinga zamknęła książkę i zamyśliła się. Matka wychowała ją sama. Gdy się na nią gniewała, mówiła, że córka cała w ojca. Mała Kinga pytała o zdjęcie taty.

– Gdzieś się zawieruszyło. Jak znajdę, to pokażę – wymigiwała się matka.

Gdy dorosła, zrozumiała, że zdjęcia nie ma. Ojciec może nawet nie wiedział, że istnieje.

Może faktycznie była w niego? W przeciwieństwie do krągłej matki, Kinga była drobna, z bladymi, cienkimi włosami. Rzęsy i brwi tak jasne, że twarz wydawała się bez wyrazu. W liceum pierwszy raz pomalowała rzęsy u koleżanki przed szkolną zabawą.

– Od koleżanek się nauczyłaś? Zaraz zmyj! – krzyczała matka.

Chłopcy nie zwracali na nią uwagi. Wokół było tyle ładniejszych dziewczyn. Gdy w studiach nieśmiały Tomek zaprosił ją do kina, ucieszyła się. Był podobny do niej – cichy, oczytany. Pewnego dnia zabrała go do domu, gdy matki nie było.

Nieszczęśliwie, Bronisława źle się poczuła i wróciła wcześniej. Nic złego nie robili, tylko rozmawiali o książkach. Ale matka złapała się za serce i udała omdlenie. Tomek uciekł, a Kinga wysłuchała tyle, że postanowiła nigdy więcej nie przyprowadzać nikogo do domu.

Z Tomkiem się rozeszło. Matka dowiedziała się, że pochodzi z małego miasteczka, i orzekła, że tylko dla mieszkania się z nią zadaje.

– Wpiszemy go, to potem nie wyrzucisz. Mieszkania nie oddam, nie za darmo je dostałam.

Po studiach Kinga dostała pracę w bibliotece. Na nauczycielkę była za cicha.

– W bibliotece męża nie znajdziesz. Tam same kobiety. Mówiłam, idź na medycynę. Przynajmniej byś mnie leczyła.

Ale Kinga bała się medycyny. Książki były jej ucieczką. W nich żyła, kochała, cierpiała. Wyobrażała sobie księcia z bajki, ale w rzeczywistości spotykała tylko rozwodników lub wdowców. A gdy pojawiał się młody, matka natychmiast znajdowała wady.

Gdy Kinga się buntowała, matka łapała się za serce.

– Powinnaś się wyprowadzić. Inaczej nigdy nie wyjdziesz za mąż. Czas ucieka – powiedziała kiedyś dyrektorka biblioteki, Jadwiga.

– Trzydzieści cztery – cicho odpowiedziała Kinga.

– I co czekasz?

– Co mam robić?

– Wyprowadź się. Póki nie jest za późno.

– A mama? Ma chore serce.

– Naprawdę? Ataki ma tylko wtedy, gdy ktoś się tobą interesuje, prawda?

Kinga zarumieniła się.

– Dusi cię tą troską. Jedź nad morze. Urlop ci dam.

Kinga pojechała. Ale nikt się nią nie interesował, poza czterdziestolatkami szukającymi romansu.

W przeddzień wyjazdu siedziała na plaży, podziwiając zachód słońca.

– Pięknie, prawda? – usłyszała głos.

Obejrzała się. Obok stał przystojny mężczyzna.

– Pozwoli pani? – usiadł. – Codziennie pana widzę. Zawsze sama. Morze sprzyja samotności.

– Rzeczywiście… – szepnęła.

Rozmawiali do zmroku. Miał tyle wspólnych tematów. Nie nosił obrączki. „Może to mój czas…” – pomyślała.

Gdy Andrzej ją pocałował, nie opierała się.

Nazajutrz wyjechała, nie zostawiając mu kontaktu.

Wróciła opalona, wypoczęta. Matka patrzyła podejrzliwie. Jadwiga zaraz spytała o wakacje.

– Nawet nie wiesz, skąd jest? – Jadwiga pokiwała głową.

Gdy Kinga zorientowała się, że jest w ciąży, pobiegła do szefowej.

– Co robić?

– Rodzić. Innej szansy może nie być.

– A mama?

– Nic jej nie będzie.

Jadwiga miała kuzynkę w Warszawie. Pomogła Kingi znaleźć pracę w redakcji.

– Powiedz matce, że dostałaś propozycję. Nic się nie stanie.

Matka początkowo krzyczała, ale w końcu się zgodziła.

Kinga pokochała nową pracę. Mieszkała u kuzynki Jadwigi, Danuty. Gdy ta dowiedziała się o ciąży, nie pozwoliła jej odejść.

Ale tęskniła za matką. Dzwoniła codziennie. Z czasem przestała przyjeżdżać, tłumacząc się kosztami. Ukrywała rosnący brzuch.

Pewnego dnia matka zjawiła się bez zapowiedzi.

– Wiedziałam, że tak skończysz. Na wakacjach się zadBronisława spojrzała na wnuka, a potem na córkę, i po raz pierwszy od lat w jej oczach pojawiła się łza, bo zrozumiała, że czasami życie samo układa drogę lepiej, niż mogłaby to zaplanować najtroskliwsza matka.