Wszystko mam — tylko ciebie brakuje

Marianna Nowak stała przy skrzynkach pocztowych, przeglądając rachunki, gdy Zofia Mazur z sąsiedztwa wylewnie zatrzymała ją w klatce schodowej.
— Marianno! Spójrz tylko na ten cud! — Zofia waliła jej przed nos telefonem. — Oto nasza nowa działka nad Zalewem Zegrzyńskim! A tu auto syna – wiesz, jakie to drogie? Lecz stój, to wnuczka na pianinie! Talent, co? Chodzi przecież do szkoły muzycznej!
— Tak, tak, pięknie — kiwała głową Marianna, nerwowo otwierając kopertę. — Tylko spieszy mi się, Zośka, daruj…
— Gdzie znów tak pędzicie? Jesteśmy przecież sąsiadkami od stu lat! — nie ustępowała Zofia. — Patrz, to my z mężem w Turcji, w zeszłym miesiącu. Hotel pierwsza klasa, all inclusive! A ty kiedy ostatnio miałaś wakacje?
Marianna westchnęła ciężko i spojrzała na nią. W jej szarych oczach migotało zmęczenie.
— Nie odpoczywam, Zosiu. Kiedy miałabym czas?
— Jak to nie? Dzieci już dorosłe, jesteś na emeryturze, wnuki masz…
— Dzieci dorosłe, owszem — szepnęła Marianna. — Tylko mieszkają… gdzie indziej.
— Co za różnica? Syn mojego kolegi pracuje w Londynie, a co tydzień dzwoni, odwiedza w weekendy! I ta jego pensja – mamo jedyna! — Zofia znów sięgała do telefonu. — Patrz, futro od niego! Prawdziwy soból!
Marianna bez słowa podeszła do schodów, zostawiając sąsiadkę z jej fotkami na dole.
W mieszkaniu powitała ją znajoma cisza. Dwupokojowe mieszkanie, które kiedyś było ciasne dla czwórki, teraz świeciło pustką. Na parapecie kwitły fiołki – jedyne żywe istoty w tym domu.
— Dziewczynki moje — wyszeptała Marianna, dotykając delikatnie listków. — Przynajmniej wy nie wyfrunęłyście.
Włączyła telewizor, głównie dla szumu. Wiadomości ogłaszały podwyżki emerytur, nowe świadczenia. Marianna prychnęła – jej emerytura starczała akurat na pierwsze potrzeby, lecz na nic więcej.
Zadzwonił telefon. Serce jej podskoczyło – może Krzysiek? Może Agatka?
— Marianna Nowak? — obcy głos. — Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej. Proszę koniecznie uregulować zaległość…
— Jaką zaległość? — zaskoczyła się. — Płacę przecież punktualnie!
— System wskazuje brak wpłaty za zeszły miesiąc…
Marianna długo tłumaczyła, że zapłaciła, chełpiła się przelewanymi dowodami, lecz w słuchawce już brzmiał sygnał zajętości.
Wieczorem, gdy na zewnątrz zrobiło się ciemno, siedziała w kuchni z herbatą. Na stole leżały zdjęcia – stare, z klisz. Oto Krzysiek w pierwszej klasie, poważny, z ogromną wiązanką. Oto Agata na studniówce, śliczna, rozbawiona. Oto wszyscy razem na działce u teściowej, gdy mąż jeszcze żył…
— Gdzie jesteście teraz, domownicy moi? — pytała zdjęcia. — Jak wyszło, że zostałam sama?
Rano znów spotkała Zofię Mazur na podwórku. Sąsiadka nieśća tony siatek ze spożywczego.
— O, Marianna! — wykrzyknęła uradowana. — Właśnie miałam ci opowiedzieć! Wnuczka dzwoniła wczoraj – dostała się na polonistykę, na państwową uczelnię! Wyobrażasz? A syn obiecał jej na prezent najnowszy telefon!
— Gratuluję — rzekła Marianna.
— A jak u ciebie życie? Wnuki? — spytała Zofia, lecz widać było, że pyta z obowiązku.
— Nie mam wnuków — odpowiedziała cicho Marianna.
— Jak to nie? A dzieci?
— Są dzieci. Krzysiek i Agata. Tylko oni… mają masę zajęć. Krzysiek siedzi w Niemczech, programista. Agata w Ameryce, za tamtejszym mężem…
— Świetnie! — wybuchnęła Zofia. — Toć masz wszystko jak u Pana Boga za piecem! Dzieci z główkami, w zagranicy mieszkają! Powinnaś się pysznić!
— Pysznię się — przyznała Marianna.
— Właśnie! A wyglądasz jak z krzyża zdjęta. Pieniądze przynajmniej sypią? Pomagają?
— Przysyłają — skłamała Marianna. — Oczywiście, pomagają.
W rzeczywistości Krzyś ostatni raz wysłał pieniądze pół roku temu, na jej urodziny. Pięćdziesiąt złotych. Agata nie przysłała nic – mówiła przez telefon o kredytach tam, w Ameryce, na dom.
W domu Marianna usiadła przy komputerze – staruszku, zostawionym przez Krysiaka. Otwarła Skype’a, spojrzała na listę kontaktów. Krzysiek był online, ale status: „Zajęty”. Agata znikała trzy tygodnie temu.
Wpisała do syna: „Krzyśku, co u Ciebie? Jak zdrowie? Stęskniłam”.
Odpowiedź przyszła po dwóch godzinach: „Cześć, mama. Spoko. Haruję. Pisz na Messengerze, Skype’em już nie ruszam”.
Marianna nie wiedziała, co to Messenger. Próbowała znaleźć aplikację, pogubiła się
Halina Kowalska przeglądała listy przy skrzynkach, gdy Irena Nowak wpadła na nią jak grom z jasnego nieba.
— Pani Halinko, no niech pani patrzy co się tu dzieje! — sąsiadka wymachiwała smartfonem pod nosem. — O, nowe mieszkanie córki w Poznaniu, widzi pani te metraże? A tu jej auto salonowe, tylko patrzeć jak zadrapie! A wnuczka na fortepianie — Chopina, nic nie mówiąc!
— Ładnie, ładnie, — kiwała głową Halina, przyspieszając kroku. — Tylko się spieszymy, Irenko…
— Gdzież tam! Sąsiadki tyle lat, a porozmawiać czasu brak! — Irena nie ustępowała. — A to my z mężem w Grecji, w maju. Hotel z basenami jak królowa bałtycka! A pani dawno gdzie była?
Halina westchnęła, patrząc na nią. W szarych oczach zmęczenie lśniło jak kurz na meblach.
— Nie jeżdżę, Irenko. Gdzież mi tam.
— Jak to? Dzieci dorosłe, wnuki, emerytura…
— Dzieci dorosłe, owszem, — przyznała Halina cicho. — Tylko hen, daleko.
— I co z tego? Mój Łukasz w Londynie pracuje, a co weekend dzwoni, a na święta – mama droga! — Irena znów grzebała w telefonie. — O, patrz pani, futro koszulkowe od niego, na ostatnie mrozy!
Halina weszła na drugie piętro, zostawiając Irenę i jej cyfrową wróżbę na dole.

W mieszkaniu powitała ja cisza. Dwa pokoje, kiedyś dla czwórki ciasne, dziś puste jak kostnica. Na parapecie fiołki – jedyny ruch w tym królestwie.
— Dziewczynki moje, — szepnęła Halina, dotykając aksamitnych liści. — Chociaż wyście lojalne.
Włączyła telewizor, dla szumu, nie obrazu. W wiadomościach mówili o podwyżkach emerytur, dopłatach do węgla. Halina prychnęła – jej świadczenie starczało na chleb i mleko, ale na pierogi już nieśmiało.

Zadzwonił telefon. Serce stanęło – może Adaś? Może Ewka?
— Halina Kowalska? — nieznany głos. — Z administracji. Nalegliwości za media…
— Jakie nalegliwości? — zdziwiła się. — Zawsze płacę terminowo!
— System pokazuje brak za listopad…
Halina tłumaczyła, pokazywała przelewy przez telefon, ale słuchawka już buczała głucho.

Wieczorem, przy herbacie, przeglądała zdjęcia – stare, papierowe. Oto Adaś w pierwszej klasie, poważny z astrami. Oto Ewka na maturze, uśmiechnięta. Oto wszyscy w ogródku teściowej, gdy mąż jeszcze chodził…
— Gdzieżeście wy, ukochani? — pytała fotografie. — Jak to się stało, że w środku miasta jak na pustyni?
A rano znów spotkała Irenę, dźwigającą siaty z biedronki.
— Halinka! — ucieszyła się sąsiadka. — Chciałam opowiedzieć! Wnuczka na prawo się dostała, na państwową! Cudaczka nie dziewczyna! A syn obiecał jej smartfon najnowszy!
— Gratuluję, — rzekła Halina.
— A u was? Wnuki jak? — spytała Irena, choć widać było, że z grzeczności.
— Nie mam wnuków, — odparła cicho.
— Jak to? A dzieci?
— Są. Adaś i Ewka. Tylko… zajęte w try mig. Adaś w Niemczech programuje. Ewka w Chicago, tam wyszła…
— Wspaniale! — zawołała Irena. — To sukces! Dzieci w świecie! Powinna pani się chlubić!
— Powinnam, — zgodziła się Halina. — I się chlubię.
— No i dobrze! A taka pani smutna chodzi. Pewnie grosz przysyłają? Wspierają?
— Przysyłają, — skłamała Halina. — Oczywiście, pomagają.
W rzeczywistości Adaś przysłał ostatnio na imieniny, pół roku temu, sto złotych. Ewka nie przysłała nic – jak mówiła przez telefon, tam kredyt na dom, raty jak wilki.

W domu Halina siadła do komputera – starego, po Adasiu. Otworzyła Skypa. Adaś w sieci. Status: „Zajęty”. Ewka offline od dwóch tygodni.
Napisała do syna: „Adasiu, co u ciebie? Czyś zdrów? Mam tęsknotę”.
Odpowiedź przyszła po trzech godzinach: „Cześć, mama. Spoko. Roboty od góry. Pisz na Messengerze, Skype nieużywany”.
Halina nie znała Messengera. Zgubiła się w ustawieniach i odpuściła.

Zadzwoniła do Ewki. Długo nikt nie odbierał, w końcu słuchawka pisknęła.
— Mamo, co? — głos córki zirytowany. — U mnie druga w nocy!
— Wybacz, kotku, zapomniałam o czasie. Chciałam usłyszeć, jak się wiedzie…
— Mamo, nie pora. Jutro na spotkaniu ważce. Zadzwonimy w sobotę, co?
— Tak, — rzekła Halina, lecz słuchawka już milczała.
Sobota minęła. Telefon nie zadzwonił.

Halina poszła do przychodni – ciśnienie znów hulało. W kolejce spotkała Wandę Barańską, dawną sąsiadkę.
— Halina! — ucieszyła się. — Żywcem nie poznałam! Jak leci?
— Ot, lekarz, — westchnęła Halina. — Serce nie sługa. U was co?
— U mnie raj! — Wanda się rozpromieniła. — Córa dzieciaka urodziła, wnusia! Zosia. Od rana do wieczora przy niej,
I wyciągnęła dłoń ku parapetowi, gdzie fiołki chwiały się delikatnie w porannym przeciągu, szeptając do ich aksamitnych płatków: „Wziąłby już któryś ten cholerny telefon, prawda dziewczynki?” choć w głębi serca wiedziała, że nie zadzwonią, tak jak nie zadzwonili każdego poranka od dawna, na który czekała już nie wierząc.