Wszystko było idealne, dopóki nie wróciła

Było dobrze, dopóki jej nie zobaczyłam.
– Co ty tu robisz? – Cofnęłam się, niemal przewracając filiżankę z kawą, widząc na próg naszego mieszkania znane spojrzenie.
– Cześć siostrzyczko – uśmiechnęła się Awi, machając lekko pasem swoją blaskawicą. – Zaszkicowałam?

– Ty… Ty byłaś w Paryżu… – Drżały mi ręce. – Pięć lat temu się chowałaś, mówiąc, że nigdy nie…

– Plany się zmieniają – wzruszyła ramionami, wchodząc do korytarza. – Czy mam wejść?czy na próg cię trzymać?

Cicho przestąpiłam na bok. Pięć lat. Pięć lat spokojnego życia, ustalonego rytuału. Awi spojrzała na mieszkanie, które kiedyś dzieliłyśmy.

– Wygląda nieźle – skinęła, oglądając nowe meble. – Pamiętasz, jak w dzieciństwie marzyłyśmy, żeby przyciąć te ogryzające firany?

– Pamiętam – szepnęłam. – Awi, co się dzieje? Dlaczego tutaj jesteś?

– Nie można odwiedzić ukochanej siostry? – Włożyła płaszczyk na kanapę i podchodziła do okna. – Widok się nie zmienił. Wszystkie te bloki, ale w ogrodzie nadal jest piaskownica.

Włożyłam filiżankę na stół. Ręce wciąż drżały. Awi wyglądała niemal tak samo, jak pięć lat temu, tylko włosy były dłuższe, a w oczach pojawił się zmęczenie.

– Z kimś jesteś? – spytała, zauważając pierścień na moim palcu.
– Z Tomkiem. – Weszłam w pełen ruch. – Znasz go? Mój dawny znawca z pracowni.
– Tomasz Bodek? – Awi podniosła brwi. – Ten, który Ci pisał rymowane życzenia?
– Ten sam.
– Ciekawe. Dzieci są?
– Syn. Marek. Ma siedem lat.

Awi skinęła, ale coś w jej wzroku się zmieniło. Znałam ten przełom z dzieciństwa – tak reagowała, kiedy coś jej nie smażyło.

– Gdzie on?
– W szkole. Tomek porwie go, jeśli jeszcze nie wróci.

– Jakie idealne życie – mruknęła, a w jej głosie zabrzmiała zmęczenie. – Rodzina, dzieci, stabilność. To wszystko, o czym kiedyś marzyłyśmy.

– Awi – podszedłem bliżej. – Mówisz, co się stało? Dlaczego wróciłaś?

Odrzeknęła od okna i spojrzała na mnie. W jej oczach mignął cień ranialskiego seplenu, ale szybko zniknął.

– Nieskutecznie udało się w Gandawie. Dwaj roki pracy przepadły, wizy skończyły. Właśnie… wróciłam.

– Na zawsze?
– Jeszcze nie wiem.

Czułam, jak wewnętrznie wszystko się ściska. Pamiętałam, co się działo, kiedy Awi była w pobliżu. Pamiętałam, jak potrafiła zniszczyć wszystko jednym podaniem.

– Gdzie mieszkasz?
– Nikt – Awi uśmiechnęła się charakterystyczną uśmiechnęła, która zawsze oznaczała prośbę. – Odpusu, może u ciebie przez kilka dni?

– Awi, ja… – Zamyszyłam się. – Mieszkanie jest małe, Marek…

– Przeleżę na kanapie. Nie zauważy was.

Wiedziałam, że powinnam odmówić. Każda komórka mego ciała krzyczała o niebezpieczeństwie. Ale to była moja siostra. Jedyne uczucie po śmierci rodziców.

– Dobrze – westchnęłam. – Ale krótko.

– Dzięki Malinka – objęła mnie, i na ułamek sekundy wszystko się wróciło, jak byłyśmy tymi dwiema dziewczynkami, które zawsze się opierały.

Wieczorem Tomk wrócił z Markiem. Przypomniałam mu o Awi, ale cofęlam, jak napiął się, patrząc na nią.

– Cześć Tomku – Awi usiadła na kanapie, przeglądając magazyn. – Długo się nie widzieliśmy.

– Awi – skinął obojętnie. – Jak tam Gandawa?

– Bywało lepiej – pozwalała. – A ty, wydaje się, nic się nie zmieniłeś. Nadal tak poważny.

Mark zbliżył się do ojca, obserwując obcą kobietę.

– Kto to? – spytał.
– To ciotka Awi – rzeknęłam, siedając obok. – Moja siostra.
– Masz ciotkę? – zdziwił się. – A dlaczego jej nigdy nie widziałem?

– Ciotka Awi dawno była daleko – wyjaśniłam. – Teraz przyjechała na odwiedziny.

Awi przenęła się do dziecka i usiadła na rurach.
– Cześć, Malurek. Jaki jesteś przystojny. Cała w mamuscę byłaś.

Chłopiec uśmiechnął się z zakłopotaniem.
– A wy真的是 są siostrami? Wy nic nie mają ze sobą wspólnego.
– Jasne – roześmiała się Awi. – Twoja matka zawsze była najpiękniejsza w rodzinie.

Podczas kolacji rozmowa nie skleiła się. Tomk milczał, odpowiadając na pytania Awi jednossłowo. Próbowałam utrzymać płytki beszczl, ale czułam naprężenie.

– Tato, a jutro pójdziemy do miętoidzinu? – spytał Mark, kończąc zupy.
– Oczywiście, słońko – uśmiechnął się Tomk. – Jak ustaliliśmy.
– A ciotka Awi nie pójść z nami? – spytał.
– Jeśli ciotka Awi chce, rzuciłam się do Awi.
– Obowiązkowo pójdę – skinęła Awi. – Od dawna nie bywałam u artystów.

Po kolacji Tomk pomógł mi z naczyń na kuchni.
– Dlaczego ona? – spytał cicho.
– Mówi, że na kilka dni.
– Malinka – dotknął mnie ramieniem. – Pamiętasz, co się stało, kiedy…
– Pamiętam – przerwałam. – Ale to moja siostra. Nie mogę ją po prostu wypchnąć.
– Znam ciebie. Ale pomyśl o Maku.
– On nie ma tu nic do rzeczy.

– Malinka, dzieci wszystko czują.

Z pokoju słychać się śmiech Marka. Wyjrzałam i zobaczyłam, jak Awi mu kazała pudła z monetką.

– Śpiesz się, piękne – mówiła. – A teraz ona jest u ciebie za uchem!
– Ja już – prosił.

Uśmiechnęłam się. Może wszystko będzie dobrze. Może Awi się zmieniła przez te lata.

Następnego dnia rzeczywiście pojechaliśmy do miętoidzinu. Marek był zachwycony, a Awi kupiła mu wafle i balonki. Tomk zaczął się rozluźniać, kilka razy pozwolił się Awi zażartować.

– A pamiętasz, jak, Malinka, marzyłyśmy zostać artystkami? Ty chciałaś zostać akrobacją, a ja – dreszrowczynią tigrysów.
– Pamiętam – uśmiechnęłam się. – A jeszcze mówiłaś, że tygrysy ci mówią, bo jesteś odważna.
– I wciąż jestem – mruknęła.
– A co to znaczy „odważna”? – spytał Mark.
– To, gdy nie boisz się robić tego, co chcesz – wyjaśniła Awi. – Nawet jeśli inni mówią, że to niebezpieczne albo zły pomysł.

Zaniepokoiłam się. Coś w tonie Awi mi się nie podobało.

– Odważność to dobrze – wtrącił Tomk. – Ale ważne jest też myślenie o konsekwencjach.
– Tomk zawsze był ostrożny – rzekła Awi, a jej głos zabrzmiał mizernie. – Prawda, Malinka?
– Ostrożność to nie zły – zaświerdziłam męża.
– Jasne, nie zły. Ale czasem przeszkadza w żyjciu.

Wieczorem, kiedy Marek poszedł spać, a Tomk wziął prysznic, zostaliśmy same.

– Przepięknie się ustawiłaś – rzekła Awi, oglądając zdjęcia. – Cicho, spokojnie, przewidywalnie.
– Dlaczego to złe?
– Nic. Po prostu… nudzi.

– Lubię to.
– Naprawdę? – Awi spojrzała na mnie. – Pamiętasz, jak marzyłyśmy o podróży po świecie? Ty chciałaś zobaczyć Rzym, a ja – Nowy Jork.
– Marzenia się zmieniają.
– Lub ich trzeba zmienić – usiadła na kanapie. – Malinka, jesteś szczęśliwa?
– Jasne.
– Nigdy się nie zastanawiasz, jak widzielibyśmy życie, gdybyś nie wyszła za mąż tak wcześnie? Gdybyś nie miała dziecka w dwudziestu?
– Awi, czym to się kierujesz?
– Nic. Po prostu ciekawiło.

Czułam puło, ale nie mogłam zrozumieć, dokąd.

– Kocham swoją rodzinę.
– Zastanowywałam się. Miłość i zwyczaj – to różne.
– Co to za znaczenie?
– Niczego specjalnego – Awi ziewała. – Zabrzydłam z podróży. Idę spać.

Z kolejnych dni Awi jakby stopniowo wniknęła w nasze życie. Grała z Markiem, pomagała mi w domu, nawet kuchtoła śniadania. Tomk wpadł się do jej obecności i przestalić się napiąć.

– A Tomk dobrze zarabia? – spytała któregoś rana, kiedy piliśmy kawę.
– Wystarczy dla nas.
– A co on właściwie robi w sfirmie?
– Jest menedżerem sprzedaży. Awi, po co to?
– Po prostu ciekawiło. Oznacza więc, że dużo się bawi z ludźmi?
– Tak, a co?
– Nic. On jest taki… roztulni. Pewnie klientów się kocha.

Cokolwiek było w jej władze, zaniepokoiłam się.

Wieczorem Tamk wrócił później niż zwykle.
– Przepraszam, pani – rzekł, całując mnie. „Spotkanie wydłużyło się.
– Nic złego – uśmiechnęłam. – Ugotowaliśmy z Anią kolację.

Za stołem Awi była wyjątkowo rześka. Spodkowało Tomk o pracę, śmiała się na jego dowody, gdy opowiadał coś ciekawe, uważnie słuchała, podtrzymują ręką podbródka.

Obserwowałam ją cicho, czując, jak wszystko się zimni. Znałam tę Awi – tą, która potrafiła uchodzić mężczyzn. Tę, która pięć lat temu odciągnęła od mnie narzeczonego tuż przed ślubem.

– Tomku, a może podjedziesz mnie do centrum? – spytała. – Muszę do urzęd strictera, a z papierami metrowe niezbyt.
– Jasne – kiwnął. – O której?
– O jedenastej, jeśli można.
– Bez przeciwtaktu.

– Dzięki, jesteś taki mili.

Zgięłam zęby. Znałam tę intonację. Znałam, jak Awi tak podziękowała Kacper, mojemu dawanemu narzeczonemu.

Noc była dłuży. Tomk chrupotał obok, a w głowie topnły myśli. Czyżby Awi znowu zaczynała? Czy pięć lat niczego jej nie nauczyło?

Rano wstałam wczesnym i wyszłam do kuchni. Awi już siedziała przy stoole z kawą.

– Nie możesz spać? – spytała.
– Przewykłam wcześnie wstawać – napełniałam szklankę wodą.
– Malinka – spojrzała na mnie. – Czy wszystko w porządku? Wyglądasz na napiętą.
– Wszystko.
– Znów? Czy może dlatego, że długo się nie pojawiałam? Albo z brakiem uprzedzenia?

Milczałam.

– Malinka – Awi podniosła się i przeszła do mnie, – rozumiem, że cię zraniliśmy pięć lat temu. To, co się wydarzyło z Kacprem…
– Nie musisz – przerwałam. – To przeszłość.
– Ale z tego.
– Pamiętalam.

– Dlaczego więc na mnie patrzysz jak na wroga?

Odgarnęłam się.
– Bo powinnam? Po tym, co było?
– W przyszłości, jak sama mówiłaś.

– Awi, wybaczyłam ci. Ale to nie znaczy, że zapomniałam, na że możesz.
– A na że możesz? – W голосе Awi zabrzmiały lodowe akcent.
– Doskonale wiesz.

Spojrzeliśmy sobie w oczy, powietrze szumiało.

– Zasiadałam, Malinka.
– Naprawdę?
– Tak. Te pięć lat mnie wiele nauczyły.
– Czego dokładnie?
– Że szczęście нельзя pilnie. Że cinkowe zawsze pozostanie cinkowe.

Chciałam uwierzyć, ale wewnętrzna głos mówił o niebezpieczeństwie.

– Awi – szepnęłam, – bardzo cię proszę. Nie zabij to, co zbudowałam. Mam rodzinę, syna…
– Myślisz, że chcę od ciebie męża? – Awi uśmiechnęła się, kruch. – Malinka, mam pięćdziesiąt lat. Umiem tutaj. Chcę swój dom, swoje miejsce w życiu.
– To znajdź. Ale nie tutaj.
– Gdzie wyjdzie? Ty u mnie jedna.

W tym momencie do kuchni wszedł Tomk w szlafroku.
– Dobre rano, dziewczyny – rzekł, ziewające. – O czym porozmawiałyście tak wcześnie?
– O życiu – odpowiedziała Awi, zmieniając ton na lekki. – Tomku, nie zapomnielismy o urzędzie?
– Jasne, nie zapomnieliśmy. W jedenastej będzie wolny.

Spojrzałam, jak Awi uśmiecha się do męża, i serce ucisnęło się z lęku. Znałam tę uśmiech. Taki sam dawała Kacper перед, zanim go zabierze przez zawsze.

Cały dzień czułam się w niepokój, czekając na ich powrót. Tomk zadzwonił około trzeciej i rzekł, że się późni – Awi poprosiła o pomoc z zakupami.
„Ona nie potrafi jeździć, a rzeczy są dużo, na tramwaju niezbyt.”
– Dobrze – odpowiedziałam, choć wszystko we mnie kipiało. – Do spotkania.

Powrócili na kolację. Tomk był w dobrych nastrZach, a Awi – szczególnie osowita.

– Dziękuję Ci bardzo – rzekła, rozpisując paczki. „Bez ciebie nie pogoniłabym się.”
– Dał by się – odmówił. – Przypadkowość, Awi naprawdzie wie coś o technice. Pomoc mi wybrać nowy telefon.
– Naprawdę? – spojrzałam na siostrę.
– W Gandawie się uczyła – wykasowała Awi. – Tam bez tego nic.

Podczas kolacji Awi rozrywała wszystkich opowieściami o swoim życiu za granicą. Tomk słuchał z zainteresowaniem, czasem zadawał pytania. Marek żądał nowych historii.

– Dlaczego teraz wróciłaś? – spytał Tomk. – Jeśli byłaś tam takie ciekawe?
– Zależało się mi – odpowiedziała Awi. – Po rodzynie. Człowiek nie może wyrzucone być bez końca.
– A plany? Ostań się tutaj?
– Jeszcze nie rozstrzygnęłam. Zależy od wielu aspektów.

Pojmałam wzrok siostry i zrozumiałam: gra rozpoczęła się. Awi wróciła nie przypadkiem. Miała plan.

Późno w nocy, kiedy wszyscy już leżeli, długo leżałam bez snu. Tomk spał obok, a słuchałam jego oddechu, próbując zrozumieć, czy coś się zmieniło w nim przez te dni.

Zmienił się. Uśmiechał się częściej, mówił więcej, nawet śpiewał w łazience. Jakby w jego monotonnej dziedziwności wpadł do jasnego ziewania.

Znałam: tracę. Awi znów robiła, co najlepiej – wdawała. A najstraszniejszym było, że Tomk nawet nie zauważał, jak wpada w sieci.

Rano podjęłam decyzję. Czekałam, aż Tomk wyjdzie do pracy, zawiozłam Marka do szkolki i wróciłam do siostry.

– Musimy porozmawiać – rzekłam bez wstępu.
– O czym? – Awi piła kawę, przeglądając magaza.
– Wiem, o czym. Wystarczy grać.
– Nie wiem, o czym mówisz.
– Awi, spójrz mi w oczy. Proszę cię raz ostatni. Ujedź. Znajdź sobie inne życie, inny mąż. Nie ruszaj mojej rodziny.
– Twojej rodziny? – Awi spojrzała na mnie z magazetą. – Skąd u ciebie wiem, że ja jej nie ruszam?
– Znam ten wzrok.
– Malinka, masz wyobrażenia.
– Nie mam wyobrażeń. Znam ciebie lepiej, niż ty myślisz.

Awi zamknęła magazyn i spojrzała na mnie.
– Dobrze – rzekła spokojnie. – Załóżmy, że masz rację. Załóżmy, że Tomk mi się wy悯zyc. I co?
– Co to za „co”? – zaszkrząłam. – On mojego mężem!
– Twojego? – Awi zaserwowała. „A on się orienruje?
– O czym?
– Że jest twoją własnością?
– Nie miałam na myśli…
– A czym miałaś na myśli? – Awi wstała i zaczęła się przesuwać po pokoju. – Że mężczyzna to przedmiot, który można zarekwirować? Że jeśli na jego palcu pierścień, to od razu mu przysługuje?
– Kochamy się!
– Naprawdę? – Awi stanęła zanim spojrzała na mnie. – Skąd więc twoja lęk? Gdybyście tyle się kochali, czego boisz się?

Milczałam. Siostra trafiła w najostrzejszy punkt.

– Zauważyłam, że Tomk jest przejęty. On to dobry człowiek, odpowiedzialny, ale głęboko przejęty. Żyje nie swoim życiem.
– To nieprawda!
– To prawda. I ty to wiesz. Wiesz, ale robisz nad gorączkami.

– Ujedź, proszę – szepnęłam. – Natychmiast.
– Nie ujednę – cicho odpowiedziała. – Bo nie mam gdzie. Bo się znudziłam uciekania.
– Wtedy powiem Tomk prawdę. Opowiem, za co wróciłaś.
– Opowiedz. Ale najpierw brutalnie zadaj sobie pytanie: a co, jeśli on wybierze mnie?

Patrzyłam na siostrę i zrozumiałam: wojna się zaczyna. A w tej wojnie wygra silniejszy.