Wszystko będzie dobrze…

Samochód pędził przez nocne miasto. W środku siedzieli mężczyzna i kobieta. Z zewnątrz mogło się wydawać, że małżeństwo śpieszy do domu, do zostawionych tam dzieci.

– Możesz jechać szybciej? – kobieta nerwowo spojrzała na kierowcę.

– To niebezpieczne. Miasto tylko wydaje się puste. Kiedy w końcu mu powiesz? Jak długo będziemy się spotykać w sekrecie, żyjąc w strachu? Dlaczego zwlekasz? Powiedz mu, będzie łatwiej dla wszystkich – mężczyzna ścisnął kierownicę.

– Łatwiej? Dla kogo? Dla nas, tak, ale dla Zosi? Ona kocha ojca. A on ją. Co się z nimi stanie, gdy się dowiedzą? To okrutne – kobieta odwróciła głowę, patrząc w ciemność za oknem.

– A oszukiwanie go od miesięcy nie jest okrutne? Myślisz, że nic nie podejrzewa? Mam dość dzielenia cię z nim. Chcesz, żebym sam mu powiedział? Po męsku?

– Nie rób tego. Proszę. Ja to zrobię, tylko daj mi czas. – Kobieta złapała jego dłoń na zmianach biegów i ścisnęła mocno. – Też cię kocham. Ale nie nagli mnie. Obiecuję, że wkrótce z nim porozmawiam.

Mężczyzna odwrócił twarz, szukając jej spojrzenia, i przyciągnął ją do siebie.

Zza zakrętu, wprost na nich, wyleciał czarny SUV. Krzyk kobiety utonął w huku miażdżonego metalu…

***

Dźwięk telefonu przebił się przez sen. Przez chwilę Krzysztof zawisł między jawą a snem, ale w końcu otworzył oczy.

Ola zadzwoniła o ósmej, mówiąc, że się spóźni – jakaś przyjaciółka ma problem, nie mogła jej zostawić. Obiecała wyjaśnić wszystko później. Nie zdążył zapytać, o którą chodzi i co się stało. Mógł zadzwonić do innych znajomych żony, ale uznał to za upokarzające – dla niej i dla siebie.

Podejrzenia kiełkowały od dwóch miesięcy. Zbyt często Ola wracała późno, czasem znikała nawet w weekendy. Nagle pojawiło się mnóstwo „przyjaciółek w potrzebie”, wymagających jej pomocy.

Sięgnął po telefon na nocnej szafce. Nieznany numer. Serce ścisnęło się złym przeczuciem.

– Słucham? – głos miał zachrypnięty od snu.

– Kapitan Nowak. Czy rozmawiam z mężem Aleksandry Kowalskiej?

– Tak.

– Pani żona miała wypadek… Przewieziono ją do szpitala na ulicy Szpitalnej w ciężkim stanie…

– Żyje? – głos mu się załamał.

– Tak, ale…

– Tato, to mama? – W drzwiach stała dziesięcioletnia Zosia, szeroko otwartymi oczami wpatrując się w ojca.

Krzysztof przełknął ślinę.

– Nie. To… Mama jest w szpitalu. Miała wypadek.

– Umarła?

– Nie, co ty. Żyje – pospieszył z odpowiedzią.

– Ale pytałeś… Tato… – Zosia rzuciła mu się na szyję, ściskając tak mocno, że aż zabrakło mu tchu. – Jedźmy do niej. Boję się.

Oderwał jej ręce i posadził obok siebie na łóżku.

– Nie, szpital jest zamknięty, nie wpuszczą nas. Rano pojedziemy. A teraz spać. Co mama powie, jak przyjedziemy niewyspani? – Przymusił się do uśmiechu.

Zosia skinęła głową i wyszła. Położył się z powrotem. Za oknem wschodził już brzask. Zauważył godzinę na telefonie, zanim odebrał – wpół do trzeciej.

Musiał się uspokoić. Przycisnął dłoń do klatki piersiowej. Serce waliło jak młot.

Rano pojechali do szpitala. Zostawił Zosię na korytarzu i wszedł do gabinetu lekarza.

– Pan jest mężem? – spytał doktor, mężczyzna w jego wieku.

– Tak. Co z moją żoną?

– Operowaliśmy ją. Poważny uraz głowy, liczne złamania… Jest w śpiączce.

– Jak do tego doszło? Ona nie prowadzi.

Lekarz rozłożył ręce.

– Wiem tylko, że w samochód, którym jechała pani żona, uderzył SUV. Obaj kierowcy zginęli na miejscu. Pani żona miała szczęście. Nie ukrywam, stan jest krytyczny. Robimy, co możemy. Organizm młody, ma szansę.

– Mogę ją zobaczyć? Jest tu z nami córka.

– To pana decyzja. Wygląda… nie najlepiej. Ale obecność bliskich pomaga. Chodźmy – wskazał drzwi.

– A kto był z nią w samochodzie? – spytał Krzysztof, idąc korytarzem.

– To pytanie do policji. Ostrzegam – jest nieprzytomna. Nie na długo. – Lekarz otworzył drzwi.

Nie poznał Oli. Głowa w bandażach, twarz w siniakach i zadrapaniach. Obca, odległa. Na kocu leżała dłoń z obrączką. Jej dłoń.

– Mamo! – Zosia podeszła do łóżka, dotknęła jej ręki. – Śpi? – Spojrzała na ojca.

– Tak. Zrobili jej operację. Tylko na chwilę.

W drodze do domu milczeli. Zadzwonił do teściowej, wszystko wyjaśnił i poprosił, by zajęła się Zosią. Sam musiał zajrzeć do pracy.

Maria Stanisławowa weszła do mieszkania, tłumiąc łzy chusteczką.

– Może zabiorę Zosię do siebie? Masz teraz ważniejsze sprawy – powiedziała, gdy się nieco uspokoiła. – Pojedziesz ze mną? – spytała wnuczkę.

Dziewczynka skinęła głową.

– Przecież ją ostrzegałam. Ale kto tam słucha matki? – Teściowa urwała, widząc jego zdumienie.

– Maria Stanisławowa, przed czym pani ją ostrzegała?

Potrząsnęła głową, wycierając nos.

– Mów pani. I tak się dowiem.

– Przepraszam, Krzysztof. Mówiłam Oli, że to się źle skończy. Kłóciłyśmy się. – Machnęła ręką z chusteczką. – Tłumaczyła mi: „Kocham go, nie mogę bez niego żyć…” Oszalała. Oj, wybacz, że tak… Lepiej, żeby ona sama…

Ból w klatce przypomniał o sobie. Wziął ostrożny wdech. Wiedział, widział zmiany w żonie, ale nie chciał tego zauważać.

– Kto to? – zapytał głucho.

– Wojtek Nowicki. Zakochany w Oli od szkoły. Wyjechał potem, za granicę. A gdy wrócił, zaczęło się między nimi…

Nowicki. Widział go raz. Czasem, gdy miał wolne, podwoził żonę po pracy. Czekał na parkingu. Podbiegała do niego, jakby dostawała prezent.

Dwa miesiące temu też po niąOtworzył oczy, patrząc na drogę przed sobą, i nagle zrozumiał, że najważniejsze jest to, co mają teraz – a reszta… reszta nie ma już znaczenia.