Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, Tato!

Sto lat!!! Tato!

Mija sześćdziesiąt lat, a Jan Kowalski wciąż sam, choć wyhodował troje dzieci. Żona, Marta, odeszła trzydzieści lat temu i od tamtej pory nie poślubił się ponownie. Nie udało się mu, nie znalazł, po prostu pech można wymienić setki wymówek, ale po co? Nie miał wtedy czasu na rozważania.

Dwaj synowie, Piotr i Krzysztof, od małego byli buntownikami i kłótliwymi szczurami. Przekładał ich z jednej szkoły do drugiej, aż w końcu trafili na nauczyciela fizyki, który odkrył w nich ukryty talent. I od razu: wszystkie bójki, sprzeczki i problemy zniknęły.

Zosia, najmłodsza córka, miała problem z nawiązywaniem kontaktów z rówieśnikami. Szkolny psycholog proponował już wizytę u psychiatry. Lecz nagle w ich szkole pojawił się nowy nauczyciel literatury, który założył kółko dla początkujących pisarzy. I tak: Zosia pisała od rana do nocy, a jej opowiadania najpierw lądowały w szkolnej gazetce, później w lokalnych klubach literackich.

W skrócie: synowie dostali stypendia na renomowany Uniwersytet Warszawski, Wydział Matematyki i Fizyki, a Zosia wstąpiła na Wydział Literatury. Jan został sam. I nagle poczuł, że wokół cisza jakby wilk wył. Zajął się wędkarstwem, ogrodem i hodowlą świń. Miał własny dom i ogromny kawałek ziemi przy Wiśle, więc zarabiał nieźle. Okazało się jednak, że inżynier w fabryce zarabia mniej niż on.

Postanowił więc pomóc dzieciom: kupić im tanie, ale przyzwoite samochody, dorzucić na drobne wydatki i kupić porządną odzież. Niestety, czas mu odleciał jeszcze szybciej. Całe dnie pochłaniały prace na gospodarstwie i handel, ale lubił to. Minęło dziesięć lat, zbliżała się siedemdziesiątka. Jan planował świętować w samotności.

Synowie już mieli własne rodziny, ale pracowali nad tajnym projektem dla Ministerstwa Obrony, więc nie mogli wyjechać na weekend. Zosia krążyła po sympozjach pisarskich i dziennikarskich. Jan nie chciał ich niepokoić.

Sam kiedyś, pomyślał. Nie ma co tu hucznie świętować. Sam, sam Popiję wieczorem whisky, wspomnę Marty i opowiem jej, jak dobrze im dorosło.

Nadszedł dzień. Rankiem Jan wstał, żeby pogodzić świnie specjalny okład. Wyszedł na podświetloną jeszcze gwiazdami łąkę przed domem i natknął się na coś dziwnego, oplecionego w brezent.

Co to znowu? zdziwił się, kiedy nagle rozbłysły reflektory. Oświetlono łąkę, a z kąta domu wyłoniły się ludzie: synowie z żonami i wnukami, kilku krewnych oraz Zosia z długim facetem w grubych okularach. Wszyscy trzymali baloniki, dmuchali w dmuchawki i przyciskali przyciski syczących puszek z sprężonym powietrzem. Krzyczały, machały rękami i rzucali się na Jana:

Sto lat, tato!

Jan kompletnie zapomniał o brezentowym przedmiocie. Hooligani nie pozwolili mu wrócić do domu, gdzie żony już rzucały się na stół z jedzeniem.

Sto sto, zawołała Zosia, pozwól, że zakryję ci oczy?

No, dobra, zgodził się. Zawiązała mu na potylicę mocną tkaninę i po kilku obrotach poprowadziła go w nieznane.

Co wy planujecie? pytał.

Prezent, tato, odpowiedział jeden z synów.

Mam nadzieję, że niedrogi? zadrżał Jan. Nie potrzebuję niczego.

Spokojnie, tato, wtrącił drugi. To tylko mała, tania rzecz. Gest.

Zsunęli jej opaskę, a z głośników popłynęła muzyka, bęben tykał. Stał przed nim brezent, a dzieci podeszły z trzech stron i zerwały go.

W jasnym świetle reflektorów ujrzał… FSO Polonez!

Jan aż zaniemówił się ze zdumienia, ledwo nie spadł na ziemię, ale ktoś podłapał go i usiadł na krześle.

O mój Boże, Boże, Boże powtarzał.

Tato, uspokój się, spryskiwała go Zosia wodą. Całe życie marzyłeś o tym samochodzie.

Ale to przecież ogromna cena, jęknął.

Nie drożej niż złote, odparł syn.

Chodźmy, kontynuowała Zosia. Siądź w środku, chcemy zrobić zdjęcia.

Otworzył drzwi i próbował usiąść, ale w środku stała kartonowa skrzynka.

Co to? zapytał.

Otwórz, rzekła Zosia.

Wyciągnął pudełko, otworzył je. Z dna patrzyły dwa małe oczy. Wyciągnął małe, puszyste ciałko i przytulił je:

Prawdziwy tajski kociak! Taki, co mieliśmy kiedyś z twoją żoną. Pamiętasz, Bombka? Gdy byliśmy mali, kochaliśmy go

Pamiętamy, tato, odpowiedzieli wszyscy.

Nie usiadł w samochodzie. Poszedł na górę, na drugi piętro, do swojego pokoju, gdzie pokazał kotka zdjęcia Marty. Łzy spłynęły po jego policzkach:

Widzisz, Marto, widzisz? szeptał do fotografii. Udało się. Nic nie zapomniały Widzisz?

Dzieci nie pozwoliły mu długo siedzieć w samotności. Stół był już nakryty, zaczęły się toastowe okrzyki. Zosia szepnęła mu na ucho, że jest w czwartym miesiącu ciąży i przyjechali z narzeczonym, by ugościć go u siebie. Została tutaj, bo praca nad nową książką może odbywać się wszędzie, a jej narzeczony wyjedzie do Ameryki, by odwiedzić rodziców, a po kilku tygodniach będą w kościele w Starym Mieście.

Nie masz nic przeciwko, tato? zapytała.

To chyba sen, odparł Jan i pocałował ją w czoło.

Dzień upłynął przy rozmowach, przekąskach, kieliszkach i wspomnieniach. Wieczorem poszedł na grób Marty, długo siedział i rozmawiał. Życie nabrało nowego sensu, zwłaszcza ten samochód. Trzeba będzie kupić odpowiednie ubrania i pojechać do dużego miasta.

Na łóżku spał mały tajski kociak.

Tomka, rzekł Jan, powtarzając: Tomka.

Kotek mruczał i rozciągał się w pełnej małej postaci. Jan położył się i, głaszcząc ciepłe futerko, zasnął.

Rano znów trzeba było wstać wcześnie karmić świnie, pielęgnować ogród i iść na ryby. W dole sypiali Zosia i jej narzeczony. Rano chłopcy z rodzinami wyjechali, a cisza zagościła w domu. Tomka szedł za swoim panem, wpadł do karmnika dla świń i zaplątał się w sieci na łodzi. Potem próbował zjeść przynętę dla ryb. Jan roześmiał się i pogadał z małym łobuzem:

Jakby młodość wróciła, mruknął i pogłaskał grzbiet.

Kotek pomruczał, złapał się pazurkami za dłoń Jana.

Ała, bandycie! wykrzyknął, wybuchając śmiechem.

Ta opowieść nie ma wielkiego sensu. To po prostu przypomnienie dla tych, co jeszcze mogą pojechać do rodziców: nie czekajcie na jutro, jedźcie już dziś!