Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, Tato!

Sto lat!!! Tato!

Właśnie skończył siedemdziesiąt lat, wychował troje dzieci. Jedno żona zmarła trzydzieści lat temu, a on Nie poślubił ponownie. Nie udało się, nie znalazł, nie miał szczęścia można by wymienić setki powodów, ale po co? Nie miał na to czasu. Dwaj chłopcy byli kłótliwi i bijatyczni. Przekładał ich ze szkoły do szkoły, aż trafił na jednego znakomitego nauczyciela fizyki, który odkrył w nich oczywisty talent. I to wszystko. Wszystkie bójki, kłótnie i problemy zniknęły jak za dotknięciem różdżki.

Dziewczynka też sprawiała kłopoty. Nie potrafiła nawiązać kontaktu z rówieśnikami, a szkolny psycholog już namawiał ją na wizytę u psychiatry. Nagle w ich szkole pojawił się nowy nauczyciel języka polskiego, który otworzył koło dla początkujących pisarzy. I to wszystko. Zaczęła pisać od rana do nocy, a jej opowiadania najpierw pojawiały się w szkolnej gazecie, później w lokalnych klubach literackich.

Krótko mówiąc Chłopcy po szkole dostali stypendium na jeden z prestiżowych uniwersytetów Wydział Fizyki i Matematyki Politechniki Warszawskiej, a dziewczynka podjęła studia literackie. I został sam. Wtedy zauważył, że wokół panuje cisza, choćby wilk wył. Zajął się wędkowaniem, ogrodnictwem i hodowlą świń. Miał miejsce dom i rozległy ogród nad Wisłą. Zaczął zarabiać nieźle. Okazało się, że inżynier w fabryce dostaje znacznie mniej

Zrozumiał, że może znów pomóc dzieciom kupić im samochody, tanie, ale przyzwoite, dorzucić na kieszonkowe i pomóc w kupnie porządnych ubrań. Okazało się, że czasu teraz ma jeszcze mniej niż wcześniej. Cały dzień pochłaniało utrzymanie gospodarstwa i handel. Ale mu to wychodziło. Minęło kolejnych dziesięć lat i zbliżał się jubileusz siedemdziesiątka. Planował świętować w samotności

Chłopcy już mieli własne rodziny, ale pracowali nad tajnym projektem dla Ministerstwa Obrony i nie mogli wyjechać na weekend. Córka Jadwiga ciągle jeździła na sympozja literackie i dziennikarskie. Nie zamierzał ich więc niepokoić zaproszeniem.

Sam kiedyś, myślał. Nie ma się co tutaj bawić, sam, sam Przejdę po gospodarstwie, a wieczorem usiądę z butelką whisky, wspomnę żonę i opowiem jej, jakie się wyrosły

Nadszedł ten dzień. Wstał wcześnie, by pilnować świń specjalny tuczenie Potem wyszedł na oświetloną jeszcze gwiazdami łąkę przed domem i natknął się na coś dziwnego, pośrodku łąki. Długi przedmiot był owinięty w brezent.

Co to jest?! zdziwił się, a wtedy

Nagle rozbłysły reflektory! Oświetliły łąkę, dziwny przedmiot i ludzi, którzy wyłonili się z kąta domu. To byli jego synowie z żonami i wnukami, kilku krewnych. Tuż obok stała Jadwiga w towarzystwie wysokiego mężczyzny w okularach z grubymi szkłami. W rękach trzymali balony, dmuchali w słomki, niektórzy naciskali przyciski piszczących pistoletów z sprężonym powietrzem. Wszyscy jednocześnie krzyczeli, machali rękami i starali się go objąć:

Sto lat!!! Tato!

Zapomniał o tajemniczym przedmiocie. Nie wiedział, co tam przynieśli jego łobuziaki, ale nie pozwolili mu wrócić do domu, gdzie żony rzucały się przy stole.

Stój, tato, stój zawołała Jadwiga. Pozwól, że zakryję ci oczy?

Dobra, zgodził się.

Zawiązała mu na karku mocną tkaninę, obróciła kilka razy i poprowadziła gdzieś w bok.

Co jeszcze wymyśliliście? pytał.

Prezent dla ciebie odpowiedział jeden z synów.

Mam nadzieję, że tani? zaniepokoił się. Nic mi nie trzeba.

Nie martw się, tato odparł drugi. To mała, tania rzecz. Tylko znak uwagi i podziękowanie.

Zabrali go do czegoś, a Jadwiga zerwała mu opaskę. Rozległa się głośna muzyka z głośników, rytm bębna Stał przed tym samym przedmiotem, przykrytym grubą tkaniną. Dzieci podeszły z trzech stron i zerwały brezent.

W jasnym świetle reflektorów ukazał się Polski Fiat 126p!

Ledwo nie zemdlał od zaskoczenia i prawie spadł na ziemię, ale podnieśli go i postawili na krześle. Powtarzał jedno słowo:

O mój Boże, Boże, Boże

Tato, uspokój się rzucała mu w twarz woda Jadwiga. Całe życie marzyłeś o takim aucie.

Ale to przecież strasznie drogie jęknął ojciec.

Nie droższe niż pieniądze odparł syn.

Chodźmy dodała Jadwiga. Usiądź w środku, chcemy zrobić zdjęcia.

Otworzył drzwi i próbował wsiąść, ale Stał tam kartonowy pudełko.

Co to? zapytał.

Otwórz powiedziała Jadwiga.

Wyciągnął pudełko, otworzył je. Na dole patrzyły dwa oczy. Wyciągnął małe, puszyste ciałko i przytulił je do siebie:

Prawdziwy kiciak! Taki, jaki miał nasz kot, kiedy byłaś mała, mamo. Pamiętasz? Bąbel. Byłeś taki mały i go uwielbiałeś

Oczywiście, tato odpowiedzieli dzieci.

Nie usiadł więc w samochodzie. Poszedł na górę, na drugi piętro, do swojego pokoju, gdzie pokazał zdjęcie żony kotkowi. Łzy spłynęły po policzkach:

Widzisz, Marta, widzisz? pytał zdjęcie. Udało mi się. Nic nie zapomnieli Widzisz?

Dzieci nie pozwoliły mu długo siedzieć w samotności. Stół w dole był nakryty. Rozpoczęły się toasty. Jadwiga szepnęła mu na ucho, że jest w czwartym miesiącu ciąży i przyjechała z narzeczonym, by mu towarzyszyć. Zostanie tu mieszkać, zwłaszcza że praca nad nową książką może być gdziekolwiek, a on No, jej narzeczony wyjedzie po rodzicach do Anglii, a za dwa tygodnie odbędzie się ślub w kościele w mieście.

Nie masz nic przeciwko, tato? zapytała.

To chyba sen z bajki odpowiedział i pocałował ją w czoło.

Dzień minął przy rozmowach, przekąskach, kieliszkach i wspomnieniach. Wszyscy mieli się wspaniale. Wieczorem udał się na grób Marty, siedział długo i rozmawiał Życie nabierało nowego sensu, zwłaszcza ta maszyna. Trzeba było kupić odpowiednie ubrania z tamtych lat, wsiąść i pojechać do dużego miasta.

Na łóżku spał mały, tajski kotek.

Tomka mruknął mężczyzna. I powtórzył: Tomka.

Tomek mruczał i wyciągnął się na cały swój jeszcze mały wzrost. Mężczyzna położył się i, głaszcząc ciepły, puszysty brzuszek, zasnął.

Rankiem trzeba było wstać wcześnie karmić świnie, dbać o ogród i nie rezygnować z wędkowania. W pokoju na dole spali Jadwiga i narzeczony Rano chłopcy z rodzinami wyjechali, zapadła cisza. Tomka podążał za swoim panem jak cień. Upadł do koryta dla świń, zaplątał się w sieci na łodzi, potem próbował zjeść przynętę dla ryb. Mężczyzna śmiał się i rozmawiał z rozrabiaką:

Jakby młodość wróciła rzekł, gładząc grzbiet.

Tomka wydał miauczenie, złapał się łapką za rękę i przygryzł małymi zębami.

A co ty, łobuzie! wykrzyknął i roześmiał się.

Ten opis nie ma wielkiego sensu. To po prostu przypomnienie dla tych, co jeszcze mogą pojechać do rodziców: Nie czekajcie na jutro. Jedźcie już dziś!