Wszyscy znoszą

**10 listopada, wtorek**

Wszystko się znosi.

— Ooo, witajcie w królestwie chaosu! Wika, przecież siedzisz w domu cały czas. Mogłabyś chociaż pozmywać — skarciła mnie matka, ledwo przekraczając próg kuchni.

Właśnie wyciągałam pościel z pralki. Mokra i ciężka, oblepiała mi dłonie, aż palce drżały ze zmęczenia. Plecy bolały tak, że trudno było się wyprostować.

Z drugiego pokoju dobiegł cichy płacz. Tymek. Znów się obudził.

— Mamo, naprawdę myślisz tylko o tym? — spytałam, patrząc na nią pustym wzrokiem. — Wiesz przecież, że dzieci są chore.

Lidia postawiła na stole siatkę z pomarańczami. Rozejrzała się po kuchni, jakby przeprowadzała inspekcję, i ciężko westchnęła.

— Po prostu nie rozumiem, jak można żyć w takim bałaganie. Masz tylko dwoje dzieci, nie dziesięcioro. I męża.

Nie odpowiedziałam. Zawiesiłam poszewkę na kaloryferze i na moment zastygłam, zgarbiona. Chciało mi się krzyczeć, że dwoje to też nie przelewki, ale nie miałam już na to siły.

Cała energia poszła na humory Tymka, walkę z gorączką Zosi, niekończące się gotowanie, nerwowe pakowanie do przedszkola i nieprzespane noce. Wszystko to wisiało na mnie jak kamień u szyi. A na dokładkę jeszcze mama ze swoim obsesyjnym sprzątaniem.

Wyszłam do przedpokoju, żeby złapać oddech. Zaglądnęłam do sypialni. Zosia spała. Mokre włoski przylepione do czoła. Tymek już siedział w łóżeczku i niecierpliwie trzą piąstkami w oczach.

— Myślałam, że przyszłaś mi pomóc — syknęłam cicho, wracając do kuchni z synkiem na rękach. — Naczynia poczekają, lepiej posiedź z dziećmi.
— Wiki, czyje to dzieci? Twoje. Ja już nie jestem młoda. Dla mnie łatwiej pozmywać niż zajmować się maluchami.
— Mamo! Możesz na chwilę zapomnieć o tych cholernych talerzach i przestać szukać kurzu? Jedno dziecko z gorączką, drugie non stop na rękach! Nie spałam już trzecią noc. Ani twoje pomarańcze, ani wykłady, ani mokra ścierka mi nie pomogą.

Lidia zaciśnięte usta. Nozdrza jej drżały z irytacji.

— Ja pomagam, jak umiem.
— Nie, ty tylko dokładasz. Jak zawsze.

Postawiłam Tymka w kojcu, potem chwyciłam siatkę z owocami i podałam matce.

— Zabierz swoje pomarańcze i wyjdź. Proszę.

Nawet Tymek na moment ucichł. Lidia zmierzyła mnie wzrokiem pełnym pogardy, spojrzała na siatkę, wyrwała mi ją z rąk, jakby trzymała bombę, i wyszła.

Kiedy w piersi trochę ucichło, usiadłam na podłodze przy kojcu i przytuliłam synka. Ten kichnął mi na ramię. Westchnęłam — tylko tego mi brakowało.

Dawniej zawsze milczałam i znosiłam zaczepki matki. Co najwyżej zgrzytałam zębami. Bo no… toż to mama. Tak już jest. Wiele moich koleżanek ma podobne relacje. Nie tylko z matkami. Z teściowymi, babciami. Wszyscy to znoszą.

Miałam nadzieję, że mama się zmieni, ale to nigdy nie nastąpiło.

W dzieciństwie było dokładnie tak samo. Nigdy nie zapomnę jednej sytuacji. W piątej klasie zajęłam trzecie miejsce w miejskiej olimpiadzie z języka polskiego. Dostałam dyplom i tabliczkę czekolady. Promieniałam z dumy, kiedy podałam ją mamie. Chciałam powiedzieć, że to też jej zasługa, ale nie zdążyłam.

— Znowu gdzieś ubrudziłaś kurtkę! I tak chodziłaś po mieście? — jęczała Lidia. — Jesteś dziewczyną. Musisz być bardziej uważna.

Jeśli w szkolnym świadectwie znalazła się choć jedna czwórka, urządzała awanturę. Kiedy myłam podłogę, sprawdzała, czy jest czysto za drzwiami i pod kaloryferem.

Lidia nigdy mnie nie chwaliła. W najlepszym razie milczała, w najgorszym — szukała powodu, by mnie uderzyć słowem. Wszystkie komplementy rozdawała jakby na kartki, a moja zawsze była pusta.

Mój mąż, Kuba, o tym wiedział. Nieraz słyszał, jak Lidia mówiła coś w stylu:

— Po co waszym dzieciom tyle zabawek? Za moich czasów wystarczyły klocki i układanki.

Starałam się nie zapraszać mamy na obiady. Ale jeśli już musiała przyjść, byłam gotowa na kolejną porcję krytyki.

— Mięso znów suche. Przypaliłaś.

Ale żeby zapytała, jak się czuję, czy coś u mnie słychać… Tego nie było nigdy.

Tamtego wieczora napisałam do Kuby, żeby się wygadać. Wiedział, że Zosia jest chora. Wiedział, że jest mi ciężko. Znał moje relacje z teściową. Ale nie mógł pomóc — był w delegacji. Przynajmniej wysłuchał.

— Wyrzuciłam ją — wysłałam wiadomość. — I tak zero pomocy, tylko nerwy szarpie.
— Brawo — odparł natychmiast. — Dawno powinnaś to zrobić.

Zrobiło mi się lżej. Potwierdzenie, że postąpiłam słusznie. Ważne, by usłyszeć to od kogoś, kto widział moją matkę z boku.

Nie udało mi się wyspać. Obudził mnie atak kaszlu. W pokoju było jeszcze ciemno, tylko dioda telewizora świeciła czerwonym światłem. Znalazłam telefon pod poduszką. Pół do szóstej. Nawet nie świtało.

Tymek wiercił się niespokojnie w łóżeczku. Obok pochlipywała i przekręcała się Zosia.
Usiadłam. Głowa huczała, jakby ktoś w nią wbił młot pneumatyczny. W gardle łaskotało, nogi były jak z waty.

Dotarłam jakoś do kuchni i zajrzałam do lodówki. Pusto. Zsiadłe mleko, kilka jajek, prawie pusta paczka serka topionego. Gdzieś leżały dwa czerstwe kromki chleba i paczka makaronu.

Może śniadanie bym skleiła, ale co potem? Kończyły się też leki dla Zosi. I sama powinnam coś wziąć. Ale jak iść, skoro dzieci same w domu? Z dostawami w naszym mieście krucho, zwłaszcza z lekarstwami.

— Muszę do apteki. A dzieci nie mam z kim zostawić… Nie wiem, co robić — napisałam do Kuby.
— Spróbuję pogadać z Olą — odparł po pół godzinie.

Uśmiechnęłam się sceptycznie. Ola niedługo zrośnie się z telefonem i laptopem. Prowadzi bloga, ma nagrania, montaże, kursy, pracę. NawetOla przyszła, pomogła, a ja zrozumiałam, że czasem wsparcie przychodzi z najmniej oczekiwanej strony, nawet gdy własna matka zawodzi.