Wszyscy goście już przyszli, stół był zastawiony, ja cały czas się krzątałam w kuchni, a kiedy weszłam do pokoju, to tylko usłyszałam, co jest nie tak. Byłam cierpliwa, nie chciałam psuć mężowi humoru, ale kiedy wyciągnęłam dwupiętrowy tort i usłyszałam komentarz, że co to niby jest, mogłam zamówić normalny, to już było za wiele

Poznaliśmy się z Pawłem już w dość dojrzałym wieku, ja miałam 28 lat, a mój przyszły mąż 33. Mieliśmy w pełni świadome i ukształtowane osobowości, wiedzieliśmy czego chcemy i nie powiem, żeby nasz związek był jakiś emocjonalny. Nie, wszystko było bardzo poprawne, wyważone, ale mnie się to podobało. Paweł stał się dla mnie taką spokojną przystanią.

Spotykaliśmy się mniej więcej przez rok, po czym postanowił przedstawić mnie swojej rodzinie – matce, ojcu i młodszemu bratu. Mój przyszły mąż był już wcześniej żonaty i miał jeszcze córkę z poprzedniego małżeństwa, Lilkę, miała już dziewięć lat. Relacje z byłą żoną miał dość neutralne. Rozwiedli się 5 lat temu, więc wszystkie pretensje i nierozwiązane problemy mieli za sobą. Paweł regularnie płacił alimenty, a oprócz tego finansował wszystkie potrzeby swojej córki. Trochę się martwiłam, że wraz z moim pojawieniem się w jego życiu, była żona zacznie domagać się więcej. Może będzie się bała, że Paweł zechce dawać jej mniej pieniędzy, bo będzie miał nową rodzinę. Moje obawy nie były bezpodstawne.

Na początku zostałam bardzo dobrze przyjęta przez krewnych mojego męża. Poznałam nawet jego byłą żonę, rozmawiałyśmy ze sobą dość chłodno, ale w granicach uprzejmości, w końcu nie musimy być przyjaciółkami.

Najpierw podobały mi się rodzinne spotkania u nas w domu, ale w końcu zaczęło mnie to męczyć. Młodszy brat Pawła często u nas nocował, czasem przychodził pijany, robił bałagan, ale rozumiałam, że krewnych się nie wybiera, dlatego nie chciałam nic mówić mężowi. On już i tak cały czas pracował i był bardzo zmęczony, a jedyne, na co czekał w domu, to na pewno nie rozwiązywanie kwestii rodzinnych.

Ale brat, jak brat, bardziej nie podobały mi się częste wizyty byłej żony. Przyprowadzała do nas Lilkę i pod pretekstem, że nie chce zostawić jej samej – często przebywała u nas w domu, wszystko obserwowała i chętnie krytykowała to, co robię. A to zauważyła, że niedokładnie wymyłam lustro, a to zupa była niedosolona, innym razem nie zmieniłam ręczników w łazience. Najczęściej pozwalała sobie na te uwagi w obecności mojego męża, próbując mu pokazać, jak złą jestem gospodynią. Na początku starałam się to ignorować, ale było tylko gorzej. Zaczęłam się czuć jak służąca we własnym domu. Do tego jeszcze teściowa często powtarzała, że była żona Pawła robiła wszystko jak należy, nie to, co ja.

To były urodziny Pawła, a ja postanowiłam wszystkim udowodnić, że jestem naprawdę dobrą gospodynią. Postanowiliśmy więc nie świętować w restauracji, tylko urządzić urodziny męża w domu. Przygotowywałam wszystko przez dwa dni, nawet sama upiekłam tort, wyszedł wyjątkowo smaczny. Wiadomo, że nie miałam co liczyć na żadną pomoc, każdy lubi przyjść na gotowe i jeszcze mnie skrytykować.

Wszyscy goście już przyszli, stół był zastawiony, ja cały czas się krzątałam w kuchni, a kiedy weszłam do pokoju, to tylko usłyszałam, co jest nie tak. Byłam cierpliwa, nie chciałam psuć mężowi humoru, ale kiedy wyciągnęłam dwupiętrowy tort, usłyszałam komentarze, że co to niby jest, mogłam zamówić normalny, po co się za coś brać, jak się nie potrafi.

To mnie rozwścieczyło. Nie doniosłam tortu do stołu, tylko zawróciłam, zaniosłam go z powrotem do kuchni, pokroiłam i zapakowałam w małe torebki na prezenty. Potem zaniosłam te paczuszki na tacy do pokoju, rozdałam wszystkim i powiedziałam, że ​​wieczór się skończył, proszę wszystkich o opuszczenie mieszkania. A na przyszłość, jeżeli ktoś chce nas odwiedzić, powinien poprosić o zgodę mnie albo mojego męża. Podziękowałam wszystkim za odwiedziny i wskazałam drzwi.

Ku mojemu zdziwieniu, już po 5 minutach w mieszkaniu nie było nikogo. W końcu wypuściłam z płuc powietrze i podeszłam do męża. Chciałam go za to wszystko przeprosić, ale on mnie ubiegł:

– Przepraszam, jesteś wyczerpana, widzę, że moi krewni cię zamęczyli. Powinienem był to wszystko wcześniej ukrócić, bo zrobili się po prostu bezczelni. Chodźmy spać, to był ciężki dzień.

Zasypiając uświadomiłam sobie, że mam męża, który zawsze mnie zrozumie i stanie po mojej stronie.