Wstyd, który nie znika z upływem lat

Zawstydzenie, które nie przemija z latami
Jadwiga Bronisławówna otarła pył z ramki fotograficznej, na której stała w białym kitlu obok kolegów z pracy. Młoda, uśmiechnięta, pełna nadziei. Wydawało się jej wtedy, że całe życie przed nią, że zostanie wybitną lekarką, będzie ratować ludzi, a wszyscy będą jej wdzięczni.

— Mamo, znowu za dawnymi czasami? — głos córki zabrzmiał z korytarza. — Schowaj już te zdjęcia, po co się tak męczysz?

— Nie twoja sprawa, Halinko — burknęła Jadwiga Bronisławówna, lecz ręce i tak zadrżały. — Idź lepiej pozmywać naczynia.

Helena weszła do pokoju, przysiadła obok matki na sofie.

— Mamo, ile można? Minęło tyle lat, a ty wciąż nie możesz zapomnieć. Nikt już o tym wypadku nie pamięta, tylko ty.

— Nie pamiętają? — gorzko się uśmiechnęła Jadwiga. — A Zofia Janówna pamięta. Wczoraj spotkałam ją w sklepie, nawet głowy nie odwróciła. Udaje, że mnie nie widzi.

— Może po prostu nie zauważyła! Albo okulary w domu zostawiła. Mamo, no dość już tej pokuty!

Jadwiga postawiła ramkę na miejsce i odwróciła się do okna. Za szybą mżył drobny deszcz, równie posępny jak jej nastrój. A przecież kiedyś uwielbiała deszcz, mawiała, że zmywa wszystko, co złe…

Historia zaczęła się trzydzieści lat wcześniej, gdy Jadwiga pracowała jako zawodowy lekarz rejonowy w przychodni powiatowej. Młoda, pełna energii, starała się pomóc każdemu pacjentowi, spędzając w pracy po dwanaście godzin dziennie. Koledzy szanowali, chorzy kochali, ordynator stawiała ją za wzór.

Tego dnia na wizytę przyszła Apolonia Bartłomiejawna Kogucikówna, starsza pani często skarżąca się na bóle serca. Jadwiga przywykła już do jej wizyt, wiedząc, że babcia mieszka sama, dzieci nie ma, a lekarz to dla niej jedyna pociecha.

— Doktorze kochany — biadała Apolonia Bartłomiejawna sadowiąc się na krześle — serce mnie całkiem rozbolało. Całą noc nie spałam, myślałam, że skonam.

— Posłuchajmy — Jadwiga przyłożyła stetoskop do piersi pacjentki. Serce biło równo, żadnych odchyleń nie słychać.

— Apoloniu Bartłomiejawno, wszystko w porządku. Może się czymś zdenerwowałaś?

— Co też pan, doktorze! Ból taki, jakby nożem ciął! — staruszka złapała się za serce. — Może pani zastrzyk jakiś zrobi? Albo do szpitala skieruje? Tak mi straszno samej w domu!

Za oknami gabinetu już zbierała się kolejka na następny dzień, czasu brakowało jak na lekarstwo, a w domu czekał mały synek z gorączką. Jadwiga zmęczona przetarła skronie.

— Apoloniu Bartłomiejawno, przebadałam panią uważnie. Serce pracuje prawidłowo, ciśnienie w normie. Niech pani weźmie kozłek i dobrze się wyśpi. Jeżeli będzie gorzej — koniecznie niech pani wezwie pogotowie.

— Ależ doktorze…

— Przepraszam, mam jeszcze wielu chorych. Do widzenia.

Staruszka powoli podniosła się z krzesła, spojrzała na lekarza pełna nadziei, lecz ta już wzywała kolejnego pacjenta. Apolonia Bartłomiejawna westchnęła i powłóczyła nogami ku wyjściu.

Jadwiga zupełnie zapomniała o tej wizycie. W domu krzątała się przy chorującym synku, mąż zatrzymał się w pracy, obowiązków po uszy. Nazajutrz znów przyjęcie, chorzy, papiery, zamęt.

Rankiem zadzwonił telefon od pogotowia.

— Jadwigo Bronisławno? Wczoraj zgłaszała się Kogucikówna Apolonia Bartłomiejawna. Miał rozległy zawał, nie dowieźliśmy do szpitala…

Słuchawka wypadła z dłoni. Jadwiga poczuła, jak pokój wiruje jej przed oczami. Niemożliwe. Wczoraj u staruszki wszystko było w porządku, serce biło równo…

— Mamo, co się stało? — wystraszona spytała mała Hala bawiąca się lalkami obok.

— Nic córeczko, nic — wybąkała Jadwiga, lecz łzy już kapały po policzkach.

W pracy sprawa rychło się rozeszła. Na prowincji wieści rozchodzą się szybciej niż światło. Ordynator wezwała Jadwigę do swego gabinetu.

— O co chodziło z tą Kogucikówną?

— Marijo Piotrówno, przebadałam ją, wszystko było w normie! Serce grało równo, skarg szczególnych nie było, tylko zwykłe na jej wiek…

— Krewni zgłoszą zażalenie do ministerstwa zdrowia. Twierdzą, że odmówiliście jej hospitalizacji.

— Jacy krewni? Przecież ona nie miała nikogo!

— Okazało się, że w województwie mieszka siostrzenica. Bardzo aktywna osoba, pracuje w prokuraturze. Jadwigo Bronisławno, rozumiem, że jesteście dobrą lekarką, ale sprawa poważna. Będzie trzeba wyjaśnić.

Dochodzenie ciągnęło się miesięcy. Jadwigę wzywano przed komisje, żądano wyjaśnień, badano kartę Kogucikówny. Koledzy zrazu wspierali, lecz stopniowo się odsuwali. Po szpitalu krążyły pogłoski, szeptano za plecami.

— Słyszałam, Jadwidze Bronisławnie
Deszcz znów zaczął ściekać po szybie, a każda kropla przywodziła na myśl niesione przez lata łzy, które choć niewidoczne dla świata, wciąż znaczyły niewidzialne bruzdy na jej sercu, nie opuszczając jej ani na chwilę.